พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 648 เสียหน้า

ตอนที่ 648

เสียหน้า

ในความสัมพันธ์ครั้งนี้ ถ้าอินอวี่โหรวรู้สึกไม่สบายใจอะไร ลู่ซีจวี๋ก็จะไม่ทำอย่างนั้น

ทุกเช้าที่เขาตื่นขึ้นมา เขาจะมาเช็กโทรศัพท์และย้อนดูประวัติการสนทนาระหว่างเขากับอินอวี่โหรว

วิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่ช่วยเขายืนยันการมีอยู่ของอินอวี่โหรว

เขาส่งข้อความหาอินอวี่โหรวมากมาย แต่เธอไม่ตอบกลับเลย

เขาเฝ้าดูอินอวี่โหรวเดินเข้าไปในบ้านตระกูลอิน จะต้องไม่เกิดอุบัติเหตุอะไรกับอินอวี่โหรวแน่นอน

หากอินอวี่โหรวไม่รับสายเขาก็จะเป็นเพราะว่าเธอไม่อยากรับสาย

ดังนั้นเขาจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาเลือกอาหารบางอย่างผิดประเภทหรือเปล่า ถึงทำให้อินอวี่โหรวไม่พอใจ

เขาคิดเกี่ยวกับมันครั้งแล้วครั้งเล่า

นอกเหนือจากกดอินอวี่โหรวลงบนโซฟาและจูบเธอแล้ว เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดปกติอีกเลย

หรือว่าอินอวี่โหรวจะคิดว่าสิ่งที่เขาทำมันมากเกินไป?

ตลอดสองวันที่ผ่านมาก็เข้าขากันดี อินอวี่โหรวคงจะคิดว่าเขาเป็นคนไม่น่าเชื่อถือและมาเสียใจทีหลังใช่ไหม?

ลู่ซีจวี๋คิดถึงความเป็นไปได้ที่อินอวี่โหรวจะทิ้งเขา ลู่ซีจวี๋ว่าความคิดง่าย ๆ พวกนี้กำลังทำให้เขาบ้าคลั่ง

ดังนั้นเขาจึงส่งข้อความและโทรศัพท์หาอินอวี่โหรวอย่างต่อเนื่อง

แม้ว่าเธอจะเกลียดหรือปฏิเสธเขา เขาก็ยังอยากได้ยินอินอวี่โหรวพูดต่อหน้า

แต่อินอวี่โหรวกลับไม่รับสายเลย

ลู่ซีจวี๋ทรุดตัวลง

เขาคอยจ้องมองโทรศัพท์อย่างใกล้ชิด หวาดกลัวว่าจะพลาดข้อความจากอินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวรู้สึกตกใจเมื่อเห็นข้อความมากมาย

เธอคิดจะส่งข้อความกลับไปหาลู่ซีจวี๋

แต่เธอรู้สึกว่าการส่งข้อความนั้นเป็นปัญหามากเกินไป เธอจึงโทรศัพท์ไปหาลู่ซีจวี๋แทน

ลู่ซีจวี๋ตอบรับอย่างรวดเร็ว “อวี่โหรว”

เดิมทีลู่ซีจวี๋เตรียมคำถามเอาไว้มากมาย

แต่สุดท้ายคำพูดทุกอย่างกลับมลายหายเข้าไปในใจ ทำได้เพียงส่งเสียงเรียกชื่อเธอทื่อ ๆ

“ขอโทษ เมื่อกี้ฉันอ่านข้อมูลอยู่แล้วปิดเสียงแจ้งเตือนเอาไว้ ไม่ได้ยินเสียงข้อความคุณเลย มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?” อินอวี่โหรวคาดเดาในใจ

เธอรู้สึกว่าลู่ซีจวี๋ไม่น่าทำตัวผิดปกติขนาดนี้ เธอจึงล้มล้างความคิดในใจออกไป

บางทีลู่ซีจวี๋อาจจะมีเรื่องอื่น เธอเองก็ไม่รู้แน่ชัด

“ไม่มีอะไร ผมแค่คิดถึงคุณ” ความปั่นป่วนของลู่ซีจวี๋ กลับมาสงบลงเพียงเพราะคำพูดของเธอ

