พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 603 ยังชอบคุณอยู่

ตอนที่ 603

ยังชอบคุณอยู่

“เหมี่ยวเหมี่ยว หุ่นพวกเราคล้ายกัน ฉันคิดว่าเธอน่าจะใส่ชุดนอนของฉันได้ ชุดนี้ฉันไม่ได้ใส่แล้ว เธอเอาไปเปลี่ยนดูสิ” อินอวี่โหรวแอบติเตียนตัวเองที่ไม่รู้จักคิดให้รอบคอบ ตอนอยู่ข้างนอกไม่รู้จักเตรียมซื้อเสื้อผ้าให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เธอลืมคิดเรื่องนี้จนกระทั่งกลับมาบ้าน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใช่คนเรื่องมากและไม่ได้สนใจอะไรขนาดนั้น

เธอไม่ได้ใส่ใจนัก “เราคนกันเองไม่ใช่เหรอ? ใส่แก้ขัดไปก่อน แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว”

“งั้นก็ค่อยยังชั่ว” อินอวี่โหรวยิ้ม

“โอเค ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” หลังจากหยิบชุดนอนขึ้นมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ

อินอวี่โหรวตามเข้าไปอาบน้ำต่อจากเธอ

ทั้งสองนอนพูดคุยกันอยู่บนเตียง และเนื่องจากครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเธอนอนด้วยกัน ดังนั้นพวกเธอจึงตื่นเต้นมาก

ทว่าวันนี้พวกเธอเดินเที่ยวเล่นกันตลอดทั้งวัน จนกระทั่งถึงเวลาสี่ทุ่มตรง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เริ่มสติเลอะเลือน

เมื่อเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวขยี้ตา อินอวี่โหรวก็ถามอย่างครุ่นคิด “เหมี่ยวเหมี่ยว ง่วงหรือยัง นอนก่อนสิ ไว้ค่อยคุยต่อพรุ่งนี้”

“อืม ฉันแก่แล้ว ร่างกายฉันทนไม่ค่อยไหวน่ะ งั้นฉันนอนก่อนนะ เธอก็รีบนอนล่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพลิกตัวและผล็อยหลับไป

อินอวี่โหรวเปิดโคมไฟสลัว ๆ และค่อย ๆ หลับตาลง

อินอวี่โหรวรู้สึกปลอดภัยเมื่อมีใครสักคนนอนเคียงข้างเธอ ดังนั้นเธอจึงผล็อยหลับไปเช่นกัน

ตกดึก อินอวี่โหรวชอบลุกขึ้นมากินน้ำเสมอ

อินอวี่โหรวติดนิสัยนี้ตั้งแต่เธอตั้งท้อง

ในตอนนี้อินอวี่โหรวจึงรู้สึกนอนหลับไปสบายทุกครั้งที่ไม่ได้กินน้ำ

เธอพยายามคิดจะควบคุมตัวเอง แต่มันกลับไร้ประโยชน์

ก็แค่ลุกขึ้นมาดื่มน้ำสักแก้ว อย่างมากก็แค่ดื่มน้ำล่ะนะ

ดังนั้นอินอวี่โหรวจึงไม่เคยเปลี่ยนนิสัยนี้

แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากเธอเดินถือแก้วเปล่าไปตามทางเดิน เธอจะถูกดึงเข้าไปในความมืด

อินอวี่โหรวอดไม่ได้ที่จะร้องอุทาน แต่คนคนนั้นกลับปิดปากเธอ จนกระทั่งเธอได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคย

ร่างกายที่ร้อนแรงราวกับถูกไฟเผากำลังเบียดเสียดอยู่ข้างหลังเธอ

อินอวี่โหรวถอนหายใจด้วยความโล่งและพูดด้วยความโกรธว่า “ลู่ซีจวี๋ กะจะทำให้ฉันตกใจตายหรือไง?”

ตลอดสองวันที่ลู่ซีจวี๋มาพักฟื้นอยู่ในบ้านตระกูลอิน ทัศนคติของอินอวี่โหรวที่มีต่อเขาก็อ่อนโยนลงมาก เธอไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาอย่างเย็นชาและเผชิญหน้าราวกับเพื่อนธรรมดา ๆ

ลู่ซีจวี๋จับไหล่ของเธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง

ทั้งสองซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ ภายใต้ความมืดมิด

สัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

อินอวี่โหรวอดไม่ได้ที่จะผลักไสลู่ซีจวี๋ออกไป “อย่ามาใกล้ฉัน”

“คุณตั้งใจพาเหมี่ยวเหมี่ยวมาที่นี่ใช่มั้ย? คุณไม่อยากเจอหน้าผมเหรอ? ฮะ?” ลู่ซีจวี๋ไม่ปล่อยมือและกอดเอวของ อินอวี่โหรวเอาไว้แน่น

“แล้วไงล่ะ?” อินอวี่โหรวพูดพร่ำบ่น

การจู่โจมของลู่ซีจวี๋รุนแรงเกินไปจนเธอไม่สามารถต้านทานได้ เธอหาคนมาขัดขวางแล้วจะทำไมล่ะ?

