พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 618 ทำให้คุณน้อยใจ

ตอนที่ 618

ทำให้คุณน้อยใจ

มู่อวี้เฉิงพูดออกมามากมาย แต่เนื่องจาก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่ได้สติ เธอจึงไม่ได้ยินที่เขาพูด

โชคดีที่กลางดึก อุณหภูมิร่างกายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ เย็นลง

มู่อวี้เฉิงจึงเอนกายนอนลงข้าง ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวและหลับตาลงสักพักหนึ่ง

เขาฟังคำพูดของฉินคั่ว

หากเขาไม่พักผ่อนให้เต็มที่ก็เกรงว่าเขาจะไม่สามารถดูแลถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้หายดีได้

หลังจากนอนไปได้พักหนึ่ง ท้องฟ้าก็เริ่มสว่าง

มู่อวี้เฉิงสัมผัสได้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังขยับตัว เขาคิดว่าเธอกำลังจะตื่นนอนจึงเอื้อมมือออกไปจับมือเธอ

แต่กลับนึกไม่ถึงว่ามือที่จับอยู่จะออกร้อนอีกครั้ง

ความง่วงนอนของมู่อวี้เฉิงหายเป็นปลิดทิ้งทันที

เนื่องจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวล้มป่วยที่นี่ ฉินคั่วจึงนอนไม่หลับทั้งคืนและพาหมอเข้ามาดูอาการเธอตั้งแต่เช้าตรู่

หมอเดินเข้ามาดูอาการของถงเหมี่ยวเหมี่ยวทั้งที่ยังง่วงนอนอยู่

เขาไม่ได้สนใจอะไรมากนักและวิ่งเหยาะ ๆ ไปตรงหน้าถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“คุณผู้หญิงไข้ขึ้นแบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอครับ?” หมอเงยหน้ามองมู่อวี้เฉิง

ใบหน้าของมู่อวี้เฉิงดูน่าสะพรึงกลัวมากแต่เขายังคงตอบรับหมอตามความจริง “เมื่อคืนไข้ลงไปพักหนึ่งแล้ว แต่ตอนเช้าก็กลับมาอีก เกิดอะไรขึ้น?”

“ไข้กำเริบเป็นเรื่องปกติครับ แต่ผมแนะนำให้คุณส่งคุณผู้หญิงไปรักษาที่โรงพยาบาลดีกว่าครับ จะได้ดูว่ามีอาการแทรกซ้อนอย่างอื่นด้วยหรือเปล่า” อยู่ตรงนี้เขาทำได้เพียงมองดูด้วยสายตาเท่านั้น ทำให้เห็นอาการเพียงแค่ด้านเดียว

เครื่องมือในโรงพยาบาลย่อมแม่นยำกว่า

ฉินคั่วกับมู่อวี้เฉิงตระหนักถึงปัญหานี้เช่นกัน

มู่อวี้เฉิงยังไม่ทันได้ปริปากพูดอะไร ฉินคั่วก็สั่งให้คนไปเตรียมรถยนต์ทันที

มู่อวี้เฉิงพาเธอลงไปและเดินตามเขาไปที่โรงจอดรถ

ฉินคั่วยืนนิ่ง เหลือบมองหมอจากด้านข้างแล้วพูดว่า “แค่นี้ก็รักษาไม่ได้ ตระกูลฉินจ่ายเงินจ้างหมอไปตั้งเท่าไหร่ แค่ไข้อย่างเดียวยังรักษาไม่หายเลย แล้วแบบนี้จะไปทำอะไรกิน?”

