พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 598 คุกเข่า

ตอนที่ 598

คุกเข่า

“ลู่ซีจวี๋ ถ้าคุณจะมาทำตัวบ้า ๆ ก็อย่ามาทำตัวบ้าที่บ้านของฉันได้มั้ย? อย่ามารั้งฉันไว้เลย” อินอวี่โหรวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทำไมเธอถึงโชคร้ายแบบนี้? ไม่ว่าจะคนแรกหรือคนสองก็ไม่ใช่คนปกติทั้งนั้น

“ฉินคั่วทำใช่มั้ย? ฮะ? ใช่มันมั้ย?” ลู่ซีจวี๋คิดว่าเขาเดาถูกทุกอย่างแล้ว ฉินคั่วเป็นคนทิ้งไว้รอยนี้เอาไว้บนริมฝีปากของอินอวี่โหรวจริง ๆ

อินอวี่โหรวไม่เข้าใจว่าทำไมลู่ซีจวี๋ถึงมาถามเธอแบบนี้ ราวกับว่าเขากำลังตามจับคนร้ายที่กระทำเธออยู่

เดิมทีเธอรู้สึกผิดอย่างอธิบายไม่ถูก แต่ตอนนี้พฤติกรรมของลู่ซีจวี๋กลับทำให้เธอไม่ได้รู้สึกผิดอีกต่อไป

“ลู่ซีจวี๋ ถ้าเขาทำจริง ๆ แล้วยังไง? ไม่ใช่เขาแล้วยังไง? อย่าลืมว่าเราหย่ากันไปแล้ว คุณมีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องของฉัน? ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คุณฟัง” อินอวี่โหรวคิดจะสะบัดมือออกจากลู่ซีจวี๋

แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยเธอ

“ผมไม่ยอม อวี่โหรว คุณเป็นของผมคนเดียว” ก่อนหน้านี้เขาวางตัวราวกับเจ้าแห่งนรก แต่ตอนนี้เขากลับกอดอินอวี่โหรวด้วยความเศร้าเสียใจราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกทอดทิ้ง

อินอวี่โหรวตกใจกับความแตกต่างที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ตอบสนองและปล่อยให้ลู่ซีจวี๋กอดเธอ

ลู่ซีจวี๋มองดูและเม้มปากด้วยความรู้สึกประสบความสำเร็จ

คนอย่างอินอวี่โหรวมักจะเลือกด้านที่อ่อนโยนมากกว่าแข็งแกร่งเสมอ

ก่อนหน้านี้เขาโกรธมากจนเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

แต่ตอนนี้เขาได้สติแล้ว และตระหนักได้ว่าเขาไม่สามารถทำให้อินอวี่โหรวหวาดกลัวได้

ตอนนี้อินอวี่โหรวกำลังหลีกเลี่ยงเขา ถ้าเกิดหลังจากนี้เธอไม่อยากเจอหน้าเขาอีกจะทำยังไง?

ลมหายใจร้อนโรยรินอยู่บนซอกคอของอินอวี่โหรวจนทำให้เธอรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย

เธออดไม่ได้ที่จะหดคอลงและค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา

เธอผลักลู่ซีจวี๋ออก “คุณ ปล่อยฉันก่อน”

คราวนี้ลู่ซีจวี๋เชื่อฟัง ไม่บีบบังคับ และปล่อยอินอวี่โหรว ออก

เขาก้มหน้าลงจ้องมองข้อมือของอินอวี่โหรว

รอยแดงปรากฏขึ้นรอบข้อมือขาว ทำให้คนมองสังเกตเห็นความงามที่เกิดจากการข่มเหง

ร่างที่ขาวนวลไร้ที่ติทำให้เขาอยากจะทิ้งร่องรอยเอาไว้เหลือเกิน

ลู่ซีจวี๋ระงับความเร่าร้อนที่ทวีคูณเพิ่มขึ้น จากนั้นก็ยื่นมือออกไปลูบข้อมือของอินอวี่โหรวเบา ๆ “ขอโทษนะ เจ็บมั้ย?”

