พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 617 เธอคือทั้งชีวิตของเขา

ตอนที่ 617

เธอคือทั้งชีวิตของเขา

มู่อวี้เฉิงกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้า ก่อนจะเห็น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนอนหลับอยู่ในอ่างอาบน้ำ

เขาไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

เขาเดินเข้าไปสัมผัสน้ำในอ่างและพบว่ามันเย็นชืดมากแล้ว

มู่อวี้เฉิงเห็นว่าก่อนหน้านี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่ในสวนเป็นเวลาจึงกังวลว่าเธอจะเป็นหวัด

แต่ถึงตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังดีอยู่ แค่ผล็อยหลับไปในอ่างอาบน้ำ

มู่อวี้เฉิงช้อนตัวถงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นมาและเช็ดตัวให้เธอ

ขณะเดียวกัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเป็นเขาจึงหลับตาลงอีกครั้ง

มู่อวี้เฉิงช่วยเธอสวมเสื้อผ้า จับพลิกซ้ายทีขวาทีจนเหงื่อออกไปทั่วร่างกาย

หลังจากเขาห่มผ้าให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้ว เขาก็เดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

มู่อวี้เฉิงทำความสะอาดตัวเองเสร็จแล้วจึงเดินเข้ามาที่เตียง กอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้ในอ้อมแขนและผล็อยหลับไป

ตกกลางดึก มู่อวี้เฉิงรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวไปมาในอ้อมแขนของเขา เขาจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

เขาพบว่าแก้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลายเป็นสีแดง หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อและร่างกายของเธอก็ร้อนมาก

เธอดูไม่สบายตัวอย่างยิ่ง

ริมฝีปากบางคอยส่งเสียงอู้อี้ที่คลุมเครือ

มู่อวี้เฉิงมองดูแวบเดียวก็รู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีไข้

เขาพยายามปกป้องไม่ให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นไข้แล้ว แท้ ๆ

แต่ก่อนหน้านั้นเขาเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวผล็อยหลับไป เขาจึงปล่อยเลยตามเลยและไม่ได้ปลุกให้เธอตื่นขึ้นมาดื่มซุปขิง สุดท้ายถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไข้ขึ้นจริง ๆ

มู่อวี้เฉิงรู้สึกกังวลมาก

เพราะอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่เมืองเป่ยและไม่ใช่บ้านของตระกูลมู่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังป่วยและยากที่จะหาใครสักคนมารักษา

เนื่องจากไม่มีทางอื่น มู่อวี้เฉิงจึงกดโทรศัพท์หาฉินคั่ว

ฉินคั่วหลับไปแล้ว แต่เขายังคงกดรับสายด้วยความงุนงง “ใคร?”

“เหมี่ยวเหมี่ยวไข้ขึ้น รีบมาที” น้ำเสียงของมู่อวี้เฉิงเต็มไปด้วยความวิตกกังวลมากกว่าเดิม

นับตั้งแต่พวกเขาแต่งงานกันจนตอนนี้ เขาคอยดูแล ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างดีมาตลอด และเธอไม่เคยล้มป่วยเลย

“เหมี่ยวเหมี่ยว เหมี่ยวเหมี่ยวคือใคร?” ฉินคั่วยังคงสะลึมสะลือไม่ได้สติ

ได้แต่คิดสงสัยว่าเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นหนึ่งในแฟนสาวของเขาหรือเปล่า

“เป็นเมียมู่อวี้เฉิง” มู่อวี้เฉิงกัดฟันพูด

“พี่สะใภ้ไข้ขึ้นเหรอ?” ฉินคั่วได้สติและลุกขึ้นมานั่งบนเตียงทันที

“รีบมาเดี๋ยวนี้” มู่อวี้เฉิงพูดสั่งการอย่างเย็นชา

ฉินคั่วลุกขึ้นมาแต่งตัวและโทรศัพท์หาหมอประจำตระกูล ก่อนจะเดินไปยังห้องรับรองที่เขาจัดเตรียมไว้ให้มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ภายในห้อง มู่อวี้เฉิงนั่งกุมมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างวิตกกังวลอยู่บนเตียง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตัวร้อนมากจนไม่ได้สติ และแก้มของเธอก็แดงมากเช่นกัน

