พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 641 ไม่กล้าเชื่อใจใคร

ตอนที่ 641

ไม่กล้าเชื่อใจใคร

ทุกอย่างได้รับข้อสรุปแล้ว ไม่ว่าเลขาเจียงจะไม่เต็มใจแค่ไหน แต่เธอก็ทำได้แค่เก็บข้าวของและจากไป

มู่อวี้เฉิงพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปที่ห้องทำงานโดยตรง

พนักงานต้อนรับพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยว่า “นั่นภรรยาของท่านประธานเหรอ? ทำไมทำตัวลึกลับแบบนั้น ฉันก็เกือบจบเห่แล้วมั้ย?”

เมื่อหวนนึกถึงการกระทำของเธอก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้ว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะยอมรับได้หรือไม่

แท้จริงแล้วคนรักของเจ้านายยืนอยู่ที่นี่มาโดยตลอด

“คุณก็พูดให้มันน้อย ๆ หน่อย เกิดเจ้านายผ่านมาได้ยิน ระวังจะเป็นเหมือนเลขาเจียงอีกคน” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังคงรู้สึกหวาดกลัว

หากเขาเชื่อฟังคำสั่งเลขาเจียงและลากถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไป

เกรงว่าคนถูกไล่ออกจะเป็นเขา

นี่คือบริษัทของอีกฝ่าย ส่วนพวกเขาเป็นแค่กุ้งตัวน้อย ๆ เท่านั้น

ในห้องทำงานของท่านประธานบริษัท

มู่อวี้เฉิงคุ้ยกล่องยาฆ่าเชื้อมาให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำอะไรไม่ถูก “แผลเล็กนิดเดียว ไม่เป็นไรหรอก”

มันไม่ได้ทำลายชั้นผิวหนังด้วยซ้ำ มู่อวี้เฉิงกังวลมากเกินไปจริง ๆ

มู่อวี้เฉิงไม่พูดอะไร แค่มองดูเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันหน้าหนี จากนั้นมู่อวี้เฉิงก็ทายาให้เธอเงียบ ๆ

หลังจากทายาเสร็จแล้ว บรรยากาศก็เงียบสงัดเล็กน้อย

มู่อวี้เฉิงทำหน้านิ่งและไม่พูดอะไร

เมื่อรู้ว่าเขาโกรธ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยื่นมือออกมาดึงแขนเสื้อของเขาเบา ๆ “คุณโกรธเหรอ? ฉันขอโทษ ฉันไม่น่ามาหาคุณเลย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดและสูดจมูก

“ถงเหมี่ยวเหมี่ยว คุณคิดว่านี่คือเรื่องที่ผมสนใจเหรอ? สิ่งที่ผมสนใจคือทำไมคุณไม่รู้จักป้องกันตัวเอง คุณก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีทัศนคติที่ผิดเพี้ยน ทำไมคุณไม่โทรศัพท์หาผม?” หากเขาไม่ลงไปก็จะไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์เป็นอย่างไร

“ฉัน ฉันก็สู้แล้วไง” เพียงแค่ถูกขัดจังหวะระหว่างการต่อสู้

เธอไม่เคยนึกมาก่อนว่าเลขาเจียงจะหยิ่งผยองขนาดนี้

และไม่สามารถกล่าวโทษอะไรหล่อนได้เลย

“ทำไมตอนมาถึงแผนกต้อนรับแล้วไม่โทรหาผม?” มู่อวี้เฉิงยังคงโกรธเล็กน้อย

“ฉันแค่อยากจะเซอร์ไพรส์คุณ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกเสียใจเช่นกัน

ทุกอย่างที่เธอเตรียมมาตั้งแต่เช้าพังทลายลงแบบนี้ คิดว่าเธอจะมีความสุขไหม?

