พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 638 ภรรยาที่บ้านไม่อาจสู้เด็กสาวนอกบ้าน

ตอนที่ 638

ภรรยาที่บ้านไม่อาจสู้เด็กสาวนอกบ้าน

สุดสัปดาห์

ถึงเวลาพักผ่อนสักที

แผนการของถงเหมี่ยวเหมี่ยวคือการพาเสี่ยวเป่าไปเที่ยวสวนสนุกกับมู่อวี้เฉิง

ทว่าบริษัทของมู่อวี้เฉิงจัดการประชุมกะทันหัน และ มู่อวี้เฉิงที่เป็นประธานบริษัทก็ต้องออกไป

ส่งผลให้เหลือเพียงถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่าที่บ้านสองคน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มหน้าลงมองเสี่ยวเป่า “ลูกรัก วันนี้อยากไปเล่นที่ไหนมั้ย? หม่ามี้พาไปมั้ยจ๊ะ?”

“ไม่ฮะหม่ามี้ อาทิตย์นี้อาจารย์สั่งการบ้านเยอะมาก ผมต้องทำการบ้าน ไหนจะมีแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกที่ต้องเข้าร่วมอีก ผมยังไม่ได้อ่านทบทวนข้อมูลเลย” เสี่ยวเป่ากะพริบตา

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตกตะลึง

ตอนที่เธอยังเด็ก เธอเคยรู้เรื่องพวกนี้ที่ไหน?

“ทำไมอาจารย์สั่งงานเยอะจัง? นี่มันวันหยุดนะ ลูกควรจะพักผ่อนให้เต็มที่สิ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะพูดบ่น

ไม่รู้ว่าร่างเล็ก ๆ ของเสี่ยวเป่าจะทนได้หรือไม่

“อาจารย์บอกว่าคนเก่งต้องทำงานหนักกว่าคนอื่น” เสี่ยวเป่าพูดและจัดของใส่กระเป๋านักเรียน

“ทำไมล่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเขาอย่างสงสัย

“หม่ามี้ ไปส่งผมที่บ้านเก่าหน่อยได้มั้ยฮะ? ผมอยากไปทำการบ้านกับคุณปู่” เสี่ยวเป่าคุ้นเคยกับบรรยากาศที่บ้านเก่า

นอกจากนี้มู่หงจวิ้นยังคอยช่วยให้คำปรึกษาแก่เขาอีกด้วย

“จะไปก็ได้ แต่เสี่ยวเป่า อยู่บ้านกับหม่ามี้ไม่ได้เหรอ?” หากเสี่ยวเป่าไปที่นั่นก็จะเหลือเธอเพียงคนเดียว

อา มีวันหยุดสุดสัปดาห์ทั้งที่ ทำไมเธอจะต้องมานั่งกร่อยแบบนี้ด้วย?

“ก็หม่ามี้ไม่เข้าใจโจทย์ปัญหาของผม แด๊ดดี้ไม่อยู่แล้วก็มีแค่คุณปู่ที่จะช่วยผมได้” เสี่ยวเป่าพูดถึงความจริงอันโหดร้าย

ใช่ เธอมีความรู้น้อยเกินไปจนเธอไม่สามารถฝากฝังชื่อของตัวเองเอาไว้ในใจของเสี่ยวเป่าได้

การแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกนั้นเต็มไปด้วยตัวเลขและสัญลักษณ์ที่ไม่อาจเข้าใจได้ ทำไมคนพวกนี้ถึงทนกันไหวได้นะ?

แน่นอนว่าคณิตศาสตร์เลขซับซ้อนก็สมกับชื่อของมัน จริง ๆ

ชื่อนี้ไม่เคยทำให้ผิดหวังแม้แต่น้อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปส่งเสี่ยวเป่าที่บ้านเก่า

เธอพบว่ามีแค่มู่หงจวิ้นอยู่ที่นั่น ในขณะที่ลิ่นอวี๋เหยียนออกไปดื่มชากับเพื่อน ๆ

หากลิ่นอวี๋เหยียนอยู่ที่นี่ เธอคงจะมีคนคุยด้วย

แต่ในเมื่อไม่อยู่ที่นี่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่อยากอยู่บ้านเก่าต่อ

ดังนั้นเธอจึงจำใจกลับไปที่คฤหาสน์ตี้หลาน

เธอคุ้นเคยกับการทำงานยุ่ง ๆ พอว่างงานจึงรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อย

เธอมักจะอยากหาอะไรทำเสมอ

แต่ที่บ้านมีอะไรให้ทำบ้างล่ะ?

เมื่อวานเธอทำความสะอาดบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้อย่างมากก็มีแค่เก็บขยะลงไปทิ้ง

ถังขยะถูกทำความสะอาดเมื่อวานนี้เช่นกัน ทำให้ตอนนี้ไม่ต้องเก็บขยะลงไปทิ้ง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทรุดตัวลงบนโซฟา และเงยหน้ามองท้องฟ้า

เมื่อวานนี้เธอรีบทำงานให้เสร็จเพื่อจะได้ใช้เวลาว่างกับเสี่ยวเป่า

แต่ใครจะคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้

จู่ ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คิดบางอย่างออก ดวงตาของเธอเป็นประกาย

ใช่แล้ว ตอนนี้มู่อวี้เฉิงยังอยู่ที่บริษัท

เธอสามารถทำอาหารไปให้มู่อวี้เฉิงได้ มู่อวี้เฉิงจะได้กินอาหารฝีมือเธอและเขาน่าจะเจริญอาหารมากขึ้น

นอกจากนี้เธอยังสามารถทำมันให้ถูกสุขอนามัยด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเวลา ยังเหลือเวลาอีกสองสามชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาอาหารกลางวัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไปซื้อวัตถุดิบสดใหม่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต จากนั้นก็พับแขนเสื้อและเริ่มทำอาหารอย่างที่พูด

จนกระทั่งอาหารทุกอย่างเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็มองดูเวลา

ยังมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนที่มู่อวี้เฉิงจะพักเที่ยง

เมื่อเธอไปถึงบริษัทของมู่อวี้เฉิงก็น่าจะพอเหมาะพอดี

แต่ก่อนจะไปที่นั่น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า เกล้าผมและแต่งหน้าเบา ๆ

เธอไม่สามารถไปที่นั่นในสภาพหน้ามันเยิ้มได้

เพราะนั่นคือบริษัทของมู่อวี้เฉิง

ไม่ว่าเธอจะทำอะไร มันก็ย่อมเป็นหน้าเป็นตาของ มู่อวี้เฉิง

แม้ว่ามู่อวี้เฉิงจะไม่สนใจ แต่ในฐานะภรรยา เธอก็ไม่สามารถทำให้เขาอับอายได้ใช่ไหม?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มลิปสติกบนริมฝีปาก จากนั้นก็มองไปที่กระจกด้วยความพึงพอใจ

เธอสวมเสื้อผ้าที่ออกแบบโดยอาจารย์ซ่งฉิง มันมีสีสันอ่อนโยนและดูเรียบง่าย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนตัวเล็กและดูอ่อนกว่าวัยหลายปี

หลังจากจัดแจงของแล้ว เธอก็ถือกล่องอาหารขับรถตรงไปที่มู่กรุ๊ป

ที่ลานจอดรถของมู่กรุ๊ป รถยนต์ทุกคันจะต้องแตะบัตรเพื่อเข้าไปข้างใน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องการเซอร์ไพรส์มู่อวี้เฉิง ดังนั้นเธอจึงไม่ได้โทรศัพท์บอกมู่อวี้เฉิง

เธอหาลานจอดรถใกล้ ๆ และถือกล่องอาหารกลางวันเดินเข้าไปในมู่กรุ๊ป

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ?” หญิงสาวที่แผนกต้อนรับถามคำถามด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน ดูมีทัศนคติที่ดี

“ฉันมาพบคุณมู่ค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดบอกตามตรง

พนักงานต้อนรับจ้องมองเธอด้วยสายตาจริงจัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสวยมาก วันนี้เธอแต่งตัวเด็กจนดูเหมือนสาวมหาวิทยาลัย

ว่ากันว่าคุณมู่มีภรรยาแล้ว

แม่คนนี้หน้าด้านจริง ๆ ริอาจเข้ามาเสนอตัว

อย่างมากก็แค่ของเล่นที่คุณมู่เก็บเอาไว้นอกบ้าน ไม่บอกภรรยา

ภรรยาที่บ้านมันจะไปสู้เด็กสาวนอกบ้านได้ยังไง?