“เห็นยังดี ๆ อยู่ ทำไมเป็นไข้ได้?” ตอนนี้อากาศยังไม่หนาวสักหน่อย

แค่ไปนั่งเล่นในสวนสักพัก ไม่น่าจะเป็นไข้ได้

“ไม่รู้สิ คงเป็นเพราะภูมิคุ้มกันร่างกายตกต่ำลงกะทันหันล่ะมั้ง หรืออาจจะปรับตัวเข้ากับอากาศเมืองหนานไม่ได้” มู่อวี้เฉิงสัมผัสมือที่ร้อนระอุของถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาที่ทุกข์ทรมาน

หากเขารู้ก่อนหน้านี้เขาคงจะไม่ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโกรธ

เขาปล่อยเธอไปนั่งรับลมในสวนจนไข้ขึ้น

“ฉันโทรเรียกหมอประจำตระกูลให้แล้ว ตอนนี้กำลังเดินทางมา ไม่ต้องห่วง พี่สะใภ้ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่มีไข้” ฉินคั่วตบไหล่มู่อวี้เฉิงเบา ๆ เพื่อปลอบโยนเขา

หลังจากนั้นไม่นาน หมอประจำตระกูลก็มาถึง

เขาใช้เทอร์โมมิเตอร์วัดอุณหภูมิร่างกายของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วขมวดคิ้ว

“สี่สิบองศา? ทำไมไข้ขึ้นสูงจัง?”

“ไม่ต้องพูดว่าไข้ขึ้นสูง รีบจ่ายยาลดไข้ซะ มัวพูดพร่ำอะไรอยู่ได้?” ฉินคั่วเตะขาหมอประจำตระกูล

“ผมจะจ่ายยาลดไข้ให้เธอก่อน โดยการฉีดยาเข้าไปในเส้นเลือด ดูสิว่าไข้จะลดลงมั้ย ถ้าพรุ่งนี้ไข้ยังไม่ลดลงก็คงจะต้องไปโรงพยาบาลแทนนะครับ” หมอพูดแล้วหยิบยาออกมาจากกล่องยา

นี่เป็นเครื่องมือรวมยาฉุกเฉิน อาจจะไม่เท่าของโรงพยาบาล

สามารถช่วยประคองได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว หมอก็ขอตัวกลับออกไป

ทว่าฉินคั่วกลับไปพาตัวเขากลับมา

“ทำไมถึงรีบกลับนัก? ฉันยังไม่ได้บอกให้กลับเลย เกิดระหว่างหมอไม่อยู่ที่นี่ พี่สะใภ้ฉันเป็นอะไรขึ้นมา หมอจะแบกความรับผิดชอบไหวมั้ย?” ฉินคั่วพูดบอกอย่างใจร้อน

“คือ ผมต้องอยู่ที่นี่ต่อเหรอ?” หมอประจำตระกูลพูดถามอย่างทำอะไรไม่ถูก

แม้ว่าไข้ของถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะขึ้นสูงเล็กน้อย แต่มันก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น

รอเหงื่อออกกลางดึกก็อาจจะดีขึ้น

หากไม่หายสนิทก็ต้องไปโรงพยาบาล เขาอยู่ที่นี่ต่อก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนักหรอก

นอกจากนี้ปัญหาที่ตรวจพบในตอนนี้มีแค่ไข้เท่านั้น หากมีอาการอื่นแทรกซ้อนขึ้นมา ทำไมถึงจะมาโทษเขาล่ะ?

หมอบ่นอุบอิบในใจอย่างสิ้นหวัง

แม้เขาจะหงุดหงิดแต่ก็ไม่กล้าพูดออกไป

เขาจะพูดประโยคดังกล่าวต่อหน้าฉินคั่วก็ต่อเมื่อเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเท่านั้นแหละ

“เดี๋ยวฉันสั่งให้คนรับใช้จัดห้องให้ คืนนี้หมอก็นอนที่นี่แหละ อย่าไปหว่านเสน่ห์ใส่สาวใช้ล่ะ” ฉินคั่วจ้องมองเขาและตะโกนสั่งคนรับใช้

หมออดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น

เขากล้าหว่านเสน่ห์ที่ไหน ฉินคั่วก็พูดเกินไป

หมอนอนพักอยู่ที่นี่ ขณะที่มู่อวี้เฉิงคอยอยู่เคียงข้าง ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขาอยากดูแลจนกระทั่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวหายดี

ฉินคั่วยืนพิงกำแพง ปกติเวลานี้เขาจะต้องเข้านอนแล้ว

ตอนนี้เขาจึงง่วงมากจนลืมตาไม่ขึ้น

“อวี้เฉิง นอนพักสักหน่อยเถอะ หมอคอยคำนวณเวลาอยู่ เดี๋ยวก็มาเปลี่ยนยาเองแหละ” เขาทนไม่ไหวเมื่อต้องอดหลับอดนอนจนดึกดื่นป่านนี้ เว้นแต่ว่าจะมีปฏิบัติภารกิจ

“ไม่ ฉันจะอยู่รอจนกว่าเธอจะตื่น” มู่อวี้เฉิงกังวลมาก

“มันไม่ได้ร้ายแรงอะไรจริง ๆ พี่สะใภ้แค่เป็นไข้ อาการไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คิดสักหน่อยปะ?” ฉินคั่วพูดแนะนำ

“ไม่ แกไปนอนเถอะ” มู่อวี้เฉิงยังคงส่ายหัว

เขาไม่สามารถประมาทและปล่อยปละละเลยเรื่องของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้จริง ๆ

“ลองคิดดู แกดูแลร่างกายตัวเองให้ดีก่อนแล้วค่อยมาดูแลพี่สะใภ้ดีกว่าปะ ถ้าแกอดหลับอดนอนแบบนี้ พรุ่งนี้ใครจะตื่นขึ้นมาดูแลเธอ?” ฉินคั่วพูดด้วยความจริงใจ

“ฉันจะรอให้ไข้เธอลดลงก่อนแล้วค่อยงีบสักพัก ฉันแบ่งเวลาได้น่า แกไม่ต้องพูดมากหรอก” มู่อวี้เฉิงส่ายหัว

เมื่อเห็นว่าเขามุ่งมั่นมาก ฉินคั่วก็รู้สึกลำบากใจที่จะพูดชักชวนเขาต่อ

“ก็ได้ ถ้ามีอะไรก็มาเรียกฉันนะ ฉันอยู่ห้องข้าง ๆ” ฉินคั่วค่อย ๆ เดินกลับไปที่ห้องนอน

มู่อวี้เฉิงจูบนิ้วเรียวของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบา ๆ แล้วพูดว่า “คุณนี่นะ ไม่รู้จักฟังกันบ้างเลย ถ้าเกิดไม่หายดี ผมจะโกรธแล้วนะ”

หากถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นอยู่ เธอคงอดไม่ได้ที่จะพูดว่าเขามีสิทธิ์อะไรมาโกรธเธอ

เขาอยากให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลุกขึ้นมาต่อล้อต่อเถียงกับเขา ทำให้เขาอารมณ์เสียอีกครั้ง

เขาไม่อยากให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนอนป่วยอยู่บนเตียงแบบนี้

ดูเหมือนว่าเขากำลังสูญเสียพลังชีวิตไป และมันทำให้เขาหวาดกลัวมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงนอนนิ่ง จนเขากลัวว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะจากกันไปในขณะที่เขาเผลอหลับ

แม้ว่ามู่อวี้เฉิงจะรู้ว่าความคิดของเขาค่อนข้างไร้สาระ

แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนสำคัญคนเดียวของเขา เป็นทั้งชีวิตของเขา เขาจะไม่อนุญาตและไม่ยอมให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นอะไร

มู่อวี้เฉิงโน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากของถงเหมี่ยวเหมี่ยว “หายเร็ว ๆ นะ ถ้าคุณอยากทำอะไร ผมจะทำให้หมดเลย ผมจะเชื่อฟังคุณและหลังจากนี้ผมจะไม่ทำให้คุณโกรธอีก ผมรู้ว่าได้นอนหลับมันสบาย แต่ตื่นขึ้นมาเถอะ อย่าแกล้งกันเลย อย่าทรมานผมเลยนะ ได้มั้ย?”