พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 644 ยังจะโกหกฉันอีกเหรอ?

ตอนที่ 644

ยังจะโกหกฉันอีกเหรอ?

เช้าวันรุ่งขึ้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นขึ้นมาก่อน เธอจึงเดินเข้าไปตรวจสอบดูในห้องข้าง ๆ และพบว่ามู่อวี้เฉิงยังไม่ตื่น

นานทีปีหนจะมีวันหยุดพักผ่อน ให้พักผ่อนสักหนึ่งวันแล้วกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ปลุกเขา

เธออาบน้ำและออกไปซื้อของ เตรียมกลับมาทำอาหารเช้า

จนกระทั่งอาหารเช้าพร้อมแล้ว มู่อวี้เฉิงก็ตื่นขึ้นมา

กลิ่นหอมกรุ่นที่คุ้นเคยทำให้เขารู้สึกมั่นใจ

มู่อวี้เฉิงลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องครัว มองดูท่าทางวุ่นวายของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขามาหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพื่อขอโทษแท้ ๆ

แต่สุดท้ายเขากลับปล่อยให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องมาอยู่ดูแลเขา

ร่างกายของเขาช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองและเห็นว่าเขากำลังยืนพิงกำแพง

เขากำลังเหม่อลอยอยู่ ไม่รู้ว่าครุ่นคิดอะไร

จนกระทั่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องร้องเรียกเขา

“มาแล้วก็รีบมากินข้าวสิ” เมื่อเห็นว่าเขายังยืนนิ่ง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ส่งเสียงดังขึ้น

ดูเหมือนว่ามู่อวี้เฉิงจะรู้สึกตัวขึ้นมาทันที

หลังจากหันหลังกลับเข้าไปล้างหน้าล้างตา มู่อวี้เฉิงก็เดินออกมา

อาหารเช้ามีรสชาติหวานอร่อย สอดคล้องกับความอยากอหารของมู่อวี้เฉิงพอดี

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตั้งใจทำมาก และทุกอย่างก็ถูกมู่อวี้เฉิงเขมือบไปจนหมด

“กินข้าวเสร็จแล้วก็กลับไปซะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูด

มู่อวี้เฉิงจับตะเกียบแน่น เขาเงยหน้ามอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างประหม่า “คุณจะไม่กลับไปด้วยกันเหรอ?”

“ก็…” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยุดชะงักชั่วคราว

จากนั้นเธอก็พึงพอใจมากที่เห็นร่างกายของมู่อวี้เฉิงเริ่มตึงเครียด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามไม่ระเบิดเสียงหัวเราะจึงแสร้งทำเป็นกระแอมไอสองครั้ง “คฤหาสน์ตี้หลานก็เป็นบ้านของฉันเหมือนกัน ฉันไม่กลับไปแล้วจะไปไหนได้ล่ะ? หรือว่าคุณอยากกลับไปคนเดียว?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของมู่อวี้เฉิงก็เป็นประกายทันที เขาเขยิบเข้าไปจับมือของถงเหมี่ยวเหมี่ยว “ไม่ ผมก็ต้องอยากกลับไปกับคุณสิ มันคือบ้านของคุณนะ”

ต้องบอกว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกประทับใจกับคำพูดของเขามาก

เธอรีบหันหน้าหนีเพื่อไม่ให้มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธอกำลังหน้าแดง

จากนั้นก็กระซิบว่า “พูดดี ๆ ก็เป็นนี่”

ท้ายที่สุด ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กลับไปพร้อมกับมู่อวี้เฉิง

และการหนีออกจากบ้านหนึ่งคืนก็สิ้นสุดลงแล้ว

จุดยืนของเธอไม่มั่นคงมากจริง ๆ

หลังจากกลับมาถึงบ้าน โทรศัพท์ของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ดังขึ้น

อินอวี่โหรวยังคงกังวลเกี่ยวกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวตลอดทั้งคืน

