พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 668 สบายใจ

ตอนที่ 668

สบายใจ

วันรุ่งขึ้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลากขาที่บาดเจ็บออกไปทำงาน

ช่วงนี้เธอแค่นั่งประมวลเอกสารอยู่ในห้องทำงาน

ไม่ต้องออกเดินทางไปดูโครงการที่ไหน

คราวเมื่อต้องออกเดินทางไปดูโครงการ ขาของเธออาจจะหายบาดเจ็บแล้ว

ตกกลางวัน กู้ชิงเป็นคนนำอาหารมาให้เธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยากจะพิมพ์เอกสารด้วยตัวเอง แต่เนื่องจากขาของเธอ เธอจึงทำได้แค่ขอร้องกู้ชิง

ตอนนี้เธอตระหนักถึงความสำคัญของขาแล้ว

พอบาดเจ็บก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

กู้ชิงถืออาหารกลับเข้ามาและช่วยถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดกล่องอาหารหลายอย่างวางไว้ตรงหน้าพวกเขา

กู้ชิงรู้จักรสนิยมการกินอาหารของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นอย่างดี และซื้อทุกอย่างที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชอบกินกลับมา

เธอกำลังจะหยิบกล่องอาหารตัวเองออกไปกินด้านข้าง แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยุดเธอเอาไว้ “กู้ชิง กินด้วยกันสิ อาหารเยอะแยะขนาดนี้ ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก”

กู้ชิงตกตะลึงและลงนั่งตรงข้ามถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางตกตะลึงของเธอแล้วหัวเราะ “กู้ชิง เราก็เจอหน้ากันทุกวัน ทำไมยังทำตัวเหมือนไม่คุ้นเคยอยู่อีกล่ะ?”

“คุณถง มันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไงคะ คุณเป็นเจ้านาย ส่วนฉันเป็นลูกน้อง เราควรรักษาระยะห่างสิคะ” กู้ชิงพูดตอบรับเบา ๆ

“เธอคิดว่านี่เป็นสมัยโบราณเหรอ? เธอเป็นสาวใช้ส่วนฉันเป็นคุณหนูงี้ปะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวล้อเลียน

“ถ้าคุณถงเต็มใจ จะคิดแบบนั้นก็ได้ค่ะ” กู้ชิงตอบรับด้วยความสับสนเพราะเธอไม่เข้าใจคำเปรียบเทียบของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “กู้ชิง เธอนี่ซื่อเกินไปแล้ว ทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอน่าสนใจขนาดนี้? ถ้าเป็นคนอื่นฉันคงปล่อยไปแล้ว แต่กับเธอ ฉันเข้าใจเธอนะ หลังจากนี้มาสนิทกันขึ้นอีกหน่อยเถอะ ไม่ต้องเก็บตัวหรอก ฉันจะถือว่าเธอเป็นเพื่อนคนหนึ่ง”

ปฏิกิริยาของกู้ชิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “คุณถง…”

“ไม่ต้องมาบอกว่าฉันเป็นเจ้านายหรอก ตอนนี้ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว เขาเลิกทำแบบนั้นกันแล้วไม่ใช่เหรอ? และถ้าเธอคิดว่าฉันดีกับเธอจริง ๆ ก็ปฏิบัติเหมือนกับฉันเป็นเพื่อนคนหนึ่งสิ” ขณะที่กู้ชิงกำลังพูดถ้อยคำสุภาพออกมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พูดหยุดเอาไว้ได้ทันเวลา

กู้ชิงใช้เวลาอยู่นานกว่าจะตอบตกลง

แต่เมื่อกินอาหารกลางวัน กู้ชิงก็ยังคอยระมัดระวังตัวและไม่ได้แตะต้องอาหารของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้บีบบังคับเธอ

ทุกอย่างต้องใช้เวลาและไม่เร่งรีบ

“คุณถง ขาไปโดนอะไรมาคะ?” กู้ชิงตกใจมากเมื่อเห็น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินพยุงไม้ค้ำลากขาที่ถูกพันเอาไว้เหมือนขาหมูเข้ามา

“ไม่มีไรหรอก แค่หกล้มขาแพลงน่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยักไหล่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใช่ประมาทเลินเล่อ

