พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 647 ปวดใจ

ตอนที่ 647

ปวดใจ

ก่อนอินอวี่โหรวจะกลับมาถึงบ้าน เธอได้ส่งข้อความบอกผู้เฒ่าอินล่วงหน้าว่าเธอจะกลับมามืดหน่อย

แต่เมื่อกลับมาถึงบ้าน อินอวี่โหรวกลับพบว่าผู้เฒ่าอินกำลังนั่งรอเธออยู่

อินอวี่โหรวประหลาดใจ “คุณปู่ ทำไมไม่ขึ้นไปพักผ่อนล่ะคะ”

ผู้เฒ่าอินเงยหน้ามองดูเธอ สายตาที่จ้องมองมาราวกับสามารถมองทะลุทุกอย่างจนอินอวี่โหรวคิดว่าผู้เฒ่าอินมองออกแล้ว

เขาไม่ได้พูดอะไร และอินอวี่โหรวก็ยืนเงียบ ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้เฒ่าอินก็ค่อย ๆ พูดขึ้นว่า “อวี่โหรว บอกปู่มาตรง ๆ เถอะว่าหลานมีแฟนใหม่แล้วหรือยัง?”

ช่วงนี้อินอวี่โหรวออกไปเที่ยวข้างนอกบ่อย ๆ และผู้เฒ่าอินก็สงสัยมานานแล้ว

แม้ว่าอินอวี่โหรวจะออกไปข้างนอกบ้าง แต่ก็ไม่เคยออกไปข้างนอกถี่แบบนี้

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา อินอวี่โหรวออกไปข้างนอกจนดึกดื่นทุกคืน

หากไม่ใช่แผนจะเป็นอะไรได้อีก?

ถ้าเธอออกไปกับเพื่อน เพื่อนคนไหนจะชวนเธอออกไปข้างนอกจนดึกดื่นอีก?

ผู้เฒ่าอินไม่ได้กังวลว่าอินอวี่โหรวจะมีรักครั้งใหม่

แค่กลัวว่าอินอวี่โหรวจะเจอเข้ากับคนไม่ดี และต้องพบเจอกับสถานการณ์เช่นเดิมอีก

อินอวี่โหรวเป็นคนซื่อ ๆ กลัวว่าเธอจะถูกหลอก

“คุณปู่ ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคะ?” อินอวี่โหรวจ้องมองด้วยความประหลาดใจ

เธอคิดว่าผู้เฒ่าอินกำลังคาดเดาถึงสาเหตุที่เธอออกไปข้างนอก

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าผู้เฒ่าอินจะไม่ได้นึกถึงลู่ซีจวี๋เลย

ปล่อยให้ทั้งสองครอบครัวเข้าใจผิดแบบนี้ไปก่อนก็ดีเหมือนกัน

รอเมื่อถึงเวลาเธอจะเป็นฝ่ายบอกผู้เฒ่าอินเอง

“ที่หลานทำยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ? อวี่โหรว ตั้งแต่เด็กจนโต หลานเคยซ่อนอะไรจากปู่ได้บ้าง?” ผู้เฒ่าอินถือว่าอินอวี่โหรวยอมรับ

และถ้าได้เริ่มความสัมพันธ์ใหม่จริง ๆ ก็คงจะดี

ด้วยวิธีการนี้ จะได้ลืมลู่ซีจวี๋ไปเสียที

น่าเสียดาย ก่อนหน้านี้ลู่ซีจวี๋อุตส่าห์มานั่งคุกเข่าหน้าบ้านตระกูลอิน เขาก็นึกว่าระหว่างลู่ซีจวี๋กับอินอวี่โหรวจะมีความเป็นไปได้บ้าง

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า…

ผู้เฒ่าอินยังคงประหลาดใจมากที่เด็กเลือดร้อนอย่างเขามาคุกเข่าหน้าบ้าน

แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็เคารพการตัดสินใจของ อินอวี่โหรว

“คุณปู่ หนูยังไม่ทันได้เริ่มเลยค่ะ อย่าเพิ่งล้อหนูสิคะ” อินอวี่โหรวแสร้งทำเป็นเขินอาย

“อวี่โหรว ถ้าอยากคบหากันจริง ๆ ก็พามาให้ปู่ดูหน้าดูตาหน่อย ยังไงซะปู่ก็ไม่มีวันทำร้ายหลาน เข้าใจมั้ย?” เรื่องที่ผู้เฒ่าอินกังวลมากที่สุดคือการแต่งงานของอินอวี่โหรว