เธอตัดสินใจว่าถ้าเช้านี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รับโทรศัพท์เธอ เธอจะบุกมาที่บ้านของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

มาดูว่าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ

แต่โชคดีที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรับโทรศัพท์

เธอรีบถามทันที “เหมี่ยวเหมี่ยว เมื่อคืนเธอไปไหนมา? คุณมู่โทรถามทุกคนเลย”

เขาโทรศัพท์หาลู่ซีจวี๋ด้วยซ้ำ แต่อินอวี่โหรวไม่ได้บอก

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เกาจมูกด้วยความเขินอาย

เมื่อวานเธอโมโหมากและทำให้ใครหลายคนเป็นห่วงเธอ

เธอทำผิดพลาดไปจริง ๆ

“ไม่มีอะไรหรอก แค่มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ขอโทษที่ทำให้เธอกังวลนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดบอกอย่างคลุมเครือ

พฤติกรรมหนีออกจากบ้านเพราะโกรธจัดมีแต่เด็กน้อยเท่านั้นที่จะทำ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกอับอายที่จะพูดมันออกมา

อินอวี่โหรวก็ไม่ได้อยากถามเซ้าซี้อะไร

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว อย่างอื่นไม่สำคัญหรอก”

“เอาล่ะ ฉันเพิ่งกลับมาและต้องออกไปรับเสี่ยวเป่าต่อ เหนื่อยเหลือเกิน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพึมพำ

“เธอก็ยุ่งมากทุกวันเลย ไปเถอะ แค่นี้ก่อนนะ” อินอวี่โหรวรู้สึกโล่งใจมากเมื่อได้ยินเสียงของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เดิมทีเมื่อคืนนี้เธอต้องการออกไปหาอีกฝ่าย

เธอกลัวว่าจะมีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ทว่าลู่ซีจวี๋กลับบอกว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจริง ๆ คนอย่างมู่อวี้เฉิงจะต้องตามหาจนเจอ

บางทีมันอาจจะเป็นแค่เรื่องงอนง้อของคู่รัก อย่าไปกังวลมากนัก

หากไม่มีข่าว พวกเขาจะออกไปตรวจสอบในวันถัดไป

อินอวี่โหรวรู้สึกว่าคำพูดของเขาสมเหตุสมผล เกรงว่ามันจะเป็นเหตุการณ์ทะเลาะของคู่รักอย่างที่ลู่ซีจวี๋พูดจริง ๆ พวกเขาเป็นคู่รักหนุ่มสาวย่อมมีน้อยใจกันบ้างเป็นธรรมดา และการสร้างสงครามใหญ่โตก็ทำให้พวกเขารู้สึกอับอายที่จะพูดบอกเช่นกัน

เมื่อพิจารณาจากน้ำเสียงของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้ว บางทีอีกฝ่ายอาจจะแค่งอนมู่อวี้เฉิงจริง ๆ

สถานการณ์ในตอนนี้บ่งบอกว่าพวกเขากลับมาปรองดองกันแล้ว

อินอวี่โหรวรีบไปบอกข่าวดีกับลู่ซีจวี๋

เธอรู้สึกได้ว่าลู่ซีจวี๋ก็กังวลเช่นกัน

แต่ลู่ซีจวี๋กลับใช้เวลาตอบข้อความกลับเกือบสิบนาที

เขาส่งข้อความเสียงกลับมาว่า “แล้วคุณรู้สึกสบายใจหรือยัง?”

ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่เสียงหายใจของเขาหอบแรงมาก น้ำเสียงฟังดูแหบแห้งจนเธอรู้สึกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต และอินอวี่โหรวก็อดไม่ได้ที่จะถูใบหู

“คุณทำอะไรอยู่?” อินอวี่โหรวถามกลับ

“วิ่ง” ลู่ซีจวี๋ตอบกลับอย่างรวดเร็ว

อินอวี่โหรวไม่ต้องการรบกวนเขา เธอจึงไม่ได้ตอบกลับข้อความ

จนกระทั่งอินอวี่โหรวหายไปนาน ลู่ซีจวี๋ก็งุนงงเล็กน้อย

แต่ก่อนเขาจะส่งข้อความไปถาม เขาก็เห็นพ่อบ้านจากบ้านเก่าเดินเข้ามาหา

ลู่ซีจวี๋วางโทรศัพท์ลงและเก็บใส่ไว้ในกระเป๋า

ตอนนี้เขาอยู่ในชุดออกกำลังกายสีแดงเข้ม ดูหล่อเหลาเอาการ

“คุณชาย นายท่านให้มาตามคุณกลับไปพบครับ” พ่อบ้านเดินเข้ามาและพูดด้วยความเคารพ

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” ลู่ซีจวี๋ถามด้วยความสงสัย

โดยปกติแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นคุณปู่ลู่จะไม่ส่งคนมาตามตัวเขา

มาตามตัวกะทันหันแบบนี้จะต้องมีเรื่องอะไรสักอย่าง

“นายท่านไม่ได้พูดอะไรเลยครับ เดาว่าน่าจะอยากเจอคุณ ทำไมไม่ลองกลับไปถามดูล่ะครับ?” พ่อบ้านมองดูลู่ซีจวี๋

แต่สิ่งที่อีกฝ่ายไม่ได้พูดออกไปคือสีหน้าของคุณปู่ลู่ดูแย่มากเมื่อพูดถึงเขา

แต่ปู่หลานคู่นี้เป็นกันแบบนี้มาตลอด จึงไม่น่ามีอะไรแปลกใจ

ลู่ซีจวี๋จึงต้องไปที่นั่น

เดิมทีลู่ซีจวี๋ตั้งใจจะรีบกลับบ้านเพื่อพาอินอวี่โหรวออกไปกินข้าว

เขาวางแผนจะใช้วันหยุดอันแสนสุขกับอินอวี่โหรวตลอดทั้งวัน

แต่ตอนนี้แผนการของเขากลับต้องหยุดชะงัก

“งั้นรอเดี๋ยว ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” ลู่ซีจวี๋อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเดินออกมา

เขาขับรถยนต์ตามพ่อบ้านไปที่บ้านหลังเก่า

คุณปู่ลู่กำลังรออยู่ในห้องนั่งเล่น สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

ลู่ซีจวี๋สับสน ดูเหมือนว่าช่วงนี้เขาจะไม่ได้ทำอะไรให้คุณปู่อารมณ์เสีย

แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว ลู่ซีจวี๋ก็เดินเข้าไป

“คุณปู่ เรียกผมเหรอครับ” น้ำเสียงของลู่ซีจวี๋เต็มไปด้วยความเคารพ

คุณปู่ลู่หันกลับมาและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไหนแกบอกมาสิว่าแกกำลังปิดบังอะไรจากฉันอยู่หรือเปล่า?”

“คุณปู่ พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ?” ลู่ซีจวี๋รู้สึกสับสนและไม่เข้าใจว่าคุณปู่ลู่หมายความว่าอย่างไร

“จะหมายความว่าอะไรได้ล่ะ? แกก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ? หรือต้องรอให้ฉันโมโหก่อนถึงจะพูดมันออกมาได้” คุณปู่ลู่ตะคอกอย่างเย็นชา

“คุณปู่ ถ้าจะโมโหก็บอกเหตุผลและเกริ่นกับผมหน่อยสิครับว่ามันคืออะไร? งั้นผมจะรู้ได้ไงว่ามันคืออะไร?” ลู่ซีจวี๋ยังคงงุนงง

หรือว่าแค่หายใจก็ผิดเหรอ

คุณปู่ลู่มองดูท่าทางของลู่ซีจวี๋แล้วรู้สึกว่าเขากำลังยียวนกวนประสาท “ยังจะโกหกฉันอีกเหรอ? แกเก็บความลับนี้ไว้นานแค่ไหนแล้ว? ทำผิดก็ต้องกล้ายอมรับผิด มาโกหกกันอย่างนี้ได้ยังไง!”