พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 646 ฉันจะไม่มาเจอคุณอีก

ตอนที่ 646

ฉันจะไม่มาเจอคุณอีก

อินอวี่โหรวผลักเขาแล้วพูดว่า “ลุกขึ้นเร็ว ๆ มีคนเดินเข้าเดินออกตลอด อย่ามาทำตัวยุ่งยากนะ”

ริมฝีปากของลู่ซีจวี๋ชะงักค้างอยู่บนลำคอของเธอ “ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ? ทีตอนจูบผมก่อนหน้านี้ทำไมไม่คิด?”

“ฉันไม่ได้แอบจูบคุณสักหน่อย” อินอวี่โหรวพยายามทำให้เรื่องนี้สับสน

“ยังไม่ยอมรับอีก? เจ้าคนโกหก คุณก็รู้ว่าผมควบคุมตัวเองไม่ได้ จะมาหลอกล่อกันทำไม?” ลู่ซีจวี๋พูดพร้อมกับดึงเสื้อผ้าเธอออกหลวม ๆ และกัดไหล่เธออย่างแรง

ลู่ซีจวี๋ออกแรงค่อนข้างหนักจนทำให้อินอวี่โหรวรู้สึกเจ็บเล็กน้อย

แต่มันเป็นความรู้สึกเสียวซ่านมากกว่า

ให้เธอได้ปลดปล่อยร่างกายอันนุ่มนวล

อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้ตั้งใจจะยอมจำนน เธอใช้ปลายนิ้วสัมผัสหัวไหล่ของลู่ซีจวี๋ “ใครจะรู้ว่าคุณลู่จะควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้ล่ะ? เกิดผู้หญิงข้างนอกมาจูงมือเข้าก็คงเดินตามเขาต้อย ๆ เลยใช่มั้ย?”

ลู่ซีจวี๋รู้ว่าอินอวี่โหรวจงใจพูดแบบนั้น เขาจึงหัวเราะและตอบว่า “คุณดูถูกผู้ชายของคุณมากไปแล้ว นอกจากผู้หญิงที่ชื่ออินอวี่โหรวแล้วก็ไม่มีใครยั่วยวนผมได้หรอก”

“เป็นเกียรติจังเลยค่ะ” อินอวี่โหรวแอบอมยิ้มเช่นกัน

ลู่ซีจวี๋โน้มตัวลงและอินอวี่โหรวก็ตอบสนองด้วยการคว้าคอเขา

“ก๊อก ๆ ๆ” เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก

ทำให้ลู่ซีจวี๋กับอินอวี่โหรวหยุดชะงักทันที

อินอวี่โหรวซ่อนตัวลงบนโซฟาอย่างเขินอาย

ลู่ซีจวี๋ก้าวออกไปและอินอวี่โหรวก็เดินตามหลัง

ลู่ซีจวี๋ช่วยจัดแต่งเสื้อผ้าหน้าผมของเธอให้เข้าที่เข้าทาง

จากนั้นเขาก็เปิดประตู

พนักงานเสิร์ฟในเครื่องแบบเดินเข้ามา ตามมาด้วยพ่อครัวอีกสองคน

พ่อครัววางอาหารลงบนโต๊ะและพนักงานเสิร์ฟก็ช่วยจัดเตรียมอาหาร

พนักงานที่นี่มีคุณภาพและมีทัศนคติที่ดีมาก หลังจากจัดการอาหารเสร็จแล้ว พวกเขาก็เดินออกไปโดยไม่หันไปมองรอบ ๆ

อาหารจานโปรดของอินอวี่โหรวถูกวางเอาไว้บนโต๊ะ

ทุกวันนี้ลู่ซีจวี๋พยายามสรรหาพาเธอไปกินร้านอาหารต่าง ๆ จนอินอวี่โหรวรู้สึกว่าเธอกำลังอ้วนขึ้น

อินอวี่โหรวบีบแก้มเจ้าเนื้อของเธอแล้วหันไปมองลู่ซีจวี๋ อย่างวิตกกังวล “ซีจวี๋ ดูสิ ฉันอ้วนขึ้นหรือเปล่า”