“คุณชายฉิน หมอก็ไม่ได้ทำได้สารพัดประโยชน์นะครับ” หมอดันกรอบแว่นตาขึ้นด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

“เฮอะ” ฉินคั่วพ่นลมอย่างฉุนเฉียว ก่อนจะเมินเฉยต่อเขาและรีบตามมู่อวี้เฉิงลงไปยังชั้นล่าง

มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่ที่เบาะหลัง และฉินคั่วกำลังนั่งอยู่ข้างคนขับ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลส่วนตัวของตระกูลฉิน

หลังจากฉินคั่วเดินเข้าไป ไม่นานหลังจากนั้นทีมแพทย์ก็เข้ามาทักทาย

แม้แต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลยังมาต้อนรับด้วยตัวเอง

พวกเขาไม่ได้พูดไร้สาระอะไรมากนะ และรีบพาตัว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไป

หมอตรวจร่างกายถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่หลายครั้ง ขณะที่มู่อวี้เฉิงคอยเดินเข้าไปป้วนเปี้ยนเข้าไปหาหมอ

ฉินคั่วทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขาเกาหัวอย่างทำอะไรไม่ถูก “อวี้เฉิง แกทำแบบนั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไรปะ?”

หรือว่าเขาไม่เชื่อในจรรยาบรรณแพทย์ ไม่เข้าใจเลย จริง ๆ

“ฉันรู้สึกสบายใจเวลาได้อยู่ใกล้ ๆ เธอ” การนั่งอยู่ใกล้ ๆ ทำให้คิดอะไรได้ง่ายขึ้น

อย่างน้อยถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้ว่าเขาคอยอยู่เคียงข้าง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาตลอด

โรงพยาบาลเอกชนค่อยข้างมีความรวดเร็ว

หลังจากตรวจร่างกายเสร็จ ผลลัพธ์ก็ออกมา

หมอสั่งยาให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงต้องนอนหยดยาทางสายเลือดอยู่ในห้องต่อไป

มู่อวี้เฉิงนั่งลงตรงข้ามหมอด้วยสีหน้าจริงจัง “หมอครับ ภรรยาผมเป็นอะไร? ปกติเธอไม่ค่อยป่วยแบบนี้”

ไข้ขึ้นสูงจนอันตราย ทำให้ควบคุมอะไรไม่ได้เลย

“ปกติคุณผู้หญิงขี้หนาวเหรอครับ?” หมอเงยหน้าถาม

“ขี้หนาว?” มู่อวี้เฉิงคิดอย่างรอบคอบก่อนจะพยักหน้า “ภรรยาผมค่อนข้างขี้หนาวครับ”

“คุณผู้หญิงอยู่เดือนได้ไม่ดีนัก ทำให้รากฐานของสภาพร่างกายแย่ลง พอเป็นไข้หวัดจะรุนแรงกว่าคนอื่นครับ แต่มันก็ไม่ได้สำคัญอะไร แค่กลับไปดูแลตัวเองให้ดี ไม่อย่างนั้นถ้าคิดจะมีลูกคนที่สองอีกจะยากกว่าเดิมมากครับ” หมอพูดขณะอ่านรายงาน

มู่อวี้เฉิงรับผลรายงานมาและกล่าวขอบคุณหมอ

ฉินคั่วกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้าประตูห้องของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

มู่อวี้เฉิงเห็นจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ ฉินคั่ว

ฉินคั่วมองดูเขาด้วยความประหลาดใจ “ปกติแกต้องอยากไปอยู่ข้าง ๆ พี่สะใภ้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมเอาแต่มองแล้วไม่เข้าไปสักที?”

“มันเป็นความผิดของฉันเอง” มู่อวี้เฉิงเงยหน้าด้วยความเสียใจ

เขาไม่ยอมดูแลถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้ดี

ตอนที่เสี่ยวเป่าเกิดมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินทางออกจากเมืองเป่ยไปแล้ว

เธอไม่ได้เอาเงินจากมู่อวี้เฉิงไปแม้แต่หยวนเดียว และครอบครัวถงก็ปฏิบัติกับเธออย่างเลวร้าย เธอจึงต้องจำใจหนีไปและทำได้แค่พึ่งพอตัวเองในต่างประเทศ

การไม่มีเงินและมีลูกติดในต่างประเทศเป็นเรื่องที่ยากลำบาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยุ่งอยู่กับการหาเงินเพื่อมาเลี้ยงดูเสี่ยวเป่า