แม้ว่าพ่อแม่ของอินอวี่โหรวจะไม่ได้ตำหนิเขาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับลู่ซีจวี๋และอินอวี่โหรว

แต่เขาก็ยังรู้สึกผิดอยู่ในใจ

คราวนี้เขาจะต้องจับตาตรวจสอบดูให้ดี เพื่อที่ อินอวี่โหรวจะได้มีคู่ครองดี ๆ

“คุณปู่ เอาไว้ถึงเวลาแล้วค่อยคุยกันเถอะค่ะ ตอนนี้มันยังไม่ถึงขั้นนั้น ถ้ามันถึงขั้นนั้นแล้วจริง ๆ หนูขอพาเขามาให้คุณปู่ดูได้มั้ยคะ?” อินอวี่โหรวพูดอย่างเคอะเขินขณะจับมือผู้เฒ่าอิน

“หลานเป็นผู้ใหญ่แล้ว ปู่เชื่อในการตัดสินใจของหลาน แต่อย่าไปหลงผิดล่ะรู้มั้ย?” ผู้เฒ่าอินคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และอดไม่ได้ที่จะพูดตักเตือน

“คุณปู่ หนูรู้แล้วค่ะ มันผ่านมาแล้วและหนูก็เข็ดหลาบมาก หนูเข้าใจดี” อินอวี่โหรวรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าอินแก่ชรามากแล้วแต่ยังคงเป็นกังวลกับเรื่องของเธออยู่

เธอโง่เขลามากและเผลอทำร้ายจิตใจของผู้เฒ่าอิน

“เข้าใจแล้วก็ดี ปู่ก็ไม่รู้ว่าจะได้อยู่ดูแลหลานไปอีกนานแค่ไหน หลังจากนี้หลานต้องดูแลตัวเองให้ดี อวี่โหรว แล้วดูข้อมูลการจัดการไปถึงไหนแล้วล่ะ?” ผู้เฒ่าอินตั้งใจจะส่งต่อบริษัทให้อินอวี่โหรว

แต่อินอวี่โหรวไม่ได้ชื่นชอบทางด้านนี้มาก่อน เขาจึงไม่ได้บีบบังคับเธอ

พอตอนนี้อินอวี่โหรวตั้งใจจะเรียนรู้แล้ว เขาก็เผลอติดตามและคอยพูดกระตุ้นเธอ

“หนูเพิ่งอ่านไปได้แค่ครึ่งเดียวเองค่ะ” เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าอิน ใบหน้าของอินอวี่โหรวก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

เธอเพิ่งบอกว่าเธออยากจะเรียนรู้การบริหารบริษัท แต่สุดท้ายเธอกลับโอ้เอ้เสียเอง

ทั้งหมดเป็นความผิดของลู่ซีจวี๋

เธอตัวติดเขาจนหลงลืมเรื่องนี้ไปหมด

เธอจะไม่ออกไปเที่ยวเล่นเออระเหยแบบนี้อีกต่อไป

ผู้เฒ่าอินมองดูสีหน้าเธอและเข้าใจได้ในทันที

“ไม่ได้อ่านทบทวนก็ไม่เป็นไรหรอก หลังจากนี้ก็สู้ ๆ เอาละกัน แต่ไม่ต้องกังวลไป ร่างกายปู่ยังอยู่ได้อีกสองสามปี ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไร” ผู้เฒ่าอินพูดบอกอย่างสบาย ๆ

“คุณปู่ หนูไม่ดีเองค่ะ หนูจะรีบอ่านให้จบ” อินอวี่โหรวรีบพูดตอบ

ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเธอต้องรีบทำสิ่งต่าง ๆ ให้เสร็จเพื่อตอบสนองคำพูดของผู้เฒ่าอิน

“ไม่ต้องกังวล หลังจากนี้จะทำอะไรก็ทำให้มันสุดแรงไปเลย ไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามปู่ อย่าเก็บเอาไว้คนเดียวในใจ” ผู้เฒ่าอินยืนประสานมือข้างหลัง คำพูดทุกประโยคเต็มไปด้วยความกังวล

“หนูเข้าใจแล้วค่ะคุณปู่ หนูจะไม่ทำให้คุณปู่ผิดหวัง” อินอวี่โหรวจะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักเพื่อบริหารบริษัทให้ดี