อินอวี่โหรวทำหน้าตาบูดบึ้ง

ดูน่ารักไม่ไหว

ลู่ซีจวี๋เอื้อมมือออกไปบีบแก้มเนียนของเธอด้วยความรู้สึกที่ดีมากจริง ๆ

“ใครพูดให้คุณกลัว ดีแล้ว กินเยอะ ๆ คุณยังผอมไป” ลู่ซีจวี๋พูดแล้วคีบอาหารใส่จานของอินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวมองดูกองอาหารในจานแล้วก้มหน้ากินอย่างเชื่อฟัง

ท่าทางของเธอเหมือนกับหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย ทำให้ ลู่ซีจวี๋อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกไปบีบแก้มอีกครั้ง

อินอวี่โหรวรู้สึกไม่สบายใจที่ถูกเขาบีบแก้ม

เธอยังกินข้าวอยู่จึงตีมือเขา “มัวทำอะไร? กินข้าวของคุณไปสิ”

“ก็ผมอดไม่ได้ คุณช่วยสอนวิธีควบคุมตัวเองให้ผมหน่อยได้มั้ย?” ลู่ซีจวี๋จงใจสะกิดอินอวี่โหรว

“รีบกินซะ ไม่งั้นฉันจะกลับ” อินอวี่โหรวจงใจพูดตอบ

เธอทำอะไรกับคนอย่างลู่ซีจวี๋ไม่ได้เลยเหรอ?

แน่นอนว่าเมื่อได้ยินเสียงของอินอวี่โหรว ลู่ซีจวี๋ก็สงบเสงี่ยมลงทันที

“เอาล่ะ กินข้าวเถอะ อย่าพูดเลย อย่าไปพูดถึงเรื่องนี้” ลู่ซีจวี๋ตบไหล่อินอวี่โหรวเพื่อปลอบโยน

อินอวี่โหรวก้มหน้าก้มตากินข้าวแล้วอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก

เธอค้นพบว่าเวลาเธอจริงจัง ผู้ชายคนนี้ก็ทำตัวน่ารักและทำตัวอบอุ่นเป็นเหมือนกัน

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว ลู่ซีจวี๋กับอินอวี่โหรวก็เดินจับมือกันเข้าไปในสวนสาธารณะ

มีสวนสาธารณะตั้งอยู่ทางด้านหลังร้านอาหาร

หลังจากกินอาหารแล้วก็ถึงเวลาย่อยอาหาร

อินอวี่โหรวจับมือลู่ซีจวี๋แล้วค่อย ๆ เดินไปอย่างช้า ๆ

อินอวี่โหรวแหงนหน้ามองดวงดาวและทางช้างเผือกบนท้องฟ้าก่อนจะพูดว่า “หวังว่าหลังจากนี้ไปจะยังเป็นแบบนี้อยู่นะ”

“ถ้าพวกเราอยู่ด้วยกัน มันก็จะเป็นแบบนี้ต่อไป” ลู่ซีจวี๋จับมืออินอวี่โหรวเอาไว้แน่น

เขาคว้าโอกาสเอาไว้ได้แล้วและจะดูแลอินอวี่โหรวให้ดีที่สุด

จะไม่ปล่อยให้เธอหนีไปจากเขา

“หวังว่าจะเป็นแบบนั้น” เหตุการณ์ในอดีตทำให้ อินอวี่โหรวเจ็บปวดมากเหลือเกิน

ดังนั้นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้จึงเป็นสิ่งสวยงามสำหรับอินอวี่โหรว

มันเหมือนกับความฝัน

“อวี่โหรว ยังไม่เชื่อใจผมอีกเหรอ?” ลู่ซีจวี๋กอดเธอและเขยิบเอาปลายจมูกไปจูบไล้จมูกเธอเบา ๆ

อินอวี่โหรวอยากจะหันไปมองทางอื่น แต่ลู่ซีจวี๋กลับไม่เปิดโอกาสให้เธอหลบหนี

อินอวี่โหรวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดกับเขาว่า “ฉันไม่ได้ไม่เชื่อคุณ แต่ว่าตอนนี้มันดีเกินไป จนฉันกลัวว่ามันจะเป็นเหมือนกับฟองสบู่ที่โดนนิดโดนอะไรหน่อยก็พร้อมจะแตกสลาย”

“ผมชอบคุณและผมจะพยายามรักษาความเชื่อใจของคุณเอาไว้ อวี่โหรว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะทำให้คุณมีความสุข” ลู่ซีจวี๋พูดสัญญาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ต่อให้ต้องเสี่ยงชีวิต ผมก็จะไม่ลังเลเลย”

อินอวี่โหรวยกมือขึ้นมาปิดปากลู่ซีจวี๋เบา ๆ “อย่าเอาแต่พูดถึงเรื่องชีวิตสิ ฉันจะอยากได้ชีวิตคุณไปทำไม? ไม่เห็นมีประโยชน์อะไรเลยจริงมั้ย?”

