พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 635 หรือว่ารู้สึกเสียใจทีหลัง

ตอนที่ 635

หรือว่ารู้สึกเสียใจทีหลัง

หลังจากใช้เวลาอยู่ในห้องทำงานของลู่ซีจวี๋มาเป็นเวลานาน ลู่ซีจวี๋ก็สั่งให้คนด้านนอกเอาน้ำและขนมว่างมากมายมาให้เธอ

“หิวมั้ย นั่นขนมที่คุณชอบทั้งหมดเลยนะ กินหน่อยมั้ย?” ลู่ซีจวี๋พูดและพยายามช่วยอินอวี่โหรวฉีกถุง

อินอวี่โหรวจับมือลู่ซีจวี๋ค้างเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเขามีความสุขมากแค่ไหน อินอวี่โหรวก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ฉันควรต้องกลับแล้วล่ะ”

เธอออกมาข้างนอกนานแล้ว และหลังจากอยู่ที่นี่มานาน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้เรื่องทุกอย่างซึ่งมันทำให้เธออับอายมาก

เดิมทีเธออยากจะจบความสัมพันธ์กับลู่ซีจวี๋ แต่ใครจะรู้ว่ามันจะพัฒนามาถึงขั้นนี้

“ยังสว่างอยู่เลย อย่าเพิ่งรีบกลับสิ อยู่กับผมก่อนได้มั้ย?” ตอนนี้ลู่ซีจวี๋หวังว่าเขาจะได้อยู่กับอินอวี่โหรวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

เขากลัวว่าอินอวี่โหรวจะหายไปในพริบตา

“แต่ฉันอยู่ที่นี่มานานแล้ว” อินอวี่โหรวไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าลู่ซีจวี๋เป็นคนชอบเกาะหนึบขนาดนี้

“ไม่นานหรอก แค่นี้ไม่นานสักหน่อย” ลู่ซีจวี๋ฝั่งศีรษะไว้ที่ซอกคอของเธอและจูบเบา ๆ

“งั้นก็ได้” อินอวี่โหรวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเห็นด้วย

ลู่ซีจวี๋กลับไปประมวลเอกสาร ขณะที่อินอวี่โหรวหยิบแท็บเล็ตที่ลู่ซีจวี๋มอบให้เธอขึ้นมาดูรายการโทรทัศน์ เธอนั่งเล่นเกมและพลางกินของว่างไปพร้อม ๆ กัน

ลู่ซีจวี๋เงยหน้ามองและเห็นอินอวี่โหรวนั่งเล่นอยู่ไม่ไกลจากเขา

ทำให้เขาสามารถทำงานได้เสร็จรวดเร็วกว่าปกติ

ความรู้สึกของการมีคนอยู่เคียงข้างนี่ช่างน่าทึ่งจริง ๆ

หน้าอกของเขาถูกเติมเต็มและร่างกายก็รู้สึกอบอุ่นขึ้น

กว่าจะรู้ตัวอีกทีเสียงกินขนมกรอบแกรบก็หายไปแล้ว เหลือเพียงเสียงโทรทัศน์ในแท็บเล็ตเท่านั้น

ดวงตาของลู่ซีจวี๋เลื่อนจากแฟ้มเอกสารไปยังโซฟา

ไม่รู้ว่าอินอวี่โหรวหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ลู่ซีจวี๋วางกองเอกสารลงและมองดูใบหน้าที่หลับใหลของอินอวี่โหรวเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง

จากนั้นเขาก็อุ้มร่างบางเข้าไปนอนพักผ่อนในห้องด้านหลัง

เขาจูบหน้าผากอินอวี่โหรวเบา ๆ ห่มผ้าห่มให้อินอวี่โหรว จากนั้นก็ปิดประตูลงและเดินออกไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรอคอยอยู่ในห้องทำงานอย่างกระสับกระส่าย

ห้องทำงานของเธออยู่ทางด้านขวาถัดจากห้องทำงานของลู่ซีจวี๋

หากอินอวี่โหรวจะเดินกลับออกไป อย่างไรก็ต้องผ่านห้องทำงานของเธอ

เธอเอื้อมมือไปเปิดแผงกั้นบนหน้าต่างเพื่อสอดส่องเหตุการณ์ของอินอวี่โหรวโดยเฉพาะ

แต่หลังจากรอมานาน เธอก็ไม่เห็นอินอวี่โหรวเดินออกมาสักที

ที่นี่คือบริษัท เพราะฉะนั้นลู่ซีจวี๋ไม่น่าจะทำอะไรบุ่มบ่ามจนเกินไป

แต่มาลองคิดดูแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากจัดแจงเอกสารเสร็จแล้ว เธอก็หาข้ออ้างไปหา ลู่ซีจวี๋

เธออยากไปดูสถานการณ์ของอินอวี่โหรว

ประตูห้องทำงานของลู่ซีจวี๋ถูกปิดอยู่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึกและยกมือขึ้นมาเคาะประตู

“เข้ามา” เสียงของลู่ซีจวี๋ดังมาจากข้างใน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวผลักประตูและเดินเข้าไปข้างใน

เธอเดินวนรอบห้องทำงานของลู่ซีจวี๋ แต่กลับไม่เห็นอินอวี่โหรวเลย “อวี่โหรวล่ะ? กลับไปแล้วเหรอ?”

ยังไม่น่ากลับไปสิ เพราะทางเดียวที่จะกลับไปได้ต้องเดินผ่านห้องทำงานของเธอก่อน หรือว่าอินอวี่โหรวจะรีบร้อนกลับไปแล้วจริง ๆ

แต่เธอคอยสังเกตการณ์เคลื่อนไหวในห้องนี้อย่างดี

ไม่มีทางที่จะคลาดสายตาไปได้

“อวี่โหรวหลับอยู่” ลู่ซีจวี๋ลดระดับเสียงลงและชี้นิ้วไปที่ห้องนั่งเล่น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว “พี่คงไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีกับ อวี่โหรวใช่มั้ย?”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ลู่ซีจวี๋ก็ยิ้ม “เธอคิดว่าฉันเป็นคนยังไง? ถึงได้กีดกั้นฉันขนาดนั้น?”

“ก็ดูเอาเองสิว่าพี่ทำอะไรลงไป? มาโทษที่ฉันกีดกั้นพี่ได้ยังไงล่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลอกตามองเขาอย่างหยาบคาย

“ฉันผิดเองแหละ” เนื่องจากลู่ซีจวี๋กำลังอารมณ์ดี เขาจึงไม่อยากต่อล้อต่อเถียงเรื่องนี้กับเธอ

โดยปกติแล้ว อินอวี่โหรวไม่มีทางเต็มใจจะอยู่กับลู่ซีจวี๋ตามลำพังอย่างแน่นอน นับประสาอะไรกับการนอนหลับ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองลู่ซีจวี๋สักพักแล้วพูดว่า “อวี่โหรวคืนดีกับพี่แล้วเหรอ?”

นอกเหนือจากเรื่องนี้แล้ว เธอไม่สามารถนึกถึงความเป็นไปได้อย่างอื่นอีก

“อืม อวี่โหรวตกลงกับอยู่กับฉันแล้ว” ลู่ซีจวี๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดีใจมากที่เห็นพวกเขากลับมาคืนดีกันอีกครั้ง

“นี่คือโอกาสสุดท้ายของพี่แล้วนะ รุ่นพี่ ถ้าหลังจากนี้พี่ไม่ดูแลอวี่โหรวให้ดีขึ้น เรื่องระหว่างพวกพี่ได้จบลงจริง ๆ แน่” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่ลืมสิ่งที่ลู่ซีจวี๋เคยกระทำกับอินอวี่โหรวมาก่อน

“ไม่ต้องห่วง ฉันรู้แล้ว” แน่นอนว่าลู่ซีจวี๋รู้ดีว่าโอกาสนั้นหาได้ยากขนาดไหน

เขาต้องคุกเข่าลงถึงสองครั้ง ต้องบอกว่ามันไม่ง่ายเลย

“หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ” อย่างไรก็ตาม หากลู่ซีจวี๋มีความพอดี เขากับอินอวี่โหรวก็คงจะไม่มาถึงจุดนี้

