พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 642 ขอผมเจอหน้าหน่อยได้ไหม

ตอนที่ 642

ขอผมเจอหน้าหน่อยได้ไหม

หลังจากทำงานเสร็จแล้ว มู่อวี้เฉิงก็กลับไปที่บ้าน

แต่หลังจากค้นหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวทั่วทุกมุมบ้าน เขากลับไม่เจอเธอเลย

ห้องว่างเป็นเหมือนหลุมดำแห่งความว่างเปล่า ทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนกอย่างอธิบายไม่ถูก

มู่อวี้เฉิงโทรศัพท์หาถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขาพยายามปลอบใจตัวเอง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอกว่าเธอจะรอเขาก็ต้องรอเขา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่มีวันโกหกเขา

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้กดรับสาย

เขากดโทรออกอยู่หลายครั้งแต่ผลลัพธ์ก็เป็นเหมือนเดิม

โดยปกติต่อให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโกรธเขา ก็จะไม่มีวันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแบบนี้

แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่ห่วงใยเขา อย่างน้อยก็ต้องห่วงใยเสี่ยวเป่า

เมื่อนึกถึงเสี่ยวเป่า หลังจากนั้นมู่อวี้เฉิงก็โทรศัพท์ไปหาลิ่นอวี๋เหยียน

มู่อวี้เฉิงกังวลมากจนไม่สามารถควบคุมน้ำเสียงได้ รีบเอ่ยถามลิ่นอวี๋เหยียนว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ที่บ้านเก่าหรือไม่

ลิ่นอวี๋เหยียนตอบปฏิเสธ และหลังจากได้ยินน้ำเสียงที่ผิดปกติ เธอก็ถามว่าพวกเขาทะเลาะกันหรือไม่

มู่อวี้เฉิงตอบว่าไม่และวางสายลง

ไม่อยู่บ้านเก่า แล้วถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไปอยู่ไหนได้อีก?

มู่อวี้เฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วโทรศัพท์หาอินอวี่โหรว

เขาบันทึกหมายเลขโทรศัพท์ของอินอวี่โหรวไว้และตอนนี้มันก็มีประโยชน์

อินอวี่โหรวบอกความจริงกับมู่อวี้เฉิงว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้อยู่ที่นี่ และแจ้งว่าถ้าอีกฝ่ายกลับมาช่วยติดต่อมาบอกเธอด้วย

มู่อวี้เฉิงกล่าวขอบคุณเธอ

เขาติดต่อกับทุกคนที่รู้จักกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

แต่ผลลัพธ์คือเธอไม่ได้อยู่กับใครเลย

ในเมืองเป่ย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสนิทกับใครแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

เธอจะไปที่ไหนได้อีก?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโกรธมากขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่เอาเสี่ยวเป่าไปด้วยซ้ำ?

มู่อวี้เฉิงโยนโทรศัพท์ทิ้ง เอนตัวลงบนโซฟาและเงยหน้ามองท้องฟ้า

ตอนนี้เขาได้แต่หวังว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะแค่โมโห ไม่ได้พบเจออุบัติเหตุอะไร

เขารู้ตัวว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความสำคัญกับเขามาก

และมันก็เป็นความจริง

หากหาตัวถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เจอ มู่อวี้เฉิงก็คงจะเป็นบ้าแน่ ๆ

ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นของเขากับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ตอนอยู่ด้วยกันเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย แต่พอตอนนี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยู่แล้ว เขาก็ตระหนักได้ว่าบ้านหลังนี้ว่างเปล่าและเหน็บหนาวมาก

เขาคุ้นเคยกับชีวิตอันแสนอบอุ่น ใครเล่าจะเข้าใจความมืดมิด?

