พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 636 การมีคนเอาอกเอาใจนั้นรู้สึกเป็นอย่างไร

ตอนที่ 636

การมีคนเอาอกเอาใจนั้นรู้สึกเป็นอย่างไร

อินอวี่โหรวไม่ตอบ เพียงแต่มองไปที่ลู่ซีจวี๋เงียบ ๆ

ลู่ซีจวี๋หยุดชะงักชั่วคราวและปัดฝุ่นออกจากรองเท้าของอินอวี่โหรว เขาลุกขึ้นยืน หันหลังให้อินอวี่โหรวและเดินจากไป “ถ้าคุณจะมาเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว”

เขากำหมัดและกัดฟันแน่น แสดงให้เห็นว่าเขาต้องพยายามควบคุมตัวเองมากแค่ไหน

เขาจะรอจนกว่าวันที่อินอวี่โหรวจะสมัครใจ

การบังคับดูเหมือนจะไม่ให้ผลลัพธ์ที่ดีเลย

อินอวี่โหรวมองดูภาพตรงหน้าและอดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม

เธอลุกจากเตียงแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหาลู่ซีจวี๋

เธอเอื้อมมือออกไปโอบรอบเอวของลู่ซีจวี๋ “ไม่เสียใจหรอก”

เธออยากลองเสี่ยงดูอีกสักครั้ง ชีวิตคนเรานั้นสั้นเกินกว่าจะมานั่งกังวลเรื่องเหล่านี้

ร่างกายของลู่ซีจวี๋สั่นเครือเล็กน้อย

เธอรู้สึกแสบจมูกและอยากจะร้องไห้ออกมาเต็มที

ทว่าความรู้สึกดังกล่าวกลับแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น

เขาอุ้มอินอวี่โหรวขึ้นมาและกอดรัดฟัดเหวี่ยงเธอบนเตียง

อินอวี่โหรวไม่ได้ปฏิเสธอะไร และทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางสำหรับพวกเขาสองคน

ลู่ซีจวี๋เข้าสิงร่างอินอวี่โหรวอย่างดุเดือด ราวกับว่าเขาอยากจะหลอมรวมร่างกายของเธอเข้าด้วยกัน

ท้ายที่สุด อินอวี่โหรวเหนื่อยมากจนไม่สามารถยกนิ้วขึ้นมาได้

ห้องนั่งเล่นของลู่ซีจวี๋ใช้ได้เลยทีเดียว และมีห้องน้ำในตัว

ลู่ซีจวี๋อุ้มเธอไปทำความสะอาด เสื้อผ้าของเธอถูกฉีกขาดออกเป็นหลายชิ้นจนเธอไม่สามารถนำกลับมาใส่ได้

เธอไม่เข้าใจเลย

ก็แค่ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้า ทำไมจะต้องฉีกมันด้วย?

อินอวี่โหรวซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่ม มีเพียงลูกตาสองดวงเท่านั้นที่โผล่ออกมา เธอเหลือบมองเสื้อผ้าของเธอและจ้องเขม็งไปทางลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋เหมือนสัตว์ร้ายที่อิ่มเอม แสดงความเกียจคร้านไปทั่วร่างกาย

เขาค่อย ๆ ติดกระดุมเสื้ออย่างเชื่องช้า

“รออยู่นี่ก่อน เดี๋ยวผมไปซื้อเสื้อผ้าให้” น้ำเสียงของลู่ซีจวี๋เต็มไปด้วยความปีติยินดี บ่งบอกว่าเขามีความสุขมากจริง ๆ

อินอวี่โหรวพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ลู่ซีจวี๋เอื้อมมือไปเปิดไฟทั้งหมดให้เธอ เพื่อที่เธอจะได้ไม่รู้สึกหวาดกลัว

ด้านนอกสตีเฟนกรุ๊ปมีห้างสรรพสินค้าตั้งอยู่ ลู่ซีจวี๋เดินออกไปข้างนอกและรีบกลับมาอย่างรวดเร็ว

อินอวี่โหรวเอนตัวลงบนเตียงและผล็อยหลับไป

ลู่ซีจวี๋ลูบไล้แก้มใสด้วยความทุกข์ใจ “อยากนอนต่ออีกสักพักมั้ย?”