“ชีวิตที่น่าสังเวชของผม คุณได้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก” ลู่ซีจวี๋หรี่ตาลง

“ลู่ซีจวี๋ คุณมีพ่อมีแม่ และคุณปู่คุณก็อยู่นี่ด้วย ฉันจะไม่ยอมให้คุณพูดเรื่องแบบนี้เพราะฉันหรอก ไม่อย่างนั้นฉันจะโกรธจริง ๆ แล้วนะ และจะไม่มาเจอคุณอีก” อินอวี่โหรวพูดหน้านิ่ง

อินอวี่โหรวหันหลังกลับและกำลังจะเดินจากไปเพื่อพิสูจน์ว่าเธอโกรธจริง ๆ

ลู่ซีจวี๋รีบเดินตามไป

“จากนี้ไปผมจะไม่พูดอะไรที่คุณไม่อยากได้ยินอีก ผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น แต่อย่าพูดเหมือนว่าคุณจะจากผมไปเลยนะ” ลู่ซีจวี๋จิ้มจมูกของอินอวี่โหรวด้วยความรัก

“ฉันไม่พูด คุณก็ห้ามพูดด้วย” อินอวี่โหรวริเริ่มจับมือใหญ่ของเขา

“ได้” รอยยิ้มของลู่ซีจวี๋สุกสกาวแวววาวภายใต้แสงจันทร์ ดูงดงามมาก

ทั้งสองอยู่ข้างนอกกันต่ออีกสักพัก อินอวี่โหรวก็ต้องกลับ

ช่วงนี้เธอไม่ค่อยได้ออกมาค้างคืนข้างนอกเท่าไหร่

ลู่ซีจวี๋มองดูอินอวี่โหรวด้วยสายตาน่าสงสาร “แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้รับสถานะสักที? เมื่อไหร่จะมีหน้ามีตาได้พาคุณออกไปข้างนอกบ้าง?”

เขาเคยมีคุณสมบัติดังกล่าวมาก่อน แต่เขากลับไม่สามารถหวงแหนมันเอาไว้ได้

ตอนนี้เขารู้ซึ้งถึงความเสียใจแล้ว

เขาเสียใจ เสียดายสุด ๆ

“รอก่อน เดี๋ยวก็มีโอกาสเอง” อินอวี่โหรวลูบหัวเขาราวกับปลอบโยนสุนัขตัวใหญ่

“เอาล่ะ กลับกันเถอะ ถ้าคุณปู่ลู่รู้จบเห่แน่ ๆ” ศาลาแห่งนี้ไม่สามารถบดบังทิวทัศน์ได้

หากคนในตระกูลอินออกมาเห็นว่ามีรถยนต์จอดอยู่ที่นี่ พวกเขาอาจจะมองมาเห็นได้ชัดเจน

ลู่ซีจวี๋เงยหน้าขึ้นและจิ้มแก้มตัวเองเบา ๆ “จะไล่ผมไปแล้วเหรอ? ให้รางวัลผมสักหน่อยสิ”

“อย่าสร้างปัญหา” แม้ว่ามันจะมืดมาก แต่นี่คือก็หน้าประตูบ้านของเธอ

นอกจากนี้ภายในบ้านยังมีผู้หลักผู้ใหญ่อย่างผู้เฒ่าอินอยู่

อินอวี่โหรวรู้สึกอายที่จะทำเช่นนั้น

“เร็วสิ ไม่งั้นผมไม่กลับนะ ถ้าคุณปู่อินรู้เรื่องเข้า ผมไม่เกี่ยวด้วยล่ะ” ลู่ซีจวี๋ทำตัวเหมือนคนคดโกง

อินอวี่โหรวหันไปมองทางบ้านตระกูลอินด้วยความสับสน ทำอะไรไม่ถูก เธอหลับตาลงและหอมแก้มลู่ซีจวี๋ “พอใจยัง? กลับไปได้แล้ว”

หลังจากเติมความหวานแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นต่อและรีบขับรถออกจากบ้านตระกูลอินไปโดยตรง