พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 662 ไม่สนใจก็พูดไม่ได้

ตอนที่ 662

ไม่สนใจก็พูดไม่ได้

มู่อวี้เฉิงกังวลว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่สบายจึงเอื้อมมือออกไปแตะหน้าผากของถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่ฝ่ามือของเขากลับถูกปัดทิ้งอย่างแรง

เขารู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้หลับ

เพียงแต่แสร้งทำเป็นหลับเท่านั้น

“เหมี่ยวเหมี่ยว…” มู่อวี้เฉิงขานเรียกชื่อเธอเบา ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันหน้าหนีและคลุมผ้าห่มตัวอย่างแน่นหนา ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขาเลย

“ผู้หญิงที่รับสายคุณชื่อเฉินจิ่วจิ่ว เป็นลูกสาวของญาติฝั่งแม่ และมีศักดิ์ว่าเป็นน้องสาวของผม เธอคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่โทรมาก่อกวนผมก็เลยรับโทรศัพท์แทน เดี๋ยวทีหลังผมจะสั่งสอนเธอให้” มู่อวี้เฉิงอธิบายด้วยความลังเล

“อืม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบรับเรียบ ๆ

เธอเกลียดความสัมพันธ์ที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกันเลยแบบนี้

ต่อให้บอกว่าเป็นน้องสาว แต่ก็ถือว่าเป็นน้องสาวของคนรักไหม?

“คุณไม่เชื่อใจผมเหรอ?” มู่อวี้เฉิงอดไม่ได้ที่จะกัดฟันเมื่อได้ยินคำตอบรับเรียบ ๆ และไม่แยแสของเธอ

“ฉันก็ต้องเชื่อใจคุณอยู่แล้ว” คำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มไปด้วยถ้อยคำเสียดสี

เธอรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง

จู่ ๆ เรื่องของอินอวี่โหรวก็ผุดขึ้นมาในใจของเธอ

“เหมี่ยวเหมี่ยว ถ้าคุณไม่เชื่อพรุ่งนี้ตอนเราไปกินข้าวเย็นที่บ้านเก่า คุณก็ไปดูเองสิ” มู่อวี้เฉิงรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังคิดมาก เขาจึงพูดเกลี้ยกล่อมเธออย่างอดทน

“มู่อวี้เฉิง ฉันไม่เห็นจะรู้เลยว่าคุณเชื่อใจคนอื่นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ปล่อยให้คนอื่นถือวิสาสะรับโทรศัพท์ ตอนอยู่ที่บ้าน เห็นคุณหวงแหนโทรศัพท์นักไม่ใช่เหรอ? เห็นหยิบเอาไปด้วยทุกที่นี่? หรือว่าคุณจะเลี่ยงไม่คุยกับฉัน? ปล่อยให้มันไปอยู่ในมือของลูกสาวญาติได้ยังไง? ในเมื่อเป็นญาติแม่ ทำไมเธอถึงวิ่งแจ้นไปหาคุณล่ะ? ไหนจะอยู่ด้วยกันที่ออฟฟิศจนดึกดื่นอีก? จะบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ตามรังควานคุณเหรอ? แล้วคุณไม่ได้เม้มชื่อฉันบนโทรศัพท์หรือไง?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโมโหมากจริง ๆ

นังพวกเสือสิงห์กระทิงแรดทั้งหลายควรออกไปให้พ้นซะ เพราะเธอไม่มีอารมณ์มาจัดการกับคนพวกนั้นหรอก

“ผมสนิทกับเธอน่ะ เธอก็เลยมาหาผม” มู่อวี้เฉิงพูดอธิบาย พฤติกรรมคุยโทรศัพท์ลับหลังถงเหมี่ยวเหมี่ยวมันเป็นแค่ความเคยชินของเขาเท่านั้น

นึกไม่ถึงว่าจะถูกถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าใจผิด

“ก็ถ้าสนิทกับเธอนักก็ไปหาเธอสิ จะกลับมาทำไม?” มู่อวี้เฉิงเป็นคนฉลาดหลักแหลม หากเขาโง่เขลา คำพูดของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คงจะเปล่าประโยชน์

“เหมี่ยวเหมี่ยว ก็แค่เด็กคนหนึ่ง ทำไมจะต้องสนใจเธอด้วย?” มู่อวี้เฉิงทำอะไรไม่ถูก

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวถือโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้

“เด็กเหรอ? อายุเกินสิบแปดแล้วหรือยัง? ถ้าเกินสิบแปดแล้วจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ เด็กประสาอะไร?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทนไม่ไหวจนลุกขึ้นนั่งและเผชิญหน้ากับมู่อวี้เฉิง

“เหมี่ยวเหมี่ยว เธอเพิ่งมาถึงวันนี้เอง ทำไมคุณตั้งตัวเป็นศัตรูกับเธอนัก? คุณคิดว่าทุกคนจะเป็นเหมือนเซเรน่าหรือไง? จิ่วจิ่วไม่ใช่คนแบบนั้น!” มู่อวี้เฉิงพูดเสียงดังกว่าเดิม

เมื่อเห็นว่าเขากระตือรือร้นปกป้องคนอื่นมาก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็แสยะยิ้ม

“ก็ได้ ในเมื่อคุณบอกว่าฉันไร้เหตุผล แล้วฉันจะพูดอะไรได้อีกล่ะ? ฮะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดและลุกขึ้นเดินออกจากเตียง

มู่อวี้เฉิงรีบคว้ามือเธอเอาไว้ “เหมี่ยวเหมี่ยว”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตวัดสายตามองเขาอย่างเย็นชา “มู่อวี้เฉิง ถึงคุณจะตาบอด แต่ฉันไม่ได้ตาบอดสักหน่อย”

หากอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กผู้หญิงธรรมดา ๆ จะกล้าพูดคำพูดอย่างว่ากับเธอได้อย่างไร?

ในที่สุดนังแรดอีกคนก็โผล่มาแล้วสินะ

แต่ดูเหมือนน่าจะจัดการไม่ยากปะ?

แล้วพวกผู้ชายมันจะต้องถูกผู้หญิงที่เรียกน้องสาวล้างสมองกันทุกคนเลยหรือไง?

“เหมี่ยวเหมี่ยว คุณเข้าใจผมผิดแล้ว ไม่งั้นคุณก็ไปดูกล้องวงจรปิดในออฟฟิศผมเลยสิ ผมไม่ได้ตั้งใจจะฝากโทรศัพท์ไว้ที่เธอสักหน่อย ผมไปประชุม ส่วนเธอนั่งรออยู่ในออฟฟิศ ผมบังเอิญวางโทรศัพท์ไว้ในห้องแล้วไม่รู้ว่าเธอจะไปกดรับ” มู่อวี้เฉิงยังคงพูดอธิบายต่อ

เขารู้สึกว่าถ้าวันนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกไปจริง ๆ เขาจะต้องจบเห่แน่

“เธอนั่งหัวโด่อยู่นั่นทั้งคนแต่คุณยังวางโทรศัพท์เอาไว้ แค่นี้มันยังชัดไม่พอเหรอว่าคุณไว้ใจเธอขนาดไหน? พอเถอะ ฉันไม่อยากฟังแล้ว ปล่อย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแสดงสีหน้าเย็นชา

แม้ว่าเธอจะทุกข์ใจมาก

แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองผิด

ตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าใจความรู้สึกของอินอวี่โหรวเป็นอย่างดี

จะต้องรู้สึกอึดอัดและเจ็บปวดมากแค่ไหนเมื่อได้ยินคนรักพูดปกป้องคนอื่น?

เธอจะไม่ทำพลาดแบบเดิมอีก

“ผมไม่ปล่อย” มู่อวี้เฉิงพูดด้วยท่าทางก้าวร้าว

“ถ้าคุณไม่ปล่อยพรุ่งนี้ฉันจะย้ายออก ไม่เชื่อก็ลองดู” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหรี่ตาลง ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

ดวงตาคู่นั้นค่อย ๆ เย็นชาขึ้นราวกับกำลังมองดูคนแปลกหน้า

ราวกับว่าเขาไม่ได้อยู่ในสายตาเธออีกต่อไป

มู่อวี้เฉิงเหมือนกับมีดคมกำลังทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เหมี่ยวเหมี่ยว คุณจะบังคับผมแบบนี้เหรอ?”

