พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 643 แค่หนึ่งคืน

ตอนที่ 643

แค่หนึ่งคืน

หลังจากนั้นไม่นาน มู่อวี้เฉิงก็ลดมือลงแล้วพูดว่า “ก็ได้ คุณอยู่ที่นี่ต่อตามที่คุณต้องการเลย อยากจะกลับไปเมื่อไหร่ค่อยกลับไป”

ในที่สุดเขาก็ยอมจำนน

เพราะเขาทำไม่ดี ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหวนนึกถึงเรื่องในอดีต

มู่อวี้เฉิงปากพล่อยเผลอพูดคำเหล่านั้นออกมาโดยไม่ทันรู้ตัว

แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลเพียงอย่างเดียวที่ทำให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโกรธ

นอกเหนือจากคำพูดของเขาแล้ว เขายังนึกขึ้นได้ว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมักจะอยู่รอเขาจนถึงเที่ยงคืน คอยอุ่นอาหารซ้ำแล้วซ้ำเล่าแม้ว่ามันจะเย็นชืดก็ตาม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงได้รู้สึกท้อแท้มากหลังจากได้ยินคำพูดดังกล่าว

ไม่แปลกใจเลย

“กลับไปเถอะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าใจว่ามู่อวี้เฉิงน่าจะเข้าใจความรู้สึกของเธอ

ไม่อย่างนั้นมู่อวี้เฉิงคงจะไม่ยอมอ่อนข้อง่าย ๆ

“ก็ได้” มู่อวี้เฉิงตอบรับเบา ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ลังเลและปิดประตูลงโดยตรง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับไปที่ห้องนั่งเล่นและนั่งอยู่บนโซฟาเป็นเวลานาน

แต่เมื่อนึกถึงสีหน้าของมู่อวี้เฉิง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ยิ่งคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งนั่งไม่ติด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินขึ้นไปชั้นสองแล้วแอบเปิดหน้าต่างเงียบ ๆ

จากนั้นเธอก็เห็นว่ามีรถออดี้คันสีดำจอดอยู่ด้านล่าง

ไฟถนนสว่างมาก ทำให้มองเห็นโครงร่างของชายคนนั้นได้อย่างคลุมเครือ

แน่นอนว่าไม่ได้ไปไหน

และนี่คือสิ่งที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคาดหวัง

อย่างไรก็ตามอุณหภูมิในตอนกลางคืนค่อนข้างตกต่ำ

หากมู่อวี้เฉิงอยู่แบบนี้ เขาคงจะเป็นหวัดแน่

แม้ว่าภายในรถยนต์จะมีเครื่องทำความร้อน

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่ามู่อวี้เฉิงเปิดหน้าต่างรถยนต์อยู่ และไม่มีทีท่าว่าจะเปิดเครื่องทำความร้อนเลย

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตระหนักได้ในภายหลัง

ทำไมเธอถึงสนใจมู่อวี้เฉิงขนาดนี้?

ถ้ามู่อวี้เฉิงจะป่วย เขาก็สมควรแล้ว

ใครใช้ให้เขาทำเกินไปล่ะ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามพูดโน้มน้าวตัวเองในใจ

แต่สุดท้ายเธอก็ยังควบคุมตัวเองไม่ได้ หยิบผ้าห่มและวิ่งลงไปที่ชั้นล่าง

“คุณมัวทำอะไรอยู่? คุณจงใจทำให้ตัวเองเป็นหวัดเพื่อที่ฉันจะได้รู้สึกผิดและกลับไปกับคุณใช่มั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตะคอก

จากนั้นเธอก็โยนผ้าห่มเข้าไปในหน้าต่าง

มู่อวี้เฉิงสัมผัสผ้าห่มอุ่น ๆ ที่ยังคงมีกลิ่นหอมของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวติดอยู่

เขาลูบไล้ผ้าห่มเบา ๆ ขณะที่ดวงตาดูยิ้มแย้มเล็กน้อย

เขามองดูและพบว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้โกรธเขาอย่างที่คิด

เขาคิดว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะใจร้ายขนาดนั้นได้อย่างไร

เธอทำให้เขาแปลกใจมากจริง ๆ

แต่อย่างน้อยถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยอมอ่อนข้อ

เจ้าซึนเดเระตัวน้อยมักจะออกมาปรากฏตัวไม่บ่อยครั้ง แต่กลับน่ารักมากจริง ๆ

“ถ้าผมป่วยแล้วคุณยอมกลับบ้านกับผม ต่อให้รถคว่ำแล้วคุณมาทุกข์ใจทีหลังผมก็ไม่เกี่ยงนะ” มู่อวี้เฉิงพูดอย่าง สบาย ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว “คุณแช่งตัวเองแบบนี้ได้ยังไง?”

“แล้วถ้าผมป่วยคุณจะกลับไปด้วยกันมั้ย?” มู่อวี้เฉิงจงใจบิดเบือนความเข้าใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“คุณก็รู้ว่าฉันยังไม่อยากกลับไป” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้วขณะตอบโต้

“แต่คุณเพิ่งบอกว่า…”

“ไม่ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรเดี๋ยวนี้นะ” สติปัญญาของมู่อวี้เฉิงไม่มีผิดเพี้ยนเลย และคำพูดเพียงไม่กี่คำก็เกือบจะทำให้เธอต้านทานไม่ไหว

ดูเหมือนว่าหลังจากนี้เธอจะไม่สามารถต่อสู้กับเขาได้

ผลลัพธ์คือความล้มเหลวอย่างแน่นอน

“รีบกลับไปซะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเร่งเร้า

อันที่จริงมู่อวี้เฉิงพูดถูก

หากมู่อวี้เฉิงรอเธออยู่ที่นี่จนกระทั่งเป็นหวัด

บางทีเธออาจจะรู้สึกผิดมากจนยอมเดินทางกลับไปกับมู่อวี้เฉิง

“ผมไม่กลับ ผมจะรออยู่ที่นี่ รอจนกว่าคุณจะคิดออกก่อนแล้วค่อยกลับไป ผมจะรอคุณ” สีหน้าของมู่อวี้เฉิงที่จ้องมองไปทางถงเหมี่ยวเหมี่ยวบ่งบอกว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น

“คุณเป็นบ้าเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดอย่างไม่ สบอารมณ์

มันแตกต่างจากการบีบบังคับยังไง?

“คุณเพิ่งรู้เหรอ?” มู่อวี้เฉิงตอบกลับ

แต่ต่อมา มู่อวี้เฉิงก็มีสีหน้าซีดเซียวและยกมือขึ้นมากุมท้อง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง “มู่อวี้เฉิง เป็นอะไรไป? คุณแกล้งทำให้ฉันกลับไปเหรอ? อย่าทำให้ฉันกลัวสิ!”

มู่อวี้เฉิงยิ้มขณะที่ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีขาวเล็กน้อย “ก็ถือว่าอย่างนั้นแล้วกัน”

“คุณพูดอะไร!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดประตูรถยนต์และเข้าไปตรวจสอบสถานการณ์ของมู่อวี้เฉิง

“คุณปวดท้องอีกแล้วใช่มั้ย” เมื่อห้าปีก่อนมู่อวี้เฉิงมักจะปวดท้องบ่อย ๆ เพราะเขามัวแต่ยุ่งกับงานและกินอาหารไม่ตรงเวลา

เพียงแต่ช่วงนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเฝ้าดูการกินอาหารของเขา และเธอมักจะต้มซุปบำรุงร่างกายให้เขา ทำให้เขาไม่ค่อยป่วยท้องเหมือนแต่เก่า

แต่วันนี้เขาไม่ได้กินอะไรเลยและท้องของเขาก็ลุกขึ้นมาประท้องอีกครั้ง

“อืม ไม่ได้กินข้าวน่ะ” มู่อวี้เฉิงตอบ

“สมควรแล้ว!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทั้งรู้สึกโกรธและเป็นทุกข์

เธอเข้าไปในรถยนต์และช่วยประคองมู่อวี้เฉิง

โชคดีที่มู่อวี้เฉิงยังมีกำลังอยู่บ้าง

ไม่เช่นนั้น ด้วยขนาดร่างกายของมู่อวี้เฉิงแล้ว ร่างเล็ก ๆ ของเธออาจจะถูกบดขยี้ได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประคองมู่อวี้เฉิงขึ้นไปบนคอนโดและไปต้มน้ำร้อนให้มู่อวี้เฉิง