แต่ต่อให้ทุบตีเลขาเจียง ของของเธอก็ไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม

ส่วนเหตุผลที่เธอตบก็เพื่อสั่งสอนให้หล่อนตระหนักถึงความเป็นจริง ไม่ทำตัวเย่อหยิ่งในครั้งต่อไป

เธอยังคงเสียดายข้าวกล่องของเธออยู่

“เซอร์ไพรส์” น้ำเสียงของมู่อวี้เฉิงมีร่องรอยของการเยาะเย้ย

เมื่อได้ยินคำพูดถากถางดังกล่าว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ลุกขึ้นจากโซฟา เชิดหน้าและเดินออกไป

มู่อวี้เฉิงยังไม่ทันได้ตอบสนอง เธอก็เปิดประตูและเดินออกไปเสียก่อน

มู่อวี้เฉิงตกตะลึง ใบหน้าดูอารมณ์เสียเล็กน้อย

กว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเตรียมของมากมายเสร็จมันไม่ใช่เรื่องง่าย

มาถึงบริษัทยังถูกทำให้อารมณ์และเขายังมาพูดจาแบบนี้ใส่อีก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทนไม่ไหวอย่างแน่นอน

มู่อวี้เฉิงรีบเดินตามออกไปโดยไม่ต้องคิด

เมื่อเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะลงลิฟต์ไป มู่อวี้เฉิงก็เอื้อมมือออกไปขวางลิฟต์และบีบตัวเข้าไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนพิงลิฟต์ด้วยใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ ดวงตายังแดงอยู่เล็กน้อย

มู่อวี้เฉิงมองดูแล้วรู้สึกทุกข์ใจ

เขาก่นด่าตัวเองในใจอยู่หลายครั้ง

เขาอยากจะเอื้อมมือไปจับถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเมินเขาและเอามือไปซุกไว้ข้างหลัง

“เหมี่ยวเหมี่ยว ผมขอโทษ ผมปากเสียเอง ขอโทษนะ ผมเข้าใจที่คุณหมายถึง แต่ผมแค่โกรธนิดหน่อย ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณในที่ของผมจริง ๆ ผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย” มู่อวี้เฉิงรีบพูดอธิบาย

“ไม่ต้องพูดหรอก ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ คุณกลับไปทำงานเถอะ” น้ำเสียงของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเย็นชามากและเธอก็มองดูมู่อวี้เฉิงด้วยท่าทางที่ไม่คุ้นเคย

สายตาดังกล่าวทำให้มู่อวี้เฉิงเกิดภาพลวงตาว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะทิ้งเขาไป

ความตื่นตระหนกเข้ามาครอบงำหัวใจเขาทันที

มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา “เหมี่ยวเหมี่ยว ผมผิดเอง คราวหน้าผมจะไม่ทำแบบนี้อีก ขอโทษนะ”

“ฉันบอกว่าฉันอยากอยู่เงียบ ๆ มู่อวี้เฉิง ปล่อยฉัน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยากจะผลักมู่อวี้เฉิงออกไป แต่มู่อวี้เฉิงกลับกอดเธอเอาไว้แน่น ไม่ปล่อยให้เธอกระดุกกระดิกได้แม้แต่นิดเดียว

“ไม่เอาน่า เรากลับกันไปก่อนเถอะ อยากจะทำอะไรก็ค่อย ๆ พูด อยากทำอะไรแล้วผมจะทำให้ โอเคมั้ย?” ในตอนนี้ไม่สามารถทำอย่างอื่นได้นอกจากเกลี้ยกล่อม

“ฉันจะบอกคุณให้ว่าคำขอของฉันในตอนนี้คืออะไร คุณฟังให้ดีนะ ตอนนี้อยากให้คุณอยู่ในห่างจากฉันหน่อย” เมื่อนึกถึงคำพูดของมู่อวี้เฉิง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงรู้สึกเศร้า

ต่อให้อยู่ที่นี่ต่อมันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

เพราะมันคือปฏิกิริยาจากจิตใต้สำนึกของมู่อวี้เฉิง

มันทำให้เธอผิดหวัง

“แต่คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยไม่ใช่เหรอ? กินอะไรก่อนสิแล้วค่อยกลับ” มู่อวี้เฉิงพูดด้วยน้ำเสียงวิงวอนและกอด ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้แน่น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพูดว่า “เอาอย่างนี้ ฉันขอกลับก่อนได้มั้ย? คุณทำงานจัดการอะไรเสร็จแล้วค่อยมาหาฉัน ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อจริง ๆ”