หลังจากสงบสติได้แล้ว มู่อวี้เฉิงก็โทรศัพท์หาลู่หมิงสั่งให้เขาตามหาตัวถงเหมี่ยวเหมี่ยว

หากหาเจอแล้วให้บอกเขาทันที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนอนหลับสบายมาก

กว่าจะตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็มืดแล้ว เธอรู้สึกว่าทุกอย่างมันนุ่มมากราวกับนอนอยู่บนเตียงและไม่อยากลุกขึ้นมาเลย

ก่อนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะนอนหลับ เธอไม่ต้องการให้คนอื่นมารบกวนเธอ

ดังนั้นเธอจึงปิดเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์

ทำให้พบว่าทันทีที่เปิดโทรศัพท์ก็มีแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับจำนวนมาก

หนึ่งในนั้นมีสายที่ไม่ได้รับจากอินอวี่โหรวและมู่อวี้เฉิงเยอะที่สุด

มู่อวี้เฉิงน่าจะเป็นห่วงมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และส่งข้อความไปบอกมู่อวี้เฉิงว่าเธอปลอดภัยดี

ทะเลาะก็ส่วนทะเลาะ

เธอแค่อยากคิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมู่อวี้เฉิงให้รอบคอบเท่านั้น

ไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โต

เธอเพิ่งส่งข้อความไป และดูเหมือนว่ามู่อวี้เฉิงจะถือโทรศัพท์เอาไว้ในมือตลอดเพื่อรอคอยการตอบกลับของเธอ

หลังจากส่งข้อความไป มู่อวี้เฉิงก็โทรศัพท์มาหาทันที

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีความตั้งใจจะกดตอบรับ

เมื่อเห็นว่าโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่หลายครั้ง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จำใจกดรับสาย

ปลายสายโทรศัพท์เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของ มู่อวี้เฉิงจะดังขึ้น “เหมี่ยวเหมี่ยว”

“อืม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบรับเบา ๆ

“คุณอยู่ไหน? ผมจะไปหาคุณ กลับมาเถอะ ผมผิดเอง อย่าลงโทษผมด้วยวิธีนี้เลยได้มั้ย? เรามาหาทางออกอื่นกัน ให้ผมไปหาคุณได้มั้ย?” น้ำเสียงของมู่อวี้เฉิงฟังดูหดหู่อย่างเห็นได้ชัด

เขาหวาดกลัวว่าจะสูญเสียถงเหมี่ยวเหมี่ยวไป

จะให้เขาทำอะไรเพื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ได้ แต่เขาทนไม่ได้ที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะทิ้งเขาไปแบบนี้

มู่อวี้เฉิงไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะต้องมาวิงวอนขอร้องใครแบบนี้

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เต็มใจ

เต็มใจจะทำทุกสิ่งทุกอย่าง

“ฉันยังไม่อยากกลับไปตอนนี้ ไม่ต้องห่วง ฉันสบายดี” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าจิตใจของเธอกำลังสับสนวุ่นวาย

ทันทีที่เธอได้ยินเสียงของมู่อวี้เฉิง หัวใจของเธอก็แทบจะอ่อนยวบลง

“แต่ผมไม่โอเคเลย ไม่โอเค เหมี่ยวเหมี่ยว ขอผมเจอหน้าหน่อยได้มั้ย?” มู่อวี้เฉิงขอร้องอีกครั้ง

หลังจากได้ยินเสียงนุ่มนวลของถงเหมี่ยวเหมี่ยว เขาก็พยายามพูดต่อ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ก็ได้”

เธอส่งที่อยู่ไปให้มู่อวี้เฉิง

จากนั้นพักหนึ่ง มู่อวี้เฉิงก็มาถึง

มู่อวี้เฉิงมองดูรอบตัวเขาและพบว่ามันดูคุ้นเคยมาก

หลังจากมองดูอยู่สักพัก เขาก็จำได้ว่านี่คือคอนโดของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่า