“ไม่ล่ะ” อินอวี่โหรวส่ายหัวเพื่อสลัดความง่วงนอน และรับเสื้อผ้าที่ลู่ซีจวี๋ไปซื้อมาให้

เสื้อผ้าพอดีตัวเธอมากและรสนิยมของลู่ซีจวี๋ก็ค่อนข้างดี แต่เมื่อเห็นอินอวี่โหรวใส่เสื้อผ้า ลู่ซีจวี๋ก็อยากจะฉีกเสื้อผ้าของเธอออกเป็นชิ้น ๆ อีกครั้ง

ถึงอย่างนั้นเขาคิดได้ว่าเขากับเธอเพิ่งคืนดีกัน หากเขาเร่งรัดเกินไปอินอวี่โหรวจะหวาดกลัวเอา

เขาระงับความคิดในใจเอาไว้ชั่วคราว และหลังจากนี้ไปเขาจะทำมันให้สำเร็จ

“ว่าแต่ซีจวี๋ คุณเห็นโทรศัพท์ของฉันมั้ย?” อินอวี่โหรว กวาดสายตามองรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นโทรศัพท์เลย

ดังนั้นเธอจึงนั่งงุ่นง่านอยู่บนเตียงด้วยความเบื่อหน่าย

“วางอยู่บนโต๊ะผม ทำไมเหรอ?” ลู่ซีจวี๋หยิบโทรศัพท์ของเธอออกไปเพราะกลัวว่าสายเรียกเข้าจะรบกวนการพักผ่อนของเธอ

ไม่มีความหมายอื่นเลย

“เอามาให้ฉันหน่อย” อินอวี่โหรวจัดการรอยยับยู่ยี่บนเสื้อผ้า

มาคิดดูแล้ววันนี้เธออยู่กับลู่ซีจวี๋ที่บริษัททั้งวันจริง ๆ

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้รู้สึกแย่

ลู่ซีจวี๋เดินออกไปหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วยื่นให้ อินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวก้มหน้ามองข้อความแจ้งเตือน และหลังจากอ่านมันแล้ว ใบหน้าของเธอก็แข็งทื่อเล็กน้อย

เธอเงยหน้ามองลู่ซีจวี๋ “เหมี่ยวเหมี่ยวมาหาฉันด้วยเหรอ?”

“ใช่” ลู่ซีจวี๋ไม่เข้าใจ แต่รู้สึกว่าได้ว่าปฏิกิริยาของ อินอวี่โหรวนั้นดูค่อนข้างตกใจมาก สุดท้ายแล้วเขาก็พยักหน้าอยู่ดี

“แล้วทำไมคุณไม่ปลุกฉันล่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าเธอนอนอยู่ที่นี่มานานแล้ว ป่านนี้จะคิดยังไงบ้าง?

อินอวี่โหรวทำหน้าขมขื่น หวังจะหารอยแตกบนพื้นและมุดลงไป

“ไม่เป็นไร เธอรู้เรื่องทุกอย่างที่ควรจะรู้แล้ว” ลู่ซีจวี๋พูดตอบอย่างมั่นใจ

ทันทีที่ความสัมพันธ์ได้รับการยืนยัน ลู่ซีจวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะพูดโอ้อวดคนอื่น

อินอวี่โหรวเป็นคนเดียวในโลกใบนี้และเป็นของเขา

“แล้วเธอว่าไงบ้าง?” อินอวี่โหรวถามอย่างเป็นกังวล

สิ่งที่เธอใส่ใจมากที่สุดคือถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่เป็นเพื่อนของเธอ

เธอมาหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพื่อจัดการเรื่องราวต่าง ๆ แต่ใครจะรู้ว่ามันจะกลายมาเป็นแบบนี้

นี่คือสิ่งที่อินอวี่โหรวไม่คาดคิด

“เธอก็ไม่ได้พูดอะไรเลย แถมยังอวยพรด้วย เหมี่ยวเหมี่ยวก็หวังว่าคุณจะมีความสุขเหมือนกัน ไม่ต้องคิดมากหรอก” ลู่ซีจวี๋ตบไหล่เธอเบา ๆ

“งั้นก็ดี” อินอวี่โหรวถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“หิวมั้ย? เราไปหาอะไรกินกันเถอะ” ลู่ซีจวี๋อยากอยู่กับอินอวี่โหรวต่อ

แต่หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นลงแล้ว เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะรั้งอินอวี่โหรวเอาไว้

อินอวี่โหรวอยู่กับเขามาทั้งวันแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่พอ

“ซีจวี๋ ฉันต้องกลับแล้ว” หลังจากออกมานาน อินอวี่โหรวก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้ผู้เฒ่าอินฟังอย่างไรดี