มู่อวี้เฉิงเฝ้าดูปฏิกิริยาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็จูบหน้าผากของถงเหมี่ยวเหมี่ยว “ได้ เดี๋ยวผมรีบตามไป”

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดจบ ลิฟต์ก็ลงมาถึงชั้นล่างพอดี เธอผลักมู่อวี้เฉิงออกและเดินจากไปอย่างไม่ลังเล

มู่อวี้เฉิงเห็นการเคลื่อนไหวของเธอแล้วอยากจะวิ่งไล่ตามเธอออกไป

แต่เขาทำได้แค่กำหมัดและเฝ้าดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวจากไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกมาจากบริษัท เธอไม่รู้สึกหิวแม้แต่น้อยแม้ว่าจะไม่ได้กินอะไรมาตลอดทั้งวัน

พูดตามตรง เธอไม่อยากกลับไปที่คฤหาสน์ตี้หลานเลย

บางทีคนอื่นอาจจะคิดว่าเธอเรื่องมาก

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกแย่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากจริง ๆ

อาหารที่เธอตั้งใจทำมาพังทลายลง และถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้โทรศัพท์หามู่อวี้เฉิง

แต่มู่อวี้เฉิงก็ไม่ควรเยาะเย้ยกันแบบนี้หรือเปล่า?

เธอก็รู้สึกแย่เหมือนกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องการหาที่อยู่เงียบ ๆ คนเดียวเพื่อสงบสติอารมณ์ เธอต้องการอยู่ในที่ที่มู่อวี้เฉิงหาไม่เจอ

เพราะตอนนี้เธอยังไม่ต้องการเผชิญหน้ากับมู่อวี้เฉิง

อย่างไรก็ตามถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้จะไปที่ไหน

ท้ายที่สุดเธอเลือกเดินทางไปคอนโดที่เคยอาศัยอยู่ก่อนจะย้ายไปยังคฤหาสน์ตี้หลาน

เธอยังมีกุญแจอยู่จึงสามารถเข้าไปข้างในได้อย่างง่ายดาย นอกจากนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวซื้อห้องนี้เอาไว้แล้ว

หนำซ้ำยังคอยจ้างพนักงานมาทำความสะอาด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้บอกเรื่องนี้กับมู่อวี้เฉิง

เธอรู้สึกว่าการซื้อคอนโดเก็บไว้ ในอนาคตเมื่อรู้สึกหมดหวังเมื่อไหร่ก็ยังสามารถย้ายมาอยู่ได้

การพึ่งพาสิ่งของของคนอื่นเพียงอย่างเดียวทำให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกไม่มั่นคง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้วมันยังคงฝังลึกอยู่ในใจเธอ

มากเสียจนเธอไม่กล้าเชื่อใจใครเลย

แม้แต่มู่อวี้เฉิง… ก็เหมือนกัน

แน่นอนว่าถ้าเดิมพันชนะมันก็ดี แต่ถ้าแพ้… ก็ยังมีที่ให้เลียบาดแผล

อยู่แบบนี้ก็ดี

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัวแล้วยิ้ม

เธอเดินเข้าไปในคอนโดและปิดประตูลง

คอนโดยังเป็นเหมือนเดิม เหมือนตอนก่อนที่เธอจะย้ายออกไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้ความสำคัญกับสุขภาพชีวิต

เธอเลือกเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งห้องเองทั้งหมด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่บนโซฟา กอดหมอนและสัมผัสไรแดด

มันอบอุ่นมาก

บางทีสภาพแวดล้อมอาจจะสบายเกินไป หัวใจที่ตึงเครียดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ผ่อนคลายลงทันที

เธอเอนตัวลงบนโซฟาและผล็อยหลับไป