“ถ้าคุณไม่อยากให้ผมอยู่ที่นี่ ผมก็จะออกไป ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย?” ลู่ซีจวี๋รู้สึกเจ็บปวด

เขาพยายามมามากแล้ว แต่อินอวี่โหรวก็ยังหลีกเลี่ยงเขาราวกับว่าเขาเป็นงู

นี่คือทั้งหมดที่เขาทำได้จริง ๆ และเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แค่ฉันไม่อยากอยู่กับคุณตามลำพัง ก็แค่นั้น” อินอวี่โหรวอกสั่นขวัญแขวนทุกวัน

ลู่ซีจวี๋สัมผัสเธออย่างไม่เกรงกลัวเลย

ในทางตรงกันข้าม เธอหวาดกลัวว่าสักวันหนึ่งจะถูก ผู้เฒ่าอินค้นพบ

“ยังไง?” ร่างกายของลู่ซีจวี๋เบียดเสียดเข้ามาใกล้ ขึ้นเรื่อย ๆ

อินอวี่โหรวสวมชุดนอนผ้าไหมที่มีเนื้อผ้าค่อนข้างโปร่งบาง จนสามารถมองเห็นเงาเพรียวบางจากใต้กระโปรงได้อย่างชัดเจน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อร่างกายของทั้งสองแนบชิดติดกัน ลู่ซีจวี๋ก็สัมผัสได้ถึงร่างกายอันนุ่มนวล

อินอวี่โหรวยังคงไม่รู้ตัว ขยับเขยื้อนไปมาจนร่างกายถูไถเขา

สัมผัสเบียดเสียดทำให้ความปรารถนาของลู่ซีจวี๋ลุกโชนขึ้น

เดิมทีเขาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้เข้าใกล้อินอวี่โหรว แต่กลับนึกไม่ถึงว่ามันจะกลายมาเป็นแบบนี้

อินอวี่โหรวรู้สึกได้ถึงปฏิกิริยาทางร่างกายของลู่ซีจวี๋ที่เปลี่ยนแปลงไป

เธอหน้าแดงและทุบตีหน้าอกของลู่ซีจวี๋ “ไอคนขี้โกง!”

ลู่ซีจวี๋มองดูท่าทางของอินอวี่โหรว แต่เดิมเขาต้องการปล่อยมือจากเธอแต่จู่ ๆ เขาก็ไม่อยากปล่อยมือจากเธออีกต่อไป

เขารวบมืออินอวี่โหรวเข้าด้วยกัน ไม่ให้เธอทุบตีเขาได้อีกและตรึงมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้เหนือศีรษะ

อินอวี่โหรวหวาดกลัวกับความร้อนที่แผดเผาขึ้นอย่างกะทันหัน

เธอพยายามดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว แต่ลู่ซีจวี๋กลับไม่ยอมปล่อยมือเธอ

ลู่ซีจวี๋เขยิบเข้ามาใกล้และขบเม้มติ่งหูของเธอเบา ๆ “อวี่โหรว ช่วยผมหน่อยได้มั้ย? ผมอึดอัดจะแย่แล้ว”

อินอวี่โหรวที่ได้ยินเสียงออเซาะอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น อินอวี่โหรวมองดูเส้นเลือดที่ปูดโปนขึ้นมาบนหน้าผากและใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของลู่ซีจวี๋ท่ามกลางแสงไฟสลัว

ดูเหมือนว่าเขาจะอึดอัดมากจริง ๆ

อินอวี่โหรวหวนนึกถึงรายงานข่าวที่เธอเห็นบนอินเทอร์เน็ตทันที ข่าวดังกล่าวบอกว่าผู้ชายไม่สามารถอดกลั้นเอาไว้ได้ ส่วนคำบรรยายต่อมานั้นเธอลืมมันไปแล้ว

อินอวี่โหรวกระซิบเบา ๆ “คุณก็ทำเองสิ”

“ไม่ ต้องมีคนช่วยด้วยสิ” ลู่ซีจวี๋มองดูสีหน้าสับสนของอินอวี่โหรวแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดโกหกเธอ สุดท้ายเขาก็พูดโกหกหน้าตายเพราะเห็นแก่ความปรารถนาที่เห็นแก่ตัวของเขาเอง

นานมากแล้วจริง ๆ ที่เขาไม่ได้สัมผัสอินอวี่โหรว

ตอนนี้คงต้องมาเติมความหวานกันสักหน่อย

“ฉันไม่ทำ” อินอวี่โหรวพูดออกมาอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาเกินกว่าจะได้ยิน

แน่นอนว่าเธอไม่อยากช่วยลู่ซีจวี๋

“เดี๋ยวผมสอน” ลู่ซีจวี๋จับมือเธอขึ้นมา

จากนั้นก็มีเสียง ‘กริ๊ก’ ดังขึ้นกลางอากาศ

หัวเข็มขัดหลุดออกอย่างรวดเร็ว

อินอวี่โหรวนึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าหาญขนาดนี้

นี่เป็นทางเดินและมันก็เสี่ยงมากที่คนอื่นจะมาเจอพวกเขา

“ไม่ เดี๋ยวคนเห็น” อินอวี่โหรวขัดขืนด้วยปฏิกิริยาที่รุนแรงขึ้นเล็กน้อย

“งั้นเข้าไปในห้องผมมั้ย?” ลู่ซีจวี๋จูบติ่งหูเธออย่างนุ่มนวลอีกครั้ง

“ลู่ซีจวี๋ อย่าให้มันมากนักนะ” อินอวี่โหรวกัดริมฝีปาก

บางทีอินอวี่โหรวอาจจะถูกบีบบังคับมากเกินไปจนหางตาเธอกลายเป็นสีแดงระเรื่อ

ดวงตาของลู่ซีจวี๋มืดมนขึ้นเรื่อย ๆ

จากนั้นลู่ซีจวี๋ก็ลากอินอวี่โหรวเข้าไปในห้องโดยไม่นึกถึงความเต็มใจของเธอ

อินอวี่โหรวถูกกดเข้ากับบานประตูอย่างแรง

“ลู่ซีจวี๋ ปล่อยฉัน เราหย่ากันแล้ว คุณจะมาทำแบบนี้ไม่ได้” หัวใจของอินอวี่โหรวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เธอเสียใจที่เธอใจอ่อน เธอไม่น่ายอมให้ลู่ซีจวี๋อยู่ที่นี่ต่อเลย

ลู่ซีจวี๋ที่เธอเคยรู้จักก่อนหน้านี้ไม่ใช่คนแบบนี้

แต่ตอนนี้เขากำลังเปิดเผย ‘ใบหน้าที่แท้จริง’

“อวี่โหรว ยอมรับเถอะ คุณยังชอบผมอยู่ใช่มั้ย? ฮะ?” หากเธอไม่ชอบเขา เวลาที่เขาเดินไปใกล้เธอ เธอก็คงจะไม่ตอบสนองเช่นนี้

นอกจากนี้เขามองไม่เห็นร่องรอยของความเกลียดชังในดวงตาของอินอวี่โหรวเลย

มันพิสูจน์ได้ว่าอินอวี่โหรวยังมีความรู้สึกต่อเขา

อินอวี่โหรวรู้สึกลำบากใจเล็กน้อยเมื่อความลับของเธอถูกเปิดเผย และเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเผชิญหน้ากับลู่ซีจวี๋อย่างไรดี

เธออยากจะพูดออกไปว่าเธอไม่ได้ชอบเขา แต่เธอไม่สามารถพูดอะไรขัดกับความตั้งใจของตัวเองได้

“พูดสิ คุณยังชอบผมอยู่ใช่มั้ย?” ลู่ซีจวี๋ต้องการคำตอบภายในคืนนี้

ไม่อย่างนั้นโอกาสทั้งหมดจะหลุดลอยไป

อินอวี่โหรวเงยหน้าขึ้น ขณะที่ลู่ซีจวี๋ตกตะลึงเพราะเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอร้องไห้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ลู่ซีจวี๋ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาให้เธอ แต่อินอวี่โหรวกลับปัดมือของเขาออก

อินอวี่โหรวตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ใช่ ฉันยังชอบคุณอยู่ คุณมีความสุขมากมั้ยล่ะ คุณคิดว่าฉันต่ำตมนักใช่มั้ย ถึงได้ทำกับฉันแบบนี้ ฉันมันก็แค่ผู้หญิงแรด ๆ คนนึงที่ชอบคุณ คุณอยากจะเห็นฉันอับอายนักใช่มั้ย? ใช่มั้ยล่ะ?”