แต่เมื่อมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้ว เธอคงจะไม่อยากพูดมากกว่า

กู้ชิงจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ

ทั้งสองก้มหน้ากินข้าวกันเงียบ ๆ

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว กู้ชิงก็ช่วยทำความสะอาดต่อ

เธอทำความสะอาดเสร็จและนำกาแฟมาเสิร์ฟให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดื่มกาแฟหอมกรุ่นและพูดชมเชย “กู้ชิง ขาฉันคงต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะหายดี ยังไงรบกวนเธอด้วยนะ”

ท่าทางและความสามารถของคนเราไม่สามารถหลอกลวงกันได้

ทุกครั้งก่อนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะมาถึง กู้ชิงมักจะเข้ามาทำความสะอาดห้องทำงานของเธอเสมอ

จากนั้นก็ใส่ดอกไม้ที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโปรดปรานไว้ในแจกัน

กู้ชิงเป็นคนเอาใจใส่มากและทำให้คนอื่นรู้สึกสบายใจอยู่เสมอ

อดีตสามีของกู้ชิงช่างตาบอดจริง ๆ

อุตส่าห์ได้แต่งงานกับภรรยาที่แสนดีขนาดนี้แล้วก็ควรจะจุดธูปขอบคุณพระเจ้าสิ

กล้าดียังไงมาไม่ถูกใจ

ดูเหมือนว่าครอบครัวนั้นจะไม่ได้รับพร

กู้ชิงยังคงช่วยถงเหมี่ยวเหมี่ยวจัดเรียงเอกสาร

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก็ยิ้มและพูดว่า “คุณถง มันเป็นหน้าที่ที่ฉันควรทำ คุณไม่ต้องหนักใจไปหรอกค่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดาะลิ้นสองครั้งแล้วไม่พูดอะไร

งานยุ่ง ๆ มักจะทำให้เวลาผ่านไปเร็วเสมอ

หลังเลิกงาน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเก็บเอกสารสำคัญไว้ในลิ้นชักและลงกลอนไว้อย่างแน่นหนา

เท้าของเธอกำลังได้รับบาดเจ็บ มู่อวี้เฉิงจึงสัญญาว่าจะมารับเธอ

มู่อวี้เฉิงมักจะมารับเธอตรงเวลาเสมอหรือไม่ก็มาก่อนเวลา

แต่ตอนนี้เลิกงานมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่เห็นมู่อวี้เฉิงโผล่มาสักที ไม่มีแม้แต่ข้อความหรือโทรศัพท์มาบอก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่าเขาอาจจะมีงานด่วนบางอย่างจึงไม่สามารถมารับได้

เธอว่าจะรออีกสักหน่อย ถ้ามู่อวี้เฉิงยังไม่มา เธอก็จะกลับบ้านเอง

หลังจากรอมาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม มู่อวี้เฉิงก็ยังไม่มา

หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ จมดิ่งลง

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดโทรหามู่อวี้เฉิง

จากนั้นไม่นานมู่อวี้เฉิงก็รับสาย

“เหมี่ยวเหมี่ยว ขอโทษนะ วันนี้ผมคงจะไปรับคุณไม่ได้ ผมมีเรื่องที่ต้องการจัดต่อ” ฟากมู่อวี้เฉิงมีเสียงดังรบกวนมากจนยากจะได้ยินว่าเขาพูดอะไร

แต่ตราบใดที่เขารับโทรศัพท์ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกสบายใจ

มู่อวี้เฉิงบอกว่าเขากำลังยุ่งอยู่ ดังนั้นเธอจึงเชื่อว่าเขาไม่ว่าง

มู่อวี้เฉิงดำรงตำแหน่งประธานบริษัท ดังนั้นจึงมีหลายครั้งที่เขาต้องทำงานเร่งด่วนด้วยตัวเอง

เธอก็ต้องทำงานเช่นกัน เธอจึงเข้าใจธรรมชาติการทำงานของมู่อวี้เฉิง

“ไม่เป็นไร คุณทำงานเถอะ ฉันกลับเองได้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดบอก เธอไม่ได้ขัดจังหวะต่อและวางสายลง