เธอจำได้ว่าภายในคอนโดเคยมีชุดกล่องยาและมียาฉุกเฉินต่าง ๆ อยู่ในนั้น

รวมถึงยาแก้ปวดท้องด้วย

แต่ไม่รู้ว่าคุณป้าแม่บ้านเอามันไปทิ้งหรือยัง

เมื่อเธอเปิดประตูตู้และเห็นกล่องยาสามัญประจำบ้าน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธอหยิบยาแก้ปวดท้องมาและมองดูวันที่บนฉลากยา

ยายังไม่หมดอายุและสามารถกินได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรินน้ำร้อนและปล่อยให้มันเย็นลงสักพัก

จนกระทั่งน้ำค่อย ๆ อุ่นลงแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ส่งแก้วน้ำให้มู่อวี้เฉิง “อะ เอายาไปกิน”

หลังจากจัดการกับเขาแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินไปเปิดตู้เย็น

ตู้เย็นว่างเปล่าและไม่มีอะไรเลย

แต่ไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี่นานแล้ว ถ้ามีของอยู่ก็คงจะแปลก

“คุณอยู่นี่นะ ฉันจะไปซื้อของมาทำอาหาร” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดบอกมู่อวี้เฉิงก่อนจะเดินออกไป

มู่อวี้เฉิงมองดูเธอจัดแจงทุกอย่างด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ กระแสน้ำอุ่นไหลเวียนลงไปยังแขนและขาของเขา

นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีเสน่ห์มาก

ชีวิตที่แสนเบื่อหน่ายและอ้างว้างของเขามาพบเจอกับแสงสว่างแบบนี้เองหรือ?

แสงสว่างลำนี้พุ่งเข้ามาใส่เขาอย่างซุกซน และอนุญาตให้เขาครอบครองมันได้อีกด้วย

แล้วเขาจะปล่อยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปซื้อของกลับมาแล้ว

มู่อวี้เฉิงกำลังปวดท้องจึงไม่เหมาะกับอาหารประเภทมันเยิ้มจนเกินไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงต้มโจ๊ก

และทำเครื่องเคียงอีกสองสามอย่าง

โจ๊กเกือบได้ที่แล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่อยู่ในผ้ากันเปื้อนจึงเริ่มทำอาหาร

อาหารค่อนข้างเรียบง่ายและพร้อมรับประทานอย่างรวดเร็ว

มู่อวี้เฉิงจ้องมองแผ่นหลังของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ไม่ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะขยับเขยื้อนไปทางไหน เขาก็มักจะจ้องมองเสมอ ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ในสายตาของเขาตลอด

หลังจากทำอาหารเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จัดจานและตะเกียบ

เธอเดินเข้ามาช่วยพยุงมู่อวี้เฉิงให้ไปกินอาหารที่โต๊ะ

หลังจากกินยาแล้ว อาการของมู่อวี้เฉิงก็ดีขึ้นมาก

อย่างไรก็ตามเขายังคงสนุกกับสิ่งที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำให้เขา

ระยะห่างระหว่างพวกเขาใกล้ชิดมากจนเขาได้ยินหอมจาง ๆ เล็ดลอดออกมาจากถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขาแอบสูดลมหายใจเข้าลึกตอนเขยิบเข้าไปใกล้ซอกคอของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

จากนั้นก็แสดงรอยยิ้มพึงพอใจ

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ล้างจาน

จนกระทั่งจัดแจงทุกอย่างเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินออกมาเห็นว่ามู่อวี้เฉิงกำลังนอนอยู่บนเตียงเธอ ไม่รู้ว่าเขาผล็อยกลับไปเมื่อไหร่

อาจเป็นเพราะฤทธิ์จากยา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อาจขับไล่เขาออกไปได้

เธอจึงห่มผ้าให้เขาและเข้าไปนอนในห้องนอนของ เสี่ยวเป่าแทนหนึ่งคืน