“ฉันไม่ได้บังคับ ฉันเชื่อใจคุณ โอเคมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้หันไปมองเขา

“ถ้างั้นอย่าไปนะ” มู่อวี้เฉิงจับมือเธอเอาไว้แน่น ราวกับว่าถ้าเขาปล่อยมือเธอ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะบินหายไปและไม่กลับมาหาเขาอีก

“ไม่ไปไหนหรอก ไปนอนซะ” ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูไม่แยแสและแฝงไปด้วยความเย็นชา

มู่อวี้เฉิงรู้สึกว่าบางทีถงเหมี่ยวเหมี่ยวอาจจะไม่ได้สร้างเรื่องราวให้ใหญ่โต

เพราะการมีปฏิสัมพันธ์เช่นนั้นจะทำให้เขายิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม

แต่ตอนนี้เขากำลังโกรธและหาที่ระบายไม่ได้

“เหมี่ยวเหมี่ยว ผมรู้ว่าคุณกำลังโกรธ ไม่ว่าผมจะอธิบายอะไรไปคุณก็ไม่ฟังหรอก ผมรู้ดีว่าจิ่วจิ่วไม่ใช่คนแบบนั้น คุณจะไปเอาเรื่องของเซเรน่ามาคิดด่วนสรุปไม่ได้ ถ้าเธอตั้งใจรับโทรศัพท์จริง ๆ เธอจะมาบอกผมทำไม? มีสติบ้างสิ” มู่อวี้เฉิงพยายามระงับความโกรธและอธิบายให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลิกคิ้ว จนถึงตอนนี้ยังพูดถึง เฉินจิ่วจิ่วอีกเหรอ?

“งั้นตำแหน่งเธอก็ค่อนข้างสูงสินะ พูดอะไรไม่ได้เลย”

“เหมี่ยวเหมี่ยว ทำไมเป็นแบบนี้? บางทีผมก็สงสัยว่าคุณรักผมหรือเปล่า” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมักจะทำตัวห่างเหินกับเขาอยู่เสมอ

จะพูดว่าสนใจก็ไม่ได้ ไม่สนใจก็พูดไม่ได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นหัวเราะเยาะ

หากเธอไม่รักมู่อวี้เฉิง เธอจะพยายามทำให้ลิ่นอวี๋เหยียนพึงพอใจไปเพื่ออะไร? ถ้าเธอไม่รัก เธอจะไปดูแลเป็นการส่วนตัวเหรอ?

แต่ตอนนี้ผู้ชายตรงหน้ากำลังตั้งคำถามว่าเธอรักเขาหรือไม่

ปัญหานี้เกิดขึ้นเพราะคนคนเดียวที่เรียกว่าน้องสาว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหัวเราะเสียงดังจนกระทั่งน้ำตาไหลลงมา จากนั้นเธอก็ปาดน้ำตาและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ไม่รัก”

มู่อวี้เฉิงเบิกตากว้างขณะที่มือของเขาจับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้แน่นกว่าเดิม “ว่าไงนะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเจ็บมือแต่เธอยังคงตอบโต้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ฉันบอกว่าฉันไม่รักคุณ คุณมู่ พอใจกับคำตอบที่ได้ยินมั้ยล่ะ?”

“คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้อยากได้ยินคำตอบนี้” มู่อวี้เฉิงตะคอก

เขาแค่อยากใช้หัวข้อนี้เพื่อยุติเรื่องของเฉินจิ่วจิ่ว

แต่นึกไม่ถึงว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะพูดออกมาอย่างหนักแน่นว่าไม่ได้รักเขา

เขาไม่น่าถามเลย

เขารู้ดีว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวรักเขา ไม่อย่างนั้นคงไม่กัดฟันคลอดเสี่ยวเป่าออกมาและคอยพร่ำบ่นให้เขากินข้าวทุกวัน

แต่เขาก็ยังถามออกไปและมันก็ทำลายจิตใจของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ฉันไม่รู้ว่าคุณมู่อยากได้ยินอะไร และฉันก็เดาคุณไม่ออก หัวข้อระหว่างเราจบลงแล้ว ฝันดี” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวผลัก มู่อวี้เฉิงออกไป และเดินจากห้องนอนไปยังห้องรับแขก