เธอดูแลเสี่ยวเป่าอย่างดี แต่กลับไม่เคยดูแลร่างกายของตัวเอง

นอกจากนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคงไม่มีทางสนใจตัวเองภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเก่งมากที่สามารถเลี้ยงดูลูกชายของพวกเขาให้ออกมาดีได้ขนาดนี้

หากเขาค้นพบการมีอยู่ของเสี่ยวเป่าเร็วกว่านี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คงจะไม่ต้องทุกข์ทรมาน

มันเป็นความประมาทของเขาเอง และเขาก็เพิ่งค้นพบมันไม่นานนี้

แม้ว่าเขาจะพูดอธิบายมากมาย แต่เขาก็ไม่สามารถชดเชยความผิดที่เขากระทำต่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้

“หมายความว่าไง?” ฉินคั่วรู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อได้ยินมู่อวี้เฉิงพูดแบบนั้น

“แกไม่เข้าใจหรอก” มันเป็นเรื่องราวในอดีต มู่อวี้เฉิงจะกล้าพูดออกมาได้อย่างไร

เขาติดหนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากเกินไป ติดหนี้แม่ของลูกชายตัวเอง

เขาเสียใจ เพราะเขารักถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากถึงได้พูดออกไปแบบนั้น

แม้ว่าเขาจะไม่ชอบให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นห่วงเป็นใยผู้ชายคนอื่น

แต่เมื่อเทียบกับความทุ่มเทของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้ว เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้นมันจะไปเปรียบอะไรได้?

ฉินคั่วทำหน้าหมดความอดทนทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของมู่อวี้เฉิง

แน่นอนว่าเขาไม่เข้าใจ ถ้าเขาเข้าใจ เขาจะถามมู่อวี้เฉิงทำไม?

แต่ดูจากสถานการณ์ปัจจุบันของมู่อวี้เฉิงไม่ค่อยดีนัก เขาจึงไม่กล้าพูดหยอกล้อและนั่งนิ่งเป็นหุ่นยนต์เงียบ ๆ

มู่อวี้เฉิงนั่งอยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน และฉินคั่วก็นั่งอยู่กับเขาตลอดเวลา

หลังจากนั้นไม่นาน มู่อวี้เฉิงก็ลุกขึ้นและลากร่างกายที่แข็งทื่อเข้าไปในห้องผู้ป่วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง

แก้มของเธอมีขนาดเท่าฝ่ามือเท่านั้น ตอนนี้แก้มอันนุ่มนวลของเธอได้เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด ดูเปราะบางราวกับตุ๊กตาหินเผา

มู่อวี้เฉิงเอื้อมมือออกไปลูบแก้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยว เบา ๆ

ตอนนี้ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ร้อนระอุอีกต่อไปแล้ว

มู่อวี้เฉิงจับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวและนั่งลงข้าง ๆ เธอ

“ขอโทษนะ ผมผิดเอง ผมทำให้คุณน้อยใจ” มู่อวี้เฉิงเคยคิดว่าเขาสามารถดูแลถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ดี

แต่ตอนนี้เขากลับพบว่ามันยังไม่พอ และยังห่างไกลคำว่าเพียงพอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

มู่อวี้เฉิงจะพยายามอย่างหนักเพื่อแก้ไขมัน

ในเมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ชอบ เขาก็จะไม่ทำ

ทั้งที่รู้จักนิสัยของถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่เขาก็ยังพูดออกไปแบบนั้น มันเป็นความผิดของเขาเอง

มู่อวี้เฉิงยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมราวกับรูปปั้น

ขณะเดียวกัน อินอวี่โหรวโทรศัพท์มาหาเพื่อต้องการถามถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่าจะกลับด้วยกันไหม จากนั้นเธอก็รับรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล

ยังดี ๆ อยู่เลย ทำไมถึงล้มป่วยได้?

อินอวี่โหรวเริ่มรู้สึกกังวลมากเช่นกัน

เธอสะกิดลู่ซีจวี๋และบอกให้เขาไปยังโรงพยาบาลที่ มู่อวี้เฉิงเอ่ยถึง