แม้ว่าอินอวี่โหรวจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว และผู้เฒ่าอินก็ไม่ได้ถามคำถามจุกจิกหรือเจ้ากี้เจ้าการกับวงสังคมของ อินอวี่โหรวมากเกินไป

ผู้เฒ่าอินรู้ว่าอินอวี่โหรวเป็นเด็กดี ประพฤติตนดี มีไหวพริบ และไม่มีทางที่จะทำอะไรอุกอาจ

แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอกลับบ้านดึกจนเกินไป ผู้เฒ่าอินมักจะมาคอยเธออยู่ในห้องนั่งเล่นเสมอ

ดังนั้นอินอวี่โหรวจึงต้องรีบกลับไป

“กินก่อนแล้วค่อยกลับมั้ย? จะดีกว่าหรือเปล่า?” ลู่ซีจวี๋ลังเลที่จะบอกลาเธอ

“ฉันก็ยังต้องกลับไปกินข้าวมั้ย? พรุ่งนี้มีเวลาค่อยออกมาเจอคุณก็ได้นี่?” อินอวี่โหรวพูดต่อรองกับลู่ซีจวี๋

“คุณอยู่ที่นี่มาทั้งวันยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย กินข้าวแป๊บเดียวก็ได้มั้ย?” ลู่ซีจวี๋พยายามพูดด้วยน้ำเสียงเกลี้ยกล่อม

“ผมสัญญาว่ากินข้าวเสร็จแล้วผมจะรีบพาคุณไปส่งทันที ข้างนอกมีร้านอาหารอยู่ แค่กินข้าว แป๊บเดียวเอง” ลู่ซีจวี๋พูดต่อ

อินอวี่โหรวลังเล แต่หลังจากคิดดูแล้วคำพูดของลู่ซีจวี๋ก็สมเหตุสมผล

กินข้าวน่าจะน้อยกว่าหนึ่งชั่วโมง

ค่อยกลับไปก็คงไม่เป็นไร

ยังไม่ดึกเสียหน่อย

หลังจากออกมาข้างนอก ลู่ซีจวี๋ก็ตรงไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาอาหารเย็น ร้านอาหารจึงขนัดแน่นไปด้วยกลุ่มคน

อินอวี่โหรวไม่ชอบสภาพแวดล้อมที่มีเสียงดังเอ็ดตะโร

เธอเผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

แต่หลังจากนั้นไม่นาน พนักงานก็พาเธอกับลู่ซีจวี๋เข้าไปในห้องอาหารส่วนตัว

อินอวี่โหรวเข้ามานั่งในห้องอาหารส่วนตัวด้วยสภาพผ่อนคลายมากขึ้น

“อยากกินอะไร?” ลู่ซีจวี๋ยื่นสมุดเมนูให้อินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวโบกมือปฏิเสธ “คุณดูเถอะ ฉันกินได้หมดแหละ”

อินอวี่โหรวไม่ใช่คนจู้จี้จุกจิกเรื่องกิน

หากต้องถามเช่นนั้น เธอคงบอกว่าชอบของหวานมากกว่า

ลู่ซีจวี๋หยิบสมุดเมนูขึ้นมาดูอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามเขารู้จักรสนิยมการกินของอินอวี่โหรวเป็นอย่างดี

ดังนั้นการสั่งอาหารจึงเป็นเรื่องง่าย

อาหารที่เขาสั่งมามีรสชาติจืดครึ่งหนึ่งและเผ็ดครึ่งหนึ่ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นอาหารจานโปรดของอินอวี่โหรวทั้งหมด เขาไม่ได้สนใจแต่รสนิยมการกินของตัวเองเท่านั้นแต่ยังสนใจรสนิยมการกินของอินอวี่โหรวอีกด้วย

อินอวี่โหรวมองดูอาหารบนโต๊ะแล้วรู้สึกถึงความอบอุ่นที่พลุ่งพล่านเข้ามาในใจ

ลู่ซีจวี๋ใส่ใจมากจริง ๆ

อินอวี่โหรวรู้สึกพึงพอใจกับอาหารมื้อนี้มาก

ลู่ซีจวี๋คอยดูแลเธออย่างพิถีพิถันเท่าที่จะเป็นไปได้ ทำให้อินอวี่โหรวเข้าใจได้ว่าการมีคนเอาอกเอาใจนั้นรู้สึกเป็นอย่างไร