“ไม่เป็นไรจริงเหรอ?” อินอวี่โหรวแทบไม่เชื่อ

“ผมแค่กลัว” น้ำเสียงของลู่ซีจวี๋แหบแห้งเล็กน้อย

สำหรับเรื่องที่กลัว มีเพียงสองคนเท่านั้นที่รู้

“ซีจวี๋ ฉันสัญญากับคุณแล้ว ไม่เปลี่ยนคำพูดหรอก คุณทำอะไรอยู่?” อินอวี่โหรวถอนหายใจ

เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่หลังจากเรียนรู้เรื่องของเขาแล้ว อินอวี่โหรวก็ค้นพบว่าลู่ซีจวี๋เป็นคนขี้หวาดระแวง

“ผมทำให้คุณกลัวหรือเปล่า?” ลู่ซีจวี๋ที่อยู่ปลายสายแสดงรอยยิ้มบิดเบี้ยว

“เปล่า ฉันแค่คิดว่าคุณไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้ จริง ๆ นะ” อินอวี่โหรวถอนหายใจเบา ๆ

ไม่รู้ว่าหลังจากเธอกลับมาคบกับลู่ซีจวี๋แล้วมันเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี

“ผมจะพยายามควบคุมตัวเอง” เพื่อไม่ให้อินอวี่โหรวหวาดกลัว

ลู่ซีจวี๋ไม่สามารถเปิดเผยความคิดอันมืดมนในใจของเขาได้

“ฉันชอบนะ ทำไมจะไม่ชอบล่ะ หลังจากนี้เรามาพยายามด้วยกันเถอะ ตกลงมั้ย?” อินอวี่โหรวกับลู่ซีจวี๋ต่างรู้สึกไม่มั่นคงทั้งคู่

เพียงแต่ว่าลู่ซีจวี๋แข็งแกร่งมากกว่า

หากอยู่ด้วยกันต่อไป พวกเขาทั้งสองจะสามารถช่วยกันแก้ไขปัญหาได้

“อืม” หลังจากได้ยินอินอวี่โหรวบอกว่าชอบ ความกังวลของลู่ซีจวี๋ก็จางหายไป

สำหรับความรักในครั้งนี้ ทำไมเขาจะพยายามอีกหน่อยไม่ได้ล่ะ?

“คุณอ่านข้อมูลอยู่ไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็เอามาถามผมที่บริษัทได้นะ” ลู่ซีจวี๋รู้สึกว่าความคิดเห็นของเขาใช้ได้ทีเดียว

เขาแค่อยากจะเห็นอินอวี่โหรวตลอดเวลา

เมื่ออยู่ด้วยกันแล้ว อินอวี่โหรวยังสามารถเรียนรู้บางอย่างเพิ่มเติมได้

“ไม่ต้องหรอก คุณงานยุ่งมากพอแล้ว” อินอวี่โหรวไม่สามารถไปรบกวนเขาได้ และเธอก็ไม่อยากให้ลู่ซีจวี๋ทำงานหนักเกินไป

“อวี่โหรว ต่อให้ผมต้องทำเพื่อคุณมากแค่ไหน ผมก็ยินดีทำ ไม่ต้องห่วง ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ผม” น้ำเสียงของ ลู่ซีจวี๋แผ่วเบาและอบอุ่นมาก เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังในการปลอบใจผู้คน

“ได้ ขอบคุณนะ ฉันจะลองคิดดูอีกที” อินอวี่โหรวไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธ

แม้ว่าคำตอบจะไม่ชัดเจน แต่ลู่ซีจวี๋ก็รู้สึกพึงพอใจมากแล้ว

เมื่อทั้งสองเห็นว่าดึกมากแล้ว พวกเขาก็บอกราตรีสวัสดิ์และเข้านอน

…

นับตั้งแต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงทะเลาะกัน เสี่ยวเป่าก็ถูกทิ้งเอาไว้ที่บ้านเก่า

เมื่อวันจันทร์ มู่หงจวิ้นเป็นคนไปรับเสี่ยวเป่ามา

หลังจากมู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลิกงาน พวกเขาจึงต้องเดินทางไปรับเสี่ยวเป่าที่บ้านเก่า

ช่วงนี้เสี่ยวเป่ายุ่งมาก ดังนั้นเขาจึงไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับผู้ใหญ่สองคนนี้

