พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 667 ภักดีต่อเธอเพียงผู้เดียว

ตอนที่ 667

ภักดีต่อเธอเพียงผู้เดียว

หลังจากทายาแล้ว มู่อวี้เฉิงก็อุ้มถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับเข้าไปในห้อง

ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนดีมาโดยตลอด

เวลาที่มาพักบ้านเก่า มู่อวี้เฉิงไม่เคยต้องจัดห้องนอนแยกเป็นสองห้องเลยสักครั้ง

ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงจึงมักจะพักอยู่ในห้องที่พวกเขามักจะมาพัก

เท้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกพันด้วยผ้าก๊อซอย่างแน่นหนา ไม่ปล่อยให้อากาศได้ถ่ายเท

เธอกลิ้งลงไปตามไหล่เขา เส้นผมจึงปกคลุมไปด้วย เศษหญ้า ขี้เลื่อยและดินโคลน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นโรครักความสะอาด ดังนั้นเธอจึงทนไม่ได้เมื่อเห็นว่าตัวเองสกปรกมากแค่ไหน

แต่ในสภาพปัจจุบันของเธอ เธอไม่สามารถอาบน้ำด้วยตัวเองได้

นอกจากนี้เธอกับมู่อวี้เฉิงยังทะเลาะกันอยู่ เธอจึงไม่อยากขอความช่วยเหลือจากมู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงมองดู บีบมือเธอแล้วพูดขึ้นว่า “คุณเพิ่งทายาไป อดทนไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยอาบน้ำ”

“ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันหน้าหนีและพูดอย่างเฉยเมย

“ก็ได้ ถ้าคุณไม่อยากให้ผมเป็นห่วง งั้นผมขอดูแลคุณได้มั้ย? เหมี่ยวเหมี่ยว ถ้าคุณจะโกรธ คุณก็ต้องรอจนกว่าจะหายดีก่อนสิ” มู่อวี้เฉิงเดินถือผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นออกมาจากห้องน้ำแล้วเช็ดหน้าให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ในความเป็นจริง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าใจว่าเฉินจิ่วจิ่วเป็นเพียงตัวกระตุ้น

ปัญหาระหว่างถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงถูกซ่อนอยู่ในใจไว้นานแล้ว และปัญหาดังกล่าวที่ไม่เคยถูกพูดถึงก็กระจ่างขึ้นมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากตำหนิใคร

อาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

เธอหลับตาลง

จนกระทั่งรู้สึกถึงผ้าขนหนูอุ่น ๆ บริเวณหน้าแก้ม เธอก็ลืมตาขึ้นและพบเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของมู่อวี้เฉิง

สีหน้าของเขาจริงจังมากและการกระทำของเขาก็ระมัดระวังมากราวกับกำลังสัมผัสสมบัติล้ำค่า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่ามู่อวี้เฉิงน่าจะรักเธอ เพียงแต่รักไม่มากเท่าที่จินตนาการไว้

หรือบางทีการแสดงความรักของเขาอาจจะแตกต่างออกไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ มันซับซ้อนมาก

เธอหรี่ตาลงและไม่ขัดขืน ปล่อยให้มู่อวี้เฉิงเช็ดร่างกายเธอ

พวกเขามีความสัมพันธ์มาแล้วทุกรูปแบบ ทำไมจะต้องเสแสร้งด้วย?

“มู่อวี้เฉิง คุณสัญญากับฉันว่าคุณจะไม่อยู่กับเฉินจิ่วจิ่วตามลำพัง เว้นแต่ว่าฉันจะอยู่ด้วย คุณทำแบบนั้นได้มั้ย?” หลังจากนั้นไม่นาน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ค่อย ๆ พูดขึ้น

“ทำได้สิ เหมี่ยวเหมี่ยว หายโกรธแล้วเหรอ?” มู่อวี้เฉิงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างระมัดระวัง แม้แต่ลมหายใจยังเบาบางลง

เขารอคอยคำตอบของถงเหมี่ยวเหมี่ยวขณะที่ร่างกายเริ่มเกร็งขึ้นเรื่อย ๆ

“โกรธไปจะมีประโยชน์อะไรล่ะ? ฉันโกรธแล้วเรา จะแยกกันอยู่หรือไง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกพวกเขาจดทะเบียนสมรสกันแล้ว และไม่ควรปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป

การทะเลาะวิวาทเสียงดังตลอดทั้งคืนมีแต่จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนแย่ลง

แน่นอนว่าการหย่าร้างที่เธอพูดถึงเป็นเพราะความโกรธล้วน ๆ

คราวเมื่อตัดสินใจกลับมาคบหากับมู่อวี้เฉิง หรือแม้กระทั่งจัดงานแต่งงาน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้เตรียมจิตใจมานานแล้ว

เธอต้องการมอบบ้านให้เสี่ยวเป่า และสิ่งสำคัญที่สุดคือเธอต้องการทำตามความรู้สึกที่มีต่อมู่อวี้เฉิง

เธอรู้ดีกว่าใคร ๆ ว่ามู่อวี้เฉิงมีตำแหน่งอยู่บนหัวใจของเธอ

ถ้าเธอปล่อยวางได้ เธอคงจะปล่อยวางไปนานแล้ว

ถ้าไม่ชอบคงไม่กลับมาอยู่ด้วยกันหรอก

พูดง่าย ๆ คือจิตใจของเธอไม่แน่วแน่พอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

การตีโพยตีพายทำตัวประมาทใจร้อนไม่ใช่เธอเลย

ถ้าเฉินจิ่วจิ่วจงใจยั่วยุพวกเขาจริง ๆ เฉินจิ่วจิ่วจะไม่ทำสำเร็จเอาหรือ

เธอควรเชื่อใจมู่อวี้เฉิงและไม่ถูกสิ่งอื่นชักจูงได้ง่าย ๆ

ในความเป็นจริง ทัศนคติของมู่อวี้เฉิงและการกระทำของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้เธอมั่นใจว่าสามารถต้านทานคู่แข่งทางด้านความรักได้แล้ว

มู่อวี้เฉิงเป็นคนจิตใจดี แม้ว่าจะมีหญิงสาวมากหน้าหลายตาเข้ามา แต่มู่อวี้เฉิงก็ยังปฏิเสธอย่างแน่วแน่

แล้วทำไมเธอถึงอ่อนไหวขนาดนี้?

ยิ่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไร้สาระมากเท่านั้น

“แหง่สิ หลังจากนี้ไม่ว่าเรื่องของเราจะเป็นไปในทิศทางไหนก็อย่าพูดว่าหย่าอีกนะ โอเคมั้ย?” มู่อวี้เฉิงวางมือ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลงบนหัวใจเขาและเงยหน้ามองเธออย่างลึกซึ้ง

“ฉันสัญญา แต่มู่อวี้เฉิง คุณต้องจำเอาไว้ว่าถ้าฉันเสียใจมากจริง ๆ ฉันจะฟ้องหย่า” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนมีเหตุผล

เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะเอาคำว่าหย่าร้างมาข่มขู่

เธอเพียงหวังว่ามู่อวี้เฉิงจะให้ความสำคัญกับปัญหานี้ แทนที่จะจัดการกับมันอย่างไร้เหตุผล

“ครั้งนี้ผมผิดเอง คุณคือคนพิเศษที่สุดในใจผม ไม่ต้องไปเทียบกับใครอื่นเลย เหมี่ยวเหมี่ยว เข้าใจมั้ย?” มู่อวี้เฉิงแสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา

เขาไม่ได้สังเกตเห็นรายละเอียดมากนักจนเผลอทำให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเสียใจ และเขาจะแก้ไขให้ถูกต้อง

แต่ก่อนหน้านั้นเขาจะต้องขจัดความกังวลทั้งหมดออกไปก่อน

หากเขายังคงเก็บมันมาคิด มันอาจจะเป็นภัยคุกคาม ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่าได้

นอกจากนี้เขาจะไม่ยอมให้อุบัติเหตุใด ๆ เกิดขึ้นกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวและเสี่ยวเป่า

“ก็ได้ ฉันจะเชื่อคุณ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นด้วยโดยแสร้งทำเป็นไม่เต็มใจนัก

มู่อวี้เฉิงค่อย ๆ ตรวจสอบสภาพร่างกายของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกสบายเนื้อสบายตัวมากขึ้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง จากนั้นมู่อวี้เฉิงก็เข้ามากอด

เธอผลักมู่อวี้เฉิงออกไป

มู่อวี้เฉิงกอดเธออีกครั้งอย่างไม่พอใจ

การโต้เถียงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั้นเจ็บปวดเกินไป

แต่วันเวลาเหล่านั้นจะต้องเกิดขึ้นในอนาคตอีกแน่นอน

มู่อวี้เฉิงจะหวงแหนช่วงเวลานี้เอาไว้

คาดการณ์ว่าเขาจะไม่สามารถโอบกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้อย่างไร้ความกังวลแบบนี้อีกนาน

“คุณทำอะไร ตัวฉันเหม็น ไม่เหม็นฉันหรือไง” แม้ว่าเธอจะเช็ดตัวแล้ว แต่ก็ยังมีเหงื่อติดอยู่ตามเส้นผม

เธอรู้สึกว่าหนังศีรษะของเธอกำลังเหนียวและมันเยิ้ม ไม่สบายหัวเอาเสียเลย

แทนที่มู่อวี้เฉิงจะปล่อยถงเหมี่ยวเหมี่ยว เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ซอกคอแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก “เหม็นอะไร? ไม่เหม็นหรอก หอมจะตาย”

“บ้าบอ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลังเลอยู่พักหนึ่งแต่ก็ไม่ได้ผลักเขาออกไป เพียงแต่ลูบศีรษะเขาเบา ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลูบศีรษะมู่อวี้เฉิงครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับกำลังลูบสุนัขตัวใหญ่

มู่อวี้เฉิงไม่ได้ห้ามปรามเธอและนอนอยู่ข้าง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงียบ ๆ

หรี่ตาลงด้วยความรู้สึกสบายใจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปรียบเสมือนปรมาจารย์ฝึกสัตว์ร้ายผู้เก่งกาจ และมู่อวี้เฉิงก็เป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกเธอฝึกจนเชื่อง ภักดีต่อเธอเพียงผู้เดียว

มู่อวี้เฉิงมีผมสั้นตรง มันจึงเหมือนหนามที่แข็งกระด้างเล็กน้อย

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับไม่ยอมปล่อยมือและสัมผัสมันอยู่นาน

วันนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหนื่อยมาก เธอเอามือออกและหาวฟอด ๆ

มู่อวี้เฉิงฉวยโอกาสกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดว่า “เหนื่อยก็นอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงาน”

“อืม คุณก็นอนด้วย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหรี่ตาลง

จากนั้นเธอก็เขยิบเข้าไปแนบชิดกับลำแขนของมู่อวี้เฉิงอย่างสบายใจ

ผมของถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้เหม็นอย่างที่เธอพูด

ตอนนี้มันยังคงส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ อยู่

มู่อวี้เฉิงยกเส้นผมของเธอขึ้นมาสูดดมที่ปลายจมูกเบา ๆ

เขาหวนนึกถึงคำพูดของลิ่นอวี๋เหยียน

ไม่มีทางอื่นนอกจากใช้วิธีการนี้แล้วเหรอ?

เขาคิดอยู่นาน โดยต้องการหาวิธีการที่ทำร้าย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้น้อยที่สุด

แต่มันไม่มีทางอื่น เขาคิดไม่ออกแล้ว

คงจะดีไม่น้อยหากพวกเขาสามารถใช้วิธีการอื่นได้ แต่คนที่ฝั่งนั้นส่งมากลับเป็นเฉินจิ่วจิ่ว