ผู้เฒ่าอินไม่ได้คาดหวังว่าอินอวี่โหรวจะสร้างกำไรมหาศาล

เพียงแค่หวังว่าเธอจะได้ลองดูบ้าง

หากเธอไม่ไหวจริง ๆ ก็แค่ให้พ่อแม่อินกลับมาบริหาร

พวกเขาเห็นแก่ลูกสาวและไม่มีทางที่จะไม่กลับมา

ผู้เฒ่าอินไม่อยากจะบีบบังคับพวกเขา แต่ตอนนี้มันถึงจุดที่ไม่มีทางเลือกแล้ว

สุขภาพของเขาแย่ลงทุกวัน และผู้คนรอบกายก็มีนิสัยโฉดชั่วหวังจะเข้ามาตะครุบบริษัท

อินอวี่โหรวกลับมาที่ห้อง อาบน้ำ ปิดเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือและอ่านข้อมูลที่วางกองอยู่บนโต๊ะ

เธอเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

เธอวางแผนจะเข้าไปเรียนรู้แผนงานของบริษัทปลายเดือนนี้

แต่ตอนนี้มันเกินเวลาตามที่เธอวางแผนเอาไว้มาครึ่งหนึ่งแล้ว

อันที่จริงเธอเพิ่งอ่านข้อมูลได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

อินอวี่โหรวไม่รู้จะต่อว่าตัวเองยังไงเลย

หากเธอยังไม่คืนดีกับลู่ซีจวี๋ เธอก็คงจะมีสมาธิกว่านี้

แต่หลังจากเธอคืนดีกับลู่ซีจวี๋ หัวสมองของเธอก็เอาแต่นึกถึงลู่ซีจวี๋

ก่อนเธอจะคืนดีกับลู่ซีจวี๋ เธอมีความทะเยอทะยานอยากจะเรียนรู้มันมาก

แต่พอกลับมาคืนดีกันแล้ว อินอวี่โหรวกลับรู้สึกว่าทำไมเธอไม่ต่างอะไรจากคนที่ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดมุ่งหมายเลยสักนิด?

ต่อมา อินอวี่โหรวพยายามล้มล้างความคิดนี้อีกครั้ง

เธอไม่สามารถพึ่งพาลู่ซีจวี๋ไปได้ทุกอย่าง

นอกจากนี้ ผู้เฒ่าอินยังเป็นคนเลี้ยงดูเธอมา ตอนนี้ผู้เฒ่าอินกำลังต้องการเธอ และเธอไม่สามารถเพิกเฉยได้

ไปลองดูที่บริษัทสักตั้ง ดูสิว่ามันจะเป็นยังไง

เธอไม่เคยทะเยอทะยานเพราะเติบโตมาสภาพแวดล้อมที่เหนือกว่าคนอื่น ยกเว้นเรื่องความสัมพันธ์กับลู่ซีจวี๋แล้ว อินอวี่โหรวก็ไม่ได้รู้สึกทุกข์ทรมานจากอะไรอีก

ดังนั้นเธอจึงคิดว่าการใช้ชีวิตสะดวกสบายไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไร

แต่ด้วยบุคลิกของเธอแล้ว เธอยังอยากจะทำงานหนักเพื่อเป็นเสาหลักให้ครอบครัวของเธอกับผู้เฒ่าอิน

จากนั้นเธอจะเป็นคนที่สามารถปกป้องคนในตระกูลอินท่ามกลางแสงแดดและสายฝนได้

เมื่อคิดได้เช่นนั้น อินอวี่โหรวก็มีแรงบันดาลใจในการอ่านหนังสือมากขึ้น

เธอไม่ได้สังเกตว่าหน้าจอโทรศัพท์ของเธอสว่างวาบอยู่หลายครั้ง

จนกระทั่งเวลาผ่านไปถึงห้าทุ่ม อินอวี่โหรวก็อ่านข้อมูลจบด้วยความมึนงง

เธอมองดูนาฬิกาบนผนัง ขยับคอที่ปวดรวดร้าวเล็กน้อย และหยิบข้อมูลออกไปทันทีที่เห็นว่ามันดึกแล้ว

ใครจะรู้ว่าเมื่อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอจะพบกับข้อความและสายเรียกเข้าจำนวนนับไม่ถ้วน

ทั้งหมดมาจากลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋ส่งข้อความมาบนวีแชตด้วย

เธอกดเลื่อนขึ้นและเห็นข้อความเด้งขึ้นมา

LU : อวี่โหรว ถ้าคุณไม่ตอบ ผมจะไปหาคุณที่บ้านตระกูลอิน