ในเมื่อลู่ซีจวี๋แข็งกร้าวขึ้น อินอวี่โหรวก็สามารถแข็งกร้าวได้เช่นกัน

แต่ตอนนี้เขาสงบลงแล้ว อินอวี่โหรวจึงไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำอย่างไรต่อ

มือของลู่ซีจวี๋อบอุ่นมาก และฝ่ามือใหญ่ที่ลูบข้อมือของเธอก็ดูเหมือนจะมีพลังวิเศษที่ทำให้ร่างกายของเธออบอุ่น

อินอวี่โหรวอยากได้รับความอ่อนโยนเช่นนี้

เธอคิดฟุ้งซ่านไปไกล

แต่ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ เธอตกใจมากและรีบสะบัดมือของลู่ซีจวี๋ออกราวกับถูกไฟช็อต

อินอวี่โหรวสับสน เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังหวั่นไหวและไม่สามารถปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้อีก

เธอทุกข์ใจเพราะลู่ซีจวี๋มามากพอแล้ว และเธอไม่สามารถตามใจตัวเองได้อีก

อินอวี่โหรวหันหน้ามองด้านข้าง ไม่กล้ามองตรงไปที่ ลู่ซีจวี๋

จนกระทั่งเธอสงบลง เธอก็หันกลับไปมองลู่ซีจวี๋ด้วยสีหน้าเย็นชา “ลู่ซีจวี๋ หลังจากนี้ไม่ต้องมาหาฉันแล้วนะ”

ลู่ซีจวี๋ไม่เข้าใจว่าทำไมท่าทางของอินอวี่โหรวถึงเปลี่ยนไปกะทันหัน

เขาเดาไม่ออกว่าอินอวี่โหรวกำลังคิดอะไรอยู่ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพูดเกลี้ยกล่อมเธอ

“อวี่โหรว ก่อนหน้านี้คุณสัญญากับผมว่าคุณจะอนุญาตให้ผมคอยติดตามคุณ” น้ำเสียงของลู่ซีจวี๋แผ่วเบามากราวกับว่าเสียงดังสามารถจางหายไปได้ในทันทีที่มีลมพัดผ่าน

อินอวี่โหรวมองเห็นความถ่อมตนและความเปราะบางในน้ำเสียงของลู่ซีจวี๋

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้เธอถึงไม่สามารถพูดคำที่ต้องการพูดออกไปได้

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกและพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “ฉันตกลงให้คุณติดตามฉันเพราะฉันคิดว่าคุณจะไม่มารบกวนชีวิตฉันอีก แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าคุณกำลังรบกวนชีวิตฉันอยู่ และคุณควรหยุดซะ”

“ผมสัญญาว่าจะไม่บังคับคุณอีก คุณจะให้ผมไล่ตามคุณนานแค่ไหนก็ได้ แต่อวี่โหรว ช่วยมองมาที่ผมอีกสักครั้งได้มั้ย? อย่าไปอยู่กับคนอื่นเลยนะ ไม่อย่างนั้นผมก็รับประกันไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ลู่ซีจวี๋พูดขอร้องด้วยสายตาวิงวอน

อินอวี่โหรวหัวเราะด้วยความโกรธจัด “นี่คือไม่บังคับฉันแล้วเหรอ?”

ภายนอกดูโอ่อ่าแต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น

“ยกเว้นแต่ว่าคุณอยู่กับคนอื่น ถ้าเป็นเรื่องอื่นผมตกลงทุกอย่าง โอเคมั้ย?” ลู่ซีจวี๋นึกไม่ถึงว่าชีวิตนี้เขาจะต้องมาทำอะไรเพื่อคนคนเดียว

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันตกลงกับคุณ?” อินอวี่โหรวไม่เห็นด้วยกับเงื่อนไขที่เอาแต่ใจ

หากเธอตอบตกลงจริง ๆ เธอจะไม่ต้องผูกมัดกับเขาไปตลอดชีวิตเหรอ?