ผู้ชายมันก็เลวเหมือนกันหมด

พนักงานต้อนรับคิดแบบนั้นขณะจ้องมอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาดูถูก

อย่างไรก็ตามเธอยังคงรักษาสีหน้าเอาไว้ “ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงได้นัดเอาไว้หรือเปล่าคะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพิ่งเข้าใจว่าพนักงานต้อนรับมองเธอผิดไป

แต่เธอไม่สามารถบอกได้อย่างแน่ชัดว่ามีอะไรผิด

“ไม่ได้นัดค่ะ แต่คุณโทรศัพท์บอกเจ้านายคุณให้ฉันที บอกว่าคุณถงอยู่ที่นี่ได้มั้ยคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงที่ดี

“เอ่อ…” งานของแผนกต้อนรับคือการกรองคนที่ไม่ได้นัดหมายเอาไว้ล่วงหน้า และป้องกันบุคคลที่ไม่สำคัญไม่ให้เข้าไปพบท่านประธาน

แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเรื่องแบบนี้ พนักงานต้อนรับก็รู้สึกลังเลอยู่พักหนึ่ง

เธอไม่มั่นใจว่าคนตรงหน้าสำคัญสำหรับคุณมู่หรือเปล่า

“ถ้าคุณต้องการพบคุณมู่ ฉันแนะนำให้คุณโทรบอกเขาก่อนดีกว่าค่ะ” พนักงานต้อนรับค้นพบว่าเธอฉลาดมากที่นึกประโยคนี้ออก

“ฉัน ฉันแค่อยากเซอร์ไพรส์เขาน่ะค่ะ คุณช่วยพูดแทนฉันหน่อยได้มั้ยคะ?” ให้แผนกต้อนรับโทรไปแจ้งเขาน่าจะประหลาดใจมากกว่า

โดยทั่วไปแผนกต้อนรับจะมีหน้าที่คอยช่วยเหลือบุคคลเหล่านี้

“ขออภัยด้วยค่ะคุณผู้หญิง แต่คุณมู่รับสายเรื่องการเจรจาธุรกิจอย่างเดียว ไม่เคยรับสายเรื่องอื่นเลยค่ะ คุณผู้หญิงงานของเราไม่ใช่เรื่องง่าย ได้โปรดเคารพซึ่งกันและกันและอย่าทำให้ฉันลำบากใจเลยนะคะ” แผนกต้อนรับแสร้งทำตัวน่าสงสารเพื่อให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับออกไป

ทุกคนรู้ว่าคุณมู่เกลียดการรบกวนจากแผนกต้อนรับ เพราะฉะนั้นเธอจะไม่ยื่นหัวออกไปเสี่ยงเด็ดขาด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับบุคคลที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

หล่อนกำลังจินตนาการอะไรอยู่?

เธออาจจะตกงานได้เลยนะ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าการทำงานของมู่กรุ๊ปเข้มงวด

แต่เธอก็ยังกัดฟันสู้

“ถ้างั้นเอาไปส่งต่อให้ฉันหน่อยนะคะ แล้วฉันจะขอบคุณคุณมาก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขยิบตาให้เธอ

“เอ่อ…” พนักงานต้อนรับลังเล

“คุณมู่ปล่อยให้ใครก็ได้เข้ามาเพ่นพ่านตั้งแต่เมื่อไหร่? ขอบคุณเหรอ? คำพูดหล่อนไม่มีน้ำหนักอะไรเลย ใคร ๆ ก็พูดโกหกแบบนี้ได้มะ?”