พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 663 จะไม่มีวันทิ้งเขาไป

ตอนที่ 663

จะไม่มีวันทิ้งเขาไป

แม้ว่าจะมีเพียงกำแพงกั้นระหว่างพวกเขา แต่มู่อวี้เฉิง ก็รู้สึกถึงช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างเขากับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถเอาชนะมันได้

เขารู้ชัดเจนว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวโกรธ แต่เขาก็ยังจงใจพูดถามแบบนั้น

มู่อวี้เฉิงนอนพลิกตัวตลอดทั้งคืน

ทว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับนอนหลับสบาย

เนื่องจากเธอมีงานต้องสะสาง เธอจึงสามารถสงบสติได้อย่างรวดเร็ว

หากเธอไม่พักผ่อนให้เต็มที่ การทำงานของเธอก็จะล่าช้าไปด้วย

เธอกับเสี่ยวเป่ามีชีวิตอยู่รอดเพราะงานนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าที่จะหย่อนยาน

ตอนนี้มันกลายเป็นยาวิเศษของเธอแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะปล่อยปละละเลยได้อย่างไร?

เธอจึงไม่ได้แสดงอาการออกมา

ความภาคภูมิใจในตัวเองของเธอไม่ได้จางหายไปเลย และเธอก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายผลกำไรของเธอ

หลังจากตื่นมาในตอนเช้า คุณป้าแม่บ้านก็เตรียมอาหารเอาไว้ให้แล้ว

เนื่องจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีอารมณ์จะทำอาหาร เธอจึงนั่งลงและก้มหน้ากินข้าว

เสี่ยวเป่าเดินขยี้ตาออกมาจากห้องนอน แต่เมื่อเขาเห็นเธอ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย “หม่ามี้ วันนี้ไปส่งผมที่โรงเรียนได้มั้ยฮะ?”

“ได้สิจ๊ะ แต่ต้องรีบหน่อยนะ มากินข้าวก่อนแล้วเดี๋ยวหม่ามี้จะไปส่ง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลูบหัวเสี่ยวเป่าด้วยความรัก

เธอมองดูเวลาและเห็นว่ายังเช้าอยู่ หลังจากออกไปส่งเสี่ยวเป่าแล้วก็น่าจะมีเวลากลับไปที่บริษัท

เป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้จัดการทั่วไปมักจะไปทำงานสาย

และการยืดหย่อนครั้งคราวก็เป็นเรื่องปกติ

“ครับ ขอบคุณฮะหม่ามี้” เสี่ยวเป่ารีบขึ้นไปแปรงฟัน ล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าและลงมากินอาหารเช้า

มู่อวี้เฉิงนอนไม่หลับจนกระทั่งรุ่งสาง

หลังจากเดินลงมา เขาก็เห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่ายืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านด้วยกัน

เสี่ยวเป่ามองดูมู่อวี้เฉิงแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ “แด๊ดดี้ ทำไมกลายเป็นแพนด้ายักษ์ล่ะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันกลับไปมองและแน่นอนว่าเธอก็เห็นวงกลมสีดำคล้ำใต้ดวงตาของมู่อวี้เฉิง

เธอเดาว่าเมื่อคืนนี้มู่อวี้เฉิงคงจะนอนไม่หลับ

เธอหันหลังกลับและไม่พูดอะไร

“เสี่ยวเป่า วันนี้จะให้แด๊ดดี้ไปส่งมั้ย?” เมื่อเห็นว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้มองมาที่เขา มู่อวี้เฉิงก็หรี่ตาลง

“วันนี้หม่ามี้จะไปส่ง ผมชอบไปกับหม่ามี้มากกว่า” เสี่ยวเป่าโอบกอดลำคอของถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างมีความสุข ดูรักใคร่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างมาก

ภรรยาเพิ่งบอกว่าไม่รักเขา และเสี่ยวเป่าก็ยังมาพูดว่าชอบหม่ามี้มากกว่า มันทำให้มู่อวี้เฉิงรู้สึกเหมือนโดนแทงเข้าที่หน้าอกถึงสองครั้ง

น้ำเสียงของเขาแห้งผาก เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไป ท้ายที่สุดหนึ่งประโยคก็หลุดออกมา “เย็นนี้อย่าลืมกลับมานะ”

เขากังวลว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะพาเสี่ยวเป่าหนีไปโดยไม่พูดไม่จา

เขาหาโอกาสขอโทษเธอได้ที่คฤหาสน์ตี้หลานเท่านั้น

ถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวหนีไปที่อื่นจนหาตัวไม่เจออีก เขาคงจะหาทางอธิบายได้ยากขึ้น

“ที่นี่คือบ้านของเรา ผมก็ต้องกลับมาอยู่แล้วสิฮะ แด๊ดดี้ ทำไมถามอะไรแปลก ๆ ?” เสี่ยวเป่าถามอย่างสงสัยพร้อมกับเอียงศีรษะเล็กน้อย

“ไม่มีอะไร ไปเถอะ หรือจะไปกินข้าวก่อน” มู่อวี้เฉิงหันหน้าหนีด้วยความรู้สึกแสบจมูก

ไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงรู้สึกว่าการพรากจากกันถึงได้ส่งผลกับตัวเขามาก ราวกับการจากลาชั่วนิรันดร

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปส่งเสี่ยวเป่าที่โรงเรียนและเข้าไปทำงานในบริษัทตามปกติ

หลังเลิกงาน เธอก็ไปรับเสี่ยวเป่าแล้วกลับไปที่ คฤหาสน์ตี้หลาน

เดิมทีถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะกลับไปที่คอนโดมิเนียม ห้องเล็ก ๆ ของเธอ

แต่หลังจากครุ่นคิดแล้ว ตอนนี้เสี่ยวเป่าฉลาดและมีไหวพริบมาก แค่คิดเพียงเล็กน้อยเขาก็น่าจะพอคาดเดาได้

เธอกังวลว่าเสี่ยวเป่าจะคิดมากจึงพาเขากลับมา ที่คฤหาสน์ตี้หลาน

นึกไม่ถึงว่าหลังจากกลับมาแล้ว เธอจะเห็นมู่อวี้เฉิงอยู่ ที่บ้านด้วยเช่นกัน

เขาสวมผ้ากันเปื้อนกำลังยืนทำอาหารอยู่ในห้องครัว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปโดยไม่หันไปมอง

หลังจากช่วยเสี่ยวเป่าทำการบ้านแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ก็หยิบโน๊ตบุ๊คออกมาจัดแจงงานบางอย่าง

เธอต้องการเพิ่มคุณค่าให้ตัวเองเพื่อที่เธอจะได้ไม่รู้สึกเบื่อหน่ายที่บ้าน

การที่มู่อวี้เฉิงปริปากปกป้องเฉินจิ่วจิ่ว มันทำให้เธอรู้สึกว่าเธอเป็นเพียงคนเดียวในโลกใบนี้ที่สามารถไว้วางใจได้และไม่สามารถไว้ใจคนอื่นได้

หลังจากเตรียมอาหารเย็นเสร็จแล้ว มู่อวี้เฉิงก็มาเรียก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปกินข้าว แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอกว่าเธอไม่อยากกิน

และเธอก็ไม่ได้เปิดประตูด้วยซ้ำ

มู่อวี้เฉิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากส่งเสี่ยวเป่ามาพูดเกลี้ยกล่อมแทน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบรับเสี่ยวเป่าอย่างอ่อนโยน โดยบอกว่าจะกินข้าวหลังจากทำงานเสร็จ

เสี่ยวเป่าเชื่อว่ามันเป็นความจริง

ภายในห้องนั่งเล่นจึงเหลือเพียงสองพ่อลูกนั่งกินอาหารเย็น บรรยากาศเงียบสงัดมากจนสามารถได้ยินเสียงเข็มหล่น

เสี่ยวเป่าใช้มันสมองที่โรงเรียนมากเกินไป

จนเขารู้สึกเหนื่อยล้ามาก หลังจากมู่อวี้เฉิงอาบน้ำให้เสี่ยวเป่า เขาก็ปีนขึ้นไปบนเตียงและล้มตัวลงนอนทันที

รอจนกระทั่งเสี่ยวเป่าหลับ มู่อวี้เฉิงก็มีเวลาว่างไปเกลี้ยกล่อมถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขาหยิบกุญแจสำรองออกมาจากลิ้นชัก และเดินไปเปิดห้องรับแขกที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ในนั้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังทำงานอยู่ และหน้าจอโน๊ตบุ๊คก็ยังสว่างไสว

แต่ถ้ามู่อวี้เฉิงสังเกตให้ดี เขาจะพบว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังเบิกตากว้างและกำลังเหม่อลอยไปไกล

เมื่อเห็นว่ามู่อวี้เฉิงเดินเข้ามา เธอก็กลับมาได้สติอีกครั้ง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองมู่อวี้เฉิงที่อยู่ด้านข้างและทำงานต่อ

มู่อวี้เฉิงถอนหายใจเบา ๆ และเดินเข้าไปโอบเอว ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “เหมี่ยวเหมี่ยว คุณอยากให้ผมทำยังไงกันแน่?”

“ถามฉันเหรอ? ได้สิ ฉันจะบอกให้ แต่ไม่รู้ว่าคุณมู่จะยอมทำหรือเปล่านะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปาก

“ทำไมจะไม่ยอมล่ะ?” มู่อวี้เฉิงลูบไล้ลำคอของเธอ

แค่ไม่ได้สัมผัสเพียงแค่คืนเดียว มู่อวี้เฉิงถึงกับคลั่งไคล้เมื่อได้กลิ่นหอมโชยมา

“งั้นก็ให้ญาติของคุณกลับไปสิ ทำได้มั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลิกคิ้วและมองไปที่มู่อวี้เฉิง

“เหมี่ยวเหมี่ยว เฉินจิ่วจิ่วมาหาแม่ ผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนี้ แต่ผมสัญญากับคุณว่าผมจะไม่ไปเจอเฉินจิ่วจิ่วเป็นการส่วนตัว เว้นแต่ว่าคุณจะอยู่ด้วย” มู่อวี้เฉิงสัญญากับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

กว่าสาวน้อยจะเดินทางมาหาถึงที่นี่มันไม่ใช่เรื่องง่าย

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อก่อนลิ่นอวี๋เหยียนยังเอ็นดูเฉินจิ่วจิ่วมาก

หากเธอเป็นเพียงคนธรรมดา ลิ่นอวี๋เหยียนจะไม่มีวันให้เธอไปพักที่บ้าน

เขาต้องการตอบรับคำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่เขาไม่มีสิทธิ์พูดไล่

เฉินจิ่วจิ่วเคยเป็นเด็กเงียบขรึมมาก่อน และมู่อวี้เฉิง ก็พยายามดูแลเธอให้ดีที่สุด

ตอนนี้เขารู้สึกดีใจมากที่เห็นว่าเฉินจิ่วจิ่วดูร่าเริงขึ้น

แต่ถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดแบบนี้ เขาก็จะไม่ไปเจอเธอ

อย่างไรเสียตอนนี้เฉินจิ่วจิ่วก็ดีขึ้นมากแล้ว

“ก็ได้ แต่คุณต้องทำตามที่สัญญา ไม่งั้นมู่อวี้เฉิง คุณก็น่าจะเข้าใจนิสัยของฉันดีนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ผมสัญญากับคุณแล้ว ผมจะทำมันแน่นอน แต่ เหมี่ยวเหมี่ยว ถึงเวลาที่ต้องกลับไปพักผ่อนที่ห้องแล้วมั้ย? แล้วก็กินข้าวด้วย ถึงคุณจะโกรธ จะเกลียดผมแค่ไหนมันก็ไม่สำคัญ อย่าทรมานร่างกายตัวเองแบบนี้” มู่อวี้เฉิงที่ได้ยินคำพูดดังกล่าวรู้ดีว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้อภัยเขาแล้ว

เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะความประมาทของเขาเอง

จากนี้ไปเขาจะเก็บโทรศัพท์มือถือให้พ้นมือคนอื่น

กำจัดนิสัยหลีกเลี่ยงเธอเมื่อมีสายโทรเข้า

หลังจากถูกมู่อวี้เฉิงพูดเกลี้ยกล่อม ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยอมไปกินข้าว

และถูกมู่อวี้เฉิงหลอกให้กลับเข้าไปในห้อง

เมื่อหวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืน แน่นอนว่ามู่อวี้เฉิงไม่ยอมปล่อยถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปและทำการทรมานเธอทั้งคืน

เขาบีบบังคับให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดว่าเธอจะไม่มีวันทิ้งเขาไปอีกในชีวิตนี้