อันที่จริงแล้วการกลับบ้านด้วยตัวเองไม่ใช่เรื่องยาก

ลิฟต์อยู่ห่างจากห้องทำงานของเธอเพียงแค่ไม่กี่ก้าว เพียงแค่ออกไปเรียกแท็กซี่ก็กลับบ้านได้แล้ว

ทว่าไม่รู้ว่าเย็นนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโชคไม่ดีหรือไร

เธอมานั่งรอแท็กซี่อยู่ที่ชั้นล่างนานแล้วแต่ก็ยังเรียกแท็กซี่ไม่ได้สักที

กู้ชิงกับซ่งโมโม่ค่อนข้างสนิทสนมกัน

ทั้งสองพักอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ของพนักงานด้วยกัน และพวกเธอก็สนิทกันในฐานะเพื่อนร่วมห้อง

ซ่งโมโม่เป็นคนมีชีวิตชีวา หลังจากอาศัยอยู่ร่วมกันมานาน กู้ชิงก็รับรู้ได้ว่าซ่งโมโม่เป็นคนเรียบง่ายและไม่มีเจตนาร้าย

ดังนั้นความเกลียดชังที่กู้ชิงมีต่อซ่งโมโม่จึงจางหายไป

กู้ชิงมักจะดูแลซ่งโมโม่อย่างดีและปฏิบัติกับเธอเหมือนน้องสาว

ซ่งโมโม่เป็นเด็กที่เกิดมาจากครอบครัวยากจน

เธอไม่คิดอะไรมากนักและมักจะช่วยกู้ชิงทำความสะอาดห้อง

ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองดีขึ้นเรื่อย ๆ

ขณะที่กู้ชิงกำลังจะขับรถออกจากบริษัท ซ่งโมโม่ก็ร้องตะโกน

กู้ชิงเหลือบมองซ่งโมโม่ด้วยสายตาไม่พอใจ “จะร้องตะโกนทำไม?”

ซ่งโมโม่มักจะทำให้คนอื่นพึงพอใจเสมอ

ยกเว้นแต่นิสัยกระโตกกระตาก อย่างอื่นค่อนข้างน่าพึงพอใจหมด

แต่ซ่งโมโม่เพิ่งจะอายุยี่สิบปีเท่านั้น

จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะซุกซนเล็กน้อย

“พี่กู้ชิง เห็นคนที่ประตูมั้ย ใช่คุณถงหรือเปล่า?” ซ่งโมโม่ชี้นิ้วไปที่ประตูบริษัทและพูดขึ้นด้วยความคับข้องใจ

“คุณถงจะยังอยู่ในบริษัทได้ยังไง อย่ามาล้อเล่นนะ…” กู้ชิงพูดขณะที่เสียงของเธอค่อย ๆ แผ่วลงเมื่อสังเกตเห็นร่างที่หน้าประตูบริษัท

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูบริษัทคือถงเหมี่ยวเหมี่ยวจริง ๆ

เมื่อเห็นว่ากู้ชิงจำถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ ซ่งโมโม่ก็กระซิบว่า “คราวนี้ฉันไม่ผิดนะ ฉันแค่ดีใจที่ได้เจอคุณถง แต่มันเย็นแล้ว ทำไมคุณถงยังอยู่ที่นี่ เหมือนว่ากำลังรอรถอยู่หรือเปล่า?”

กู้ชิงก็สังเกตเห็นเช่นกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอกเธอในช่วงบ่ายว่ามู่อวี้เฉิงจะมารับ

อาจเป็นเพราะว่ามู่อวี้เฉิงยุ่งมากจนไม่มีเวลาว่างมารับ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงนั่งรออยู่ที่นี่เพียงลำพัง

ทุกคนรู้ดีว่าสามีของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นประธานของ มู่กรุ๊ป

คงจะยุ่งมาก ๆ

เป็นธรรมดาที่จะไม่มีเวลาว่าง

เพียงแต่นี่เป็นเรื่องของเจ้านาย ลูกน้องอย่างพวกเธอเข้าไปยุ่งเกี่ยวคงจะไม่ดี

แต่เมื่อคิดได้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวใจดีกับเธอขนาดไหน กู้ชิงก็กัดฟันและขับรถเข้าไปหา