“แน่นอน” ลู่ซีจวี๋เลิกคิ้วและตอบรับ

“ยินดีด้วยนะคะ เอาชนะใจคนสวยได้สักที” แม้ว่าพฤติกรรมก่อน ๆ ของลู่ซีจวี๋จะน่ารำคาญมากก็ตาม

แต่ในเมื่ออินอวี่โหรวไม่สนใจอะไร เธอก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ

“ขอบใจ แต่ถ้าเธอไม่มีอะไรทำก็กลับไปทำงานเถอะ อย่ามารบกวนเวลานอนอวี่โหรวเลย” ลู่ซีจวี๋ออกคำสั่งการโดยตรง

“รอไล่ฉันออกไปแทบไม่ไหวแล้วล่ะสิ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไล่ เธออยากอยู่ที่นี่ต่อหรือไง? งั้นก็ได้” ลู่ซีจวี๋รู้สึกว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เชื่อใจเขาและอยากจะปกป้องอินอวี่โหรว

“ไม่ต้องหรอก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่าหลังจาก อินอวี่โหรวตื่นขึ้นมาแล้ว เธอสามารถสอบถามสถานการณ์ต่าง ๆ ในภายหลังได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถือเอกสารที่ไม่ได้สำคัญอะไรเข้ามา และทิ้งเอกสารดังกล่าวไว้อย่างไม่ไยดี

เธอรอจนกระทั่งเลิกงาน แต่อินอวี่โหรวก็ไม่เดินออกมาสักที

เธอเดาว่าอินอวี่โหรวคงจะยังไม่ตื่น

ด้วยอำนาจของตระกูลอิน อินอวี่โหรวน่าจะไม่เป็นอะไร

ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงส่งข้อความไปหาอินอวี่โหรว บอกให้อีกฝ่ายโทรศัพท์หาเธอเมื่อตื่นขึ้น และเก็บข้าวของกลับบ้าน

กว่าอินอวี่โหรวจะตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ความมืดมิดรอบข้างทำให้เธอหวาดกลัวเล็กน้อย

อินอวี่โหรวลุกจากเตียงไปเปิดประตู จากนั้นแสงสว่างก็ปรากฏขึ้น

ลู่ซีจวี๋ยังคงทำงานอยู่ที่โต๊ะของเขา

เมื่อได้ยินเสียง ลู่ซีจวี๋ก็หันกลับมา “ตื่นแล้วเหรอ?”

“อืม” น้ำเสียงของอินอวี่โหรวนุ่มนวลมาก และทันทีที่เธอเห็นลู่ซีจวี๋ เธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา

ลู่ซีจวี๋เข้ามาสวมกอดเธอจากด้านข้าง “ทำไมไม่ใส่รองเท้าล่ะ”

อินอวี่โหรวก้มหน้าลงและเห็นว่าเท้าของเธอกำลังเปื่อยเปล่า

เธอจึงหดตัวลงอย่างไม่สบายใจ “ลืมน่ะ”

“กลัวเหรอ?” ลู่ซีจวี๋ถามเบา ๆ

“นิดหน่อย” อินอวี่โหรวยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

“ขอโทษนะ ผมยังมีเอกสารที่ต้องจัดการ คุณไปต่อนอนอีกสักพักเถอะ” ลู่ซีจวี๋วางอินอวี่โหรวลงบนเตียง คุกเข่าลงกับพื้นและสวมรองเท้าให้อินอวี่โหรว

เธอก้มหน้ามองใบหน้าที่จริงจังของลู่ซีจวี๋และมองเห็นความอ่อนโยนจากสายตาของเขา

นี่คือชีวิตที่เธอรอคอยมาตลอด

มันแค่มาถึงช้าเกินไป

เธอหวังว่าหลังจากนี้เธอกับลู่ซีจวี๋จะเป็นแบบนี้ตลอดไป

หลังจากสวมรองเท้าแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็เงยหน้าขึ้นและเห็นว่าอินอวี่โหรวกำลังมองตรงมาที่เขา

ลู่ซีจวี๋ลุกขึ้นยืนและสัมผัสริมฝีปากของเธอเบา ๆ “เป็นอะไรไป? ทำไมมองผมอย่างนั้นล่ะ? หรือว่ารู้สึกเสียใจทีหลัง?”