“ขอร้องล่ะ อวี่โหรว” ลู่ซีจวี๋อยากจะคว้ามืออินอวี่โหรวอีกครั้ง แต่เขากลัวว่าอินอวี่โหรวจะโกรธจึงไม่ได้ทำเช่นนั้น

อินอวี่โหรวมองดู โดยไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอย่างไร

ไม่รู้ว่าผู้ชายที่จับมือเธออย่างครอบงำก่อนหน้านี้หายไปไหนแล้ว

“ฉันไม่เห็นด้วย” อินอวี่โหรวหันหน้าหนี

“แล้วต้องทำยังไงถึงจะตกลง?” ลู่ซีจวี๋กัดฟัน

“ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร… ลู่ซีจวี๋จะทำอะไร!” อินอวี่โหรวกำลังตอบกลับอย่างสบาย ๆ แต่เมื่อเธอเห็นการกระทำของลู่ซีจวี๋ เธอก็ตกใจมากจนร้องเสียงหลง

นึกไม่ถึงว่าลู่ซีจวี๋จะคุกเข่าลงต่อหน้าเธอจริง ๆ

ว่ากันว่าลูกผู้ชายจะไม่คุกเข่าพร่ำเพรื่อ แต่คนที่หยิ่งยโสในตัวเองอย่างลู่ซีจวี๋กำลังคุกเข่าให้เธอจริง ๆ

เขาทำแบบนี้เพื่อเธอเหรอ?

อินอวี่โหรวรีบดึงลู่ซีจวี๋ขึ้นมาทันที “ลู่ซีจวี๋ ทำอะไร?”

ทว่าการฉุดรั้งของอินอวี่โหรวกลับล้มเหลว และไม่ทำให้ ลู่ซีจวี๋สั่นคลอนแม้แต่น้อย

ลู่ซีจวี๋ยังคงคุกเข่าลงต่อหน้าอินอวี่โหรว โดยที่หลังของเขายืดตรง

“จนกว่าคุณจะตอบตกลง ไม่งั้นผมก็จะไม่ลุกขึ้น” การกระทำของลู่ซีจวี๋ค่อนข้างจะขี้โกง

“ไหนคุณบอกว่าจะไม่บีบบังคับฉันไง” อินอวี่โหรวรู้สึกปวดหัวจริง ๆ

นี่คือไม่บังคับเธอเหรอ?

“ไม่ได้บังคับ หารือต่างหาก” ลู่ซีจวี๋พูดอย่างมั่นใจ

“ได้ ในเมื่ออยากจะหารือกับฉันก็ลุกขึ้นมาคุยกันดี ๆ” ใครเขาคุกเข่าคุยกับคนอื่นกัน?

แม้ว่าการกระทำดังกล่าวจะดูจริงใจมาก แต่มันกลับทำให้เธอไร้วาสนาที่จะมีความสุขจริง ๆ

“ไม่ ถ้าคุณไม่ตกลง ผมก็จะไม่ลุกขึ้น” ลู่ซีจวี๋ยังคงคุกเข่าอย่างดื้อรั้น

อินอวี่โหรวไม่มีทางเลือกอื่น เธอกัดริมฝีปากและพูดตรงไปตรงมาว่า “ได้ ถ้าอยากคุกเข่านักก็เชิญคุกเข่าไป ฉันไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรอยู่แล้ว!”

เธอพูดและเดินถือกระเป๋าเข้าไปในบ้าน เดิมทีเธออยากจะออกไปหาอะไรกินเพื่อระงับความหิวโหยในตอนกลางคืน แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์แล้ว

แผ่นหลังของลู่ซีจวี๋ยังคงยืนหยัดอยู่ท่ามกลางความมืด ไม่โค้งงอแม้แต่น้อย

จะเห็นได้ว่าความจริงใจของเขาเต็มเปี่ยมมาก

แต่กลับไม่มีใครเห็นมัน

อินอวี่โหรวเดินกลับไปที่ห้องด้วยความรู้สึกหดหู่

ลู่ซีจวี๋ทำแบบนี้ทำไม?

เขาคุกเข่าให้เธอจริง ๆ

ตอนนี้เธอเชื่อแล้วว่าลู่ซีจวี๋ชอบเธอมาก

อินอวี่โหรวทนไม่ไหว ไม่สามารถปล่อยให้เขาคุกเข่านานได้ แต่เธอกลับเอาแต่บอกตัวเองว่าอย่าใจอ่อน

ลู่ซีจวี๋ไม่ใช่คนโง่เขลาขนาดนั้น เธอไม่อยู่แล้ว เดี๋ยวเขาก็คงกลับไป