เป็นที่ที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเคยอาศัยอยู่

เธอมาที่นี่นี่เอง ไม่แปลกใจเลยที่เขาหาเธอไม่เจอ

เมื่อมาถึงประตูห้อง มู่อวี้เฉิงก็ยกมือเคาะประตู

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดประตู

ชายร่างสูงที่มีผมเผ้ายุ่งเหยิงยืนอยู่หน้าประตู กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกสองเม็ด ดูหมดหนทางสู้อย่างมาก

ทันทีที่มองเห็นเขา ความโกรธเคืองของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จางหายไปอย่างน่าประหลาดใจ

แต่เธอไม่ได้วางแผนจะกลับไปพร้อมมู่อวี้เฉิง

เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ก็ควรให้เวลาพวกเขาได้คิดพิจารณาและไตร่ตรอง

“เอาล่ะ เห็นฉันแล้วก็กลับไปซะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดบอกสีหน้านิ่ง

“แล้วคุณจะไม่กลับไปกับผมเหรอ?” มู่อวี้เฉิงถามด้วยท่าทางคาดหวัง

“ฉันยังไม่อยากกลับไปตอนนี้ ฉันอยากกลับเมื่อไหร่ก็จะกลับเอง มีอะไรอีกมั้ย? ถ้าไม่มีฉันจะปิดประตูแล้วนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดและกำลังจะปิดประตูลง

มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธอดูมุ่งมั่นมากและไม่ได้มีท่าทางล้อเล่นเลย

ทำให้เขารู้สึกวิตกกังวลทันที

“เหมี่ยวเหมี่ยว คฤหาสน์ตี้หลานคือบ้านของเรา กลับบ้านกันเถอะ เสี่ยวเป่าก็รอคุณอยู่” มู่อวี้เฉิงเห็นว่าไม่ได้ผลจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดอ้างถึงเสี่ยวเป่า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวห่วงใยเสี่ยวเป่ามาตลอดและหวังว่าครั้งนี้ชื่อของเสี่ยวเป่าจะมีประโยชน์

“ก็ปล่อยเสี่ยวเป่าไว้ที่บ้านเก่าก่อน เขาชอบบ้านเก่า มู่อวี้เฉิง ฉันแค่คิดว่าเราควรพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างเราอีกครั้ง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแสดงสีหน้าเย็นชาตลอดเวลา

มู่อวี้เฉิงบอกว่าชอบเธอ

แต่บางครั้งถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับสัมผัสได้ถึงตัวตนของมู่อวี้เฉิงในสมัยก่อน

ราวกับว่าเธอเป็นเพียงบุคคลที่ไม่มีนัยยะสำคัญ และสิ่งที่เธอทำให้มู่อวี้เฉิงก็เป็นเรื่องธรรมดา ๆ

เช่นเดียวกับวันนี้เธออุตส่าห์ตั้งใจทำอาหารเป็นเวลานาน แต่มู่อวี้เฉิงกลับไม่เคารพผลงานของเธอเลย

“เหมี่ยวเหมี่ยว บางครั้งคนเราก็พูดผิดกันได้มั้ย? คุณให้โอกาสผมอีกไม่ได้เหรอ? กลับบ้านก่อนแล้วค่อยคุยกันก็ได้” มู่อวี้เฉิงพยายามพูดเกลี้ยกล่อม

“มู่อวี้เฉิง ฉันคิดว่าคุณไม่เข้าใจที่ฉันโกรธเลยสักนิด คุณลืมไปแล้วเหรอ? เมื่อห้าปีที่แล้วฉันก็ทำอาหารไปส่งให้คุณแบบนี้ และคำพูดของคุณก็เหมือนเดิมทุกประการ คุณรู้มั้ยว่านี่มันหมายความว่ายังไง?” หมายความว่ามู่อวี้เฉิงมองว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสามารถอดทนทำงานต่อความยากลำบากและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ได้

มันเป็นธาตุแท้ของเขาที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

มู่อวี้เฉิงเป็นแบบนี้

หลังจากฟังคำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยว สีหน้าของ มู่อวี้เฉิงก็เปลี่ยนไป