หลังจากกินอาหารเสร็จ เสี่ยวเป่าก็ขลุกตัวอยู่ในห้อง นอนอ่านคณิตศาสตร์โอลิมปิกของเขาอีกครั้ง

ตั้งใจแก้โจทย์ปัญหาจนลืมกินลืมนอน

สมัยถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังเป็นเด็กนักเรียน เธอเป็นคนซุกซนและไม่เข้าใจว่าการเรียนมันสนุกสนานอย่างไร

เสี่ยวเป่ากลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง

เขาไม่แตะต้องของเล่นชิ้นโปรดด้วยซ้ำ

เด็กในวัยนี้ควรนอนกลิ้งเล่นสนุกกับพ่อแม่ แต่ลูกชายของเธอกลับแตกต่างออกไป เขาได้รับรางวัลทางวิชาการหลายรางวัลติดต่อกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกหวาดกลัว

ยิ่งลูกเก่งมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเป็นแม่ที่ธรรมดามากเท่านั้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยนึกมาก่อนว่าเธอจะให้กำเนิดลูกที่เก่งกาจแบบนี้ได้

แต่เธอก็เก่งมากเช่นกัน

ตอนนี้ครอบครัวของเธอมีมู่อวี้เฉิงเป็นแนวหน้าด้วย

ต่อให้เธอไม่เก่งก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะมู่อวี้เฉิงเก่งคนเดียวก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแอบไปดูเสี่ยวเป่าที่ห้องและถอนหายใจเบา ๆ

มู่อวี้เฉิงลูบหัวถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พ่อแม่คนอื่นเห็นลูกชอบเรียนหนังสือ เขาก็มีความสุขกันจะตาย แต่ทำไมคุณถึงเศร้าขนาดนี้ล่ะ?”

“แต่ฉันเรียนไม่เก่งเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเกลียดตัวเองจริง ๆ ที่ไม่รู้จักตั้งใจเรียนตั้งแต่เด็ก

เกิดไปโรงเรียนแล้วอาจารย์ขอให้ย้ายลูกออกจากภูมิลำเนาเดิม เธอจะต้องเสียหน้ามากแค่ไหน?

“มันเป็นเพราะเสี่ยวเป่าชอบเรียนรู้ เกี่ยวอะไรกับคุณ อีกอย่างนักเรียนหัวกะทิจากโรงเรียนดัง ๆ ก็มาจากครอบครัวยากจนกันทั้งนั้น คุณดีกว่าพวกเขามาก” มู่อวี้เฉิงพูดยกตัวอย่าง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชอบคิดมากกับเรื่องเล็ก ๆ ที่ไม่สำคัญ

หากถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่คิดเรื่องนี้ให้กระจ่าง เกรงว่าคืนนี้คงจะไม่ได้นอนกันพอดี

“อวี้เฉิง หลังจากนี้ฉันจะตั้งใจทำงานและเป็นแบบอย่างให้เสี่ยวเป่า” ลูกชายของเธอขยันขันแข็งมาก เธอที่เป็นแม่มีสิทธิ์อะไรมาขี้เกียจ?

“ค่อยมาพูดถึงเรื่องนี้ทีหลัง เราไปรอเสี่ยวเป่ากันดีกว่า อย่าไปรบกวนสมาธิของเสี่ยวเป่าเลย” มู่อวี้เฉิงพูดแล้วดึง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไป

เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง มู่อวี้เฉิงก็หันกลับมามองห้องศึกษา

เขาเห็นเสี่ยวเป่าเอนตัวเข้าหาโต๊ะ มือตวัดเขียนหนังสืออย่างรวดเร็ว

ทั้งหมดอยู่ในสายตาของเขา

นี่สิถึงจะสมกับเป็นลูกชายของมู่อวี้เฉิง จะต้องทำได้ดีกว่าพ่อ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินไปนั่งลงบนโซฟา ลิ่นอวี๋เหยียนก็นั่งอยู่ที่นั่นด้วย

จานผลไม้หลังมื้ออาหารถูกวางอยู่บนโต๊ะ

ลิ่นอวี๋เหยียนชอบกินสตรอว์เบอร์รี่จึงมีสตรอว์เบอร์รี่วางอยู่ด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชอบกินแตงโม ในจานผลไม้จึงมีแตงโมวางอยู่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกสบายใจเมื่ออยู่ที่บ้าน เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบแตงโมมากิน