พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 669 ขัดกับสถานที่

ตอนที่ 669

ขัดกับสถานที่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือขณะรอรถแท็กซี่ด้วยความเบื่อหน่าย

จู่ ๆ ก็มีรถยนต์ขับมาจอดตรงหน้าเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่ารถแท็กซี่ที่รอคอยมาถึงแล้ว

เธอมองดูรถยนต์ด้วยดวงตาสว่างไสว

แต่กลับเห็นคนที่คาดไม่คิด “กู้ชิง”

“สวัสดีค่ะคุณถง” ซ่งโมโม่นั่งอยู่ด้านหลังและโบกมือทักทายถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างตื่นเต้น

“ซ่งโมโม่ มาทำอะไรที่นี่กัน?” ดวงตาของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ฉันกับพี่กู้ชิงกำลังจะไปกินข้าวเย็นกันค่ะ คุณถง ไปกับพวกเรามั้ยคะ?” ซ่งโมโม่รู้สึกขอบคุณถงเหมี่ยวเหมี่ยวและชื่นชอบเธอมาก

หากมีของอร่อย เธอก็อยากจะเชิญชวนคนที่ชอบมาร่วมแบ่งปัน

ซ่งโมโม่แสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา และพูดบอกด้วยความสุขเต็มเปี่ยม

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ซ่งโมโม่ต้องทำงานที่ชั้นล่าง ทำให้เธอแทบจะไม่ได้เจอถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลย

เธอมีหลายเรื่องที่อยากจะพูดคุยกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

กู้ชิงรู้สึกหวาดกลัวกับความกล้าหาญของซ่งโมโม่

เธอเหลือบมองซ่งโมโม่ที่อยู่ด้านหลัง

ปากเล็ก ๆ ที่เหมือนประทัดของซ่งโมโม่หุบลงทันที

จากนั้นกู้ชิงก็หันไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วพูดว่า “คุณถง อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระเลยค่ะ ให้ฉันไปส่งที่บ้านมั้ยคะ?”

“ไม่เป็นไร ฉันอยากไปกินข้าวกับพวกเธอเหมือนกัน ฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยน่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เกรงใจเช่นกัน

การรอรถแท็กซี่ที่นี่เป็นเรื่องยากลำบากมาก

เธอนั่งรอตั้งแต่เลิกงานจนท้องของเธอเริ่มหิวโหย

เธอเพิ่งโทรศัพท์หาคุณป้าแม่บ้านว่าให้อยู่เป็นเพื่อน เสี่ยวเป่าก่อน

ส่วนเธอจะกลับไปมืด ๆ หน่อย

ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องเป็นห่วงเสี่ยวเป่า

ขณะที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะเดินเข้าไป กู้ชิงก็เปิดประตูรถลงมาช่วยพยุงถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้ไปนั่งลงบนเบาะด้านข้าง

“ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาทำงานสักหน่อย กู้ชิง ไม่ต้องทำแบบนี้หรอก” ความภักดีของกู้ชิงทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกดี

ตอนนี้เธอรู้สึกว่ามีคนแบบนี้ในโลกนี้ที่ควรค่าแก่การไว้วางใจ

ทำทุกอย่างให้เธอสุดหัวใจ

แม้ว่ากู้ชิงจะบอกเธอคือลูกน้อง แต่จริง ๆ แล้วคือเพื่อนสนิทใช่ไหม?

“คุณถง ฉันถือว่าคุณคือผู้มีพระคุณของฉันคนหนึ่งค่ะ และฉันเต็มใจทำ ถือว่าฉันตอบแทนน้ำใจคุณเถอะนะคะ” กู้ชิงพูดขณะขับรถยนต์ออกไป

“กู้ชิง มันก็แค่คำพูดคำหนึ่ง ส่วนเธอจะทำงานร่วมกับสตีเฟนกรุ๊ปได้มั้ยนั่นล้วนขึ้นอยู่กับความสามารถของเธอ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าการกระทำของเธอไม่มีนัยสำคัญอะไรเลย

กู้ชิงไม่จำเป็นต้องทำอะไรขนาดนี้

“คุณถง คุณอาจจะคิดว่าคำพูดของคุณไม่สำคัญอะไร แต่สำหรับฉัน มันเป็นกุญแจสำคัญในการกำหนดโชคชะตาของฉัน ถ้าไม่มีคุณ ต่อให้ฉันจะเก่งแค่ไหนก็ไม่มีวันได้เฉิดฉายหรอกค่ะ” กู้ชิงพูดอย่างจริงจัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกเคอะเขินกับคำพูดชมเชยของเธอมาก

“ใช่ค่ะ คุณถง คุณเป็นคนดีมากจริง ๆ ถ้าฉันอยู่ใกล้ ๆ ฉันคงจะทำงานให้คุณได้เหมือนกัน ติดที่ว่าฉันไม่เก่งเท่าพี่กู้ชิง” น้ำเสียงของซ่งโมโม่แผ่วลงในช่วงท้าย

ทักษะการทำงานของเธอในสตีเฟนกรุ๊ปค่อนข้างน่าพึงพอใจ ไม่มีข้อผิดพลาดแต่ก็ไม่ได้ออกมาดีเลิศ

คนที่สามารถอยู่เคียงข้างถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้นั้นควร จะเป็นคนที่มีความสามารถโดดเด่น

“เธอยังเด็กยังมีเวลาได้พัฒนาฝีมืออีกเยอะ อย่าเพิ่งเศร้าไป รีบพยายามเข้ามาร่วมงานกับแผนกของเรานะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปลอบใจ

“ค่ะคุณถง ฉันจะตั้งใจทำงาน” ซ่งโมโม่พูดพร้อมกับ กำหมัด

“ตอนนี้ทั้งสองคนสนิทกันแล้วสินะ” กู้ชิงดูเหมือนจะเข้ากับคนอื่นง่ายแต่จริง ๆ แล้วสนิทกับใครค่อนข้างยาก

พอเห็นซ่งโมโม่กับกู้ชิงอยู่ด้วยกัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกประหลาดใจ

“ใช่ค่ะ พี่กู้ชิงเป็นคนใจดีเหมือนคุณถงเลย คอยดูแลฉันอย่างดี” ซ่งโมโม่รีบพูดชมเชยก่อนจะมองดูสีหน้าของกู้ชิงอย่างระมัดระวัง

เมื่อเห็นว่ากู้ชิงไม่พูดอะไร ซ่งโมโม่ก็รู้สึกสบายใจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มแย้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป

หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็มาถึงร้านเกี๊ยวที่กู้ชิงกับ ซ่งโมโม่มากินกันประจำ

ซ่งโมโม่รีบลงจากรถยนต์ไปช่วยประคอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ขณะที่กู้ชิงไปหาที่จอดรถ

เมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับซ่งโมโม่ลงมายืนอยู่ข้างถนน ซ่งโมโม่ก็พูดสบาย ๆ ว่า “คุณถง นี่เป็นร้านโปรดของฉันกับพี่กู้ชิงค่ะ อร่อยมาก ฉันเชื่อว่าคุณถงจะต้องชอบมันแน่ ๆ”

“จริงเหรอ อยากลองกินแล้วสิ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มแย้มขณะพูดคุยกับเธอ

กู้ชิงรีบเดินเข้ามา แต่ดูเหมือนว่าเธอจะวิ่งเข้ามามากกว่าเพราะผมเผ้ายุ่งเหยิงมาก

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็เดินไปนั่งลงบนโต๊ะเปิดโล่ง

โต๊ะอาหารค่อนข้างเก่าและมีคราบน้ำมันประปราย

ตัวตนและการแต่งกายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูขัดกับสถานที่แห่งนี้อย่างสิ้นเชิง

กู้ชิงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความไม่สบายใจเล็กน้อย “คุณถง เปลี่ยนร้านกันดีมั้ยคะ”

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมากินอาหารข้างนอกและพวกเขาก็ดันเลือกร้านอาหารข้างถนนเสียได้

“กู้ชิง ตั้งแต่ฉันมา เธอก็ดูไม่ค่อยสบายใจเลยนะ เธอลืมที่ฉันพูดไปแล้วเหรอ? ฉันไม่ได้รู้สึกขยะแขยงอย่างที่เธอคิดเลย พูดตามตรงฉันก็เคยกินอาหารข้างถนนมาก่อน เคยทำงานเป็นเด็กล้างจานด้วยซ้ำ พวกเราก็เหมือน ๆ กัน เธอไม่ต้องยัดเยียดสถานะสูงส่งให้ฉันหรอก”

นี่คือสิ่งที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องการพูด

นับตั้งแต่เธอเดินขึ้นรถยนต์ กู้ชิงก็ดูอึดอัดไปทั่วทั้งร่างกาย

แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบ เพียงแค่เคารพเธอในฐานะเจ้านายก็พอ

เธอไม่ชอบที่มันเป็นแบบนี้

“กู้ชิง…” ดวงตาของกู้ชิงเต็มไปด้วยอารมณ์มากมาย

“อา คุณถง” ซ่งโมโม่น้ำตาคลอ “ก่อนหน้านี้คงลำบากมากเลยสินะคะ ฉันยังไม่เคยทำงานเป็นเด็กล้างจานเลย”

หรือว่าเครื่องล้างจานจะมีปัญหา?

กู้ชิงส่ายหัวอย่างทำอะไรไม่ถูก เธอมองตรงไปข้างหน้าและเม้มปากเมื่อเห็นรอยยิ้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

จนกระทั่งเกี๊ยวมาเสิร์ฟ กู้ชิงก็เห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังก้มหน้ากินเกี๊ยวด้วยสีหน้าปกติจึงตระหนักได้ว่าคำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้เกินจริงเลย มันจึงทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้น

ซ่งโมโม่กะพริบตาและจ้องมองไปทางถงเหมี่ยวเหมี่ยว จนกระทั่งเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวกัดเกี๊ยวเธอก็ถามว่า “คุณถง เป็นยังไงบ้างคะ?”

เกี๊ยวมีกลิ่นหอม แป้งบางและเนื้อเยอะ รสชาติดีมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า “อร่อยมาก”

เกี๊ยวเหมาะสำหรับกินในฤดูหนาวมากกว่า หากเป็นฤดูหนาวและได้กินเกี๊ยวอุ่น ๆ แบบนี้สักชามก็ไม่รู้ว่าจะสบายท้องแค่ไหน

แต่ได้กินตอนนี้ก็ไม่เลว

แม้ว่าจะเป็นพื้นที่เปิดโล่งที่ไม่มีเครื่องปรับอากาศและ พัดลม

แต่เมื่อสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านมาก็ยังรู้สึกเย็นสบายมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกินเกี๊ยวในชามจนหมดเกลี้ยง ไม่หลงเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว

ท้ายที่สุดกู้ชิงเป็นคนจ่ายเงินทั้งหมด

จำนวนเงินทั้งหมดน้อยกว่าห้าสิบหยวน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงไม่ได้ห้ามปรามเธอ

หากเธออาสาจ่ายแทน มันจะส่งผลเสียต่อความมั่นใจในตัวเองของกู้ชิงกับซ่งโมโม่ได้

หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จแล้ว กู้ชิงกับซ่งโมโม่ก็ไปส่งถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ท่าทางของกู้ชิงดูผ่อนคลายลงมากหลังจากได้ยินคำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

และบางครั้งเธอพูดหยอกล้อกับพวกเขาด้วย

กระทั่งขับรถยนต์มาถึงคฤหาสน์ตี้หลาน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เห็นร่างหนึ่งยืนอยู