พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 608 ไม่ทำอะไรคุณ

ตอนที่ 608

ไม่ทำอะไรคุณ

อินอวี่โหรวกำลังจัดข้าวของต่าง ๆ อยู่ในห้อง

เธอวางแผนจะสร้างพื้นที่จัดเก็บสำหรับสื่อการเรียนรู้

เธอไม่สามารถทำตัวล่องลอยแบบนี้ได้อีกต่อไป

ผู้เฒ่าอินอายุมากแล้วและพ่อแม่ของเธอก็อยู่ห่างไกลบ้าน ไม่มีใครสามารถปกป้องเธอได้ตลอดเวลา

เธอต้องมีทักษะบางอย่างติดตัวด้วย ใครจะรู้หากเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้นในอนาคต? ถึงตอนนั้นเธอก็ยังมีความรู้อยู่เคียงข้าง

อินอวี่โหรวไปหาซื้อข้อมูลเกี่ยวกับการจัดการทางการเงินมา

เธอเคยเรียนวิชาเอกนี้สมัยที่เรียนอยู่ชั้นมหาวิทยาลัย

หลังจากที่เรียนจบมา เธอไม่ได้อ่านทบทวนเลยจนเกือบจะลืมมันไปแล้ว

ตอนนี้อินอวี่โหรวต้องการรื้อฟื้นข้อมูลเหล่านี้

ผลการเรียนก่อนหน้านี้ของอินอวี่โหรวค่อนข้างดี ดังนั้นมันน่าจะไม่ยากมาก

ขณะที่เธอกำลังทำความสะอาด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เธอซับเหงื่อที่ผุดออกมาจากหน้าผากแล้วเดินไปเปิดประตู

เมื่อเห็นลู่ซีจวี๋ยืนอยู่หน้าประตูห้อง เธอก็ตกตะลึง “มาทำไม?”

เธออาศัยอยู่กับผู้เฒ่าอิน โดยปกตินอกจากแม่บ้านและ ผู้เฒ่าอินแล้วจะไม่ค่อยมีคนมาที่นี่

ดังนั้นเธอจึงแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นลู่ซีจวี๋มาปรากฏตัวที่นี่

“มาหาคุณไง” ลู่ซีจวี๋เดินเข้ามาขณะที่อินอวี่โหรวถอยห่างออกไป

ลู่ซีจวี๋หยิบเก้าอี้แล้วนั่งลง

เมื่อเห็นข้อมูลที่อินอวี่โหรววางกองอยู่บนโต๊ะ เขาก็หยิบมันขึ้นมาพลิกดู “มีอะไรหรือเปล่า? จะเรียนไปบริหารบริษัทเหรอ?”

เมื่อถูกเขาสังเกตเห็น อินอวี่โหรวก็รู้สึกเคอะเขิน “ใช่ ว่าจะลองดูน่ะ”

“กังวลเรื่องเงินเหรอ? ผมให้คุณได้นะ” ลู่ซีจวี๋รู้ว่า อินอวี่โหรวไม่ชอบสิ่งเหล่านี้ หากตั้งหน้าตั้งตาเรียนกะทันหันก็อาจจะเป็นเพราะเรื่องเงิน

เขาเดาว่าอินอวี่โหรวน่าจะรู้สึกอายเกินกว่าจะขอเงินที่บ้าน ดังนั้นเธอจึงต้องเรียนรู้เพื่อดูแลตัวเอง

“ไม่ ไม่ใช่ ฉันไม่ได้ขาดแคลนเงิน ฉันแค่อยากเรียนดู คุณปู่ส่งต่อหุ้นในบริษัทให้ฉัน ให้ฉันได้ลองฝึกฝนดู และฉันเองก็อยากฝึกฝนดูเหมือนกัน” อินอวี่โหรวไม่เข้าใจว่าทำไมลู่ซีจวี๋ถึงคิดว่าเธอขาดแคลนเงิน

“เรื่องบริษัทให้คุณอากับคุณน้าจัดการไปสิ คุณชอบทำขนมไม่ใช่เหรอ เปิดร้านขนมน่าจะดีกว่า” ลู่ซีจวี๋พูดแนะนำ

“ทำขนมมันก็แค่งานอดิเรก ฉันไม่ได้อยากทำจริงจังขนาดนั้น” นอกจากนี้อินอวี่โหรวยังทำขนมให้แค่คนสนิท ๆ ลองชิมเท่านั้น

หากสมาชิกในครอบครัวมีความสุข เธอก็จะมีความสุขด้วย

ส่วนเรื่องที่เหลือก็ลืมมันไปเถอะ

“ถ้าไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไง? อวี่โหรว คุณเป็นคนเก่ง ผมเชื่อว่าคุณทำได้” ลู่ซีจวี๋จับมืออินอวี่โหรว

ฝ่ามือของเขาร้อนมากจนอินอวี่โหรวรู้สึกราวกับถูกไฟไหม้

เธอดึงมือกลับ “ฉันแค่อยากเรียนรู้การบริหาร จะได้ช่วยคุณปู่แบ่งเบาภาระบ้าง” ผู้เฒ่าอินเลี้ยงดูเธอมานานแล้ว เธอก็ควรจะตอบแทนบ้าง

เธอไม่สามารถเห็นแก่ตัว ทำเพื่อตัวเองอย่างเดียวได้

“อยากเรียนจริงเหรอ?” หลังจากได้ยินคำพูดของ อินอวี่โหรวแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็หยุดพูดโน้มน้าวเธอ

“จริงสิ” อินอวี่โหรวพยักหน้าและจัดการข้อมูลต่อ

นี่คือเอกสารข้อมูลบางส่วนที่เธอได้รับมาจากเพื่อนร่วมชั้นของเธอ

ตอนนี้เพื่อนร่วมชั้นทั้งหลายล้วนกลายเป็นประธานบริษัทยักษ์ใหญ่กันหมดแล้ว มีเพียงเธอเท่านั้นที่ยังคงอยู่บ้านตลอดทั้งวัน

แม้ว่าตระกูลอินจะไม่ได้ขาดแคลนเงิน แต่การไขว่คว้าบางอย่างมาด้วยความพยายามของตัวเองนั้นมันแตกต่างออกไป

“ถ้าคุณอยากเรียน ผมสอนคุณได้นะ” ลู่ซีจวี๋มีความสุขมาก

หากเขาได้สอนอินอวี่โหรว พวกเขาทั้งสองก็จะมีโอกาสได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังบ่อยครั้ง

“ฉันไม่รบกวนคุณหรอก แค่นี้คุณก็ยุ่งมากพอแล้ว” สาเหตุหลักมาจากเธอไม่ต้องการอยู่กับลู่ซีจวี๋เพียงลำพัง

หากอยู่กับลู่ซีจวี๋เพียงลำพัง เธอคงจะไม่มีวันได้เรียนรู้

เมื่อนึกถึงผลที่จะตามมา อินอวี่โหรวก็รู้สึกว่ามันน่ารำคาญมาก

“ถ้าเป็นคุณ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก” ลู่ซีจวี๋เงยหน้าขึ้นมอง และมองลึกเข้าไปในดวงตาของอินอวี่โหรว

ดวงตาของเขาลึกซึ้งมากจนอินอวี่โหรวแทบจะจมอยู่ในห้วงความรักของเขา

อินอวี่โหรวหันไปมองทางอื่น “ไม่ ฉันเรียนรู้เองได้ เดี๋ยวไม่เข้าใจตรงไหนฉันจะถามคุณ”

“ก็ได้” เมื่อเห็นว่าอินอวี่โหรวยอมประนีประนอม ลู่ซีจวี๋ก็หยุดบีบบังคับและมองเข้าไปในห้องของอินอวี่โหรวเงียบ ๆ

อินอวี่โหรวเป็นคนที่ใช้ชีวิตอย่างดี ทุกมุมห้องดูเรียบร้อย อบอุ่นและสะอาดสะอ้านสบายตา

เหมือนกับอินอวี่โหรวเลย

“ว่าแต่คุณมาหาฉันทำไม?” อินอวี่โหรวถามกลับเบา ๆ

เธอแค่อยากจะหาเรื่องคุย ไม่อย่างนั้นบรรยากาศที่เงียบเฉียบแบบนี้คงจะทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

นึกไม่ถึงว่าจู่ ๆ ลู่ซีจวี๋จะฉุกละหุกเข้ามาหาเธอ

“คุณได้รับบัตรเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงในเมืองหนานหรือเปล่า? ส่งมาจากตระกูลฉินใช่มั้ย?” ลู่ซีจวี๋ถาม

แม้ว่าเขาจะรู้อยู่แก่ใจ แต่เขาก็ยังอยากได้ยินมันกับปากของอินอวี่โหรว

“ได้” อินอวี่โหรวรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าจะต้องเดินทางไปเมืองหนานเพียงลำพัง

เธอไปร่วมงานเลี้ยงมาหลายครั้งแล้ว แต่งานเลี้ยงในครั้งนี้มันทำให้เธอรู้สึกแปลกออกไปเล็กน้อย

“วันนั้นฉันก็ต้องไปเหมือนกัน” ลู่ซีจวี๋สังเกตเห็นความกังวลของอินอวี่โหรวทันทีที่พูดขึ้น

“ตระกูลฉินส่งบัตรเชิญให้คุณด้วยเหรอ?” อินอวี่โหรวประหลาดใจ

แต่เมื่อได้ยินว่าลู่ซีจวี๋ไปด้วย ความวิตกกังวลไม่สบายใจตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็เบาบางลง

ราวกับจู่ ๆ ก็เจอที่พักพิง

แม้ว่าเธอจะไม่อยากยอมรับมัน แต่เธอก็ไม่สามารถปลอมแปลงความคิดในใจของเธอได้

“ใช่ อวี่โหรว งั้นวันนั้นคุณยินดีจะเป็นคู่ควงของผมมั้ย?” ลู่ซีจวี๋ถาม

เขามาหาอินอวี่โหรวเพราะเรื่องนี้

หากฉินคั่วรู้ว่างานเลี้ยงที่เตรียมเอาไว้เพื่ออินอวี่โหรวจบลงด้วยการที่อินอวี่โหรวกลายมาเป็นคู่ควงของเขา ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะอารมณ์เสียมากแค่ไหน

แน่นอนว่านี่เป็นความตั้งใจที่เห็นแก่ตัวของลู่ซีจวี๋

เขาแค่อยากทำให้ฉินคั่วเห็นว่าใครคือคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับอินอวี่โหรว

ใครใช้ให้ฉินคั่วมองมาที่เธอล่ะ? เพราะฉะนั้นฉินคั่วจะต้องได้รับบทเรียน

“คู่ควง…” อินอวี่โหรวกำลังคิดอย่างรอบคอบ

คู่ควงในงานเลี้ยงส่วนใหญ่มักจะเป็นเพื่อนผู้หญิงหรือสมาชิกในครอบครัว และแน่นอนว่ารวมถึงคู่รักด้วย

แต่อินอวี่โหรวรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลู่ซีจวี๋ค่อนข้างอึดอัดเล็กน้อย

เธอจึงตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปหรือไม่ไป

“อวี่โหรว แค่จับแขนผมและเคลื่อนไหวไปด้วยกัน ผมจะไม่ทำอะไรคุณ” เมื่อเห็นว่าอินอวี่โหรวไม่ตอบลงสักที ลู่ซีจวี๋จึงรีบพูดอธิบาย

“ได้” อินอวี่โหรวลังเลอยู่สักพักก่อนจะพยักหน้า

เธอไม่รู้จักใครในเมืองหนาน หากเธอไปที่นั่นเธอก็คงจะไม่สบายใจ

หากมีลู่ซีจวี๋ไปด้วยกันก็คงจะดีกว่า

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว อินอวี่โหรวก็ตอบตกลงลู่ซีจวี๋

“งั้นเดี๋ยววันนั้นผมมารับ เราไปด้วยกันมั้ย?” ลู่ซีจวี๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการ

โชคดีที่อินอวี่โหรวเห็นด้วยกับเขา

“ได้” อินอวี่โหรวพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มหน้าลงเพื่อจัดแจงข้าวของต่อ

ในความเป็นจริงเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว เธอไม่ต้องการเผชิญหน้ากับลู่ซีจวี๋ เธอจึงใช้วิธีการนี้หลบหลีกเขา

แต่จู่ ๆ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น อินอวี่โหรวหันกลับมาและสัมผัสได้ว่าร่างกายที่ร้อนแรงกำลังแนบติดกับร่างกายของเธอ

ลู่ซีจวี๋ฝั่งหัวไว้ที่ซอกคอของอินอวี่โหรวและสูดดมกลิ่นของเธออย่างระมัดระวัง

เขาจูบซับซอกคอขาวเนียนเบา ๆ การเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนมากราวกับว่าคนตรงหน้าเป็นทรัพย์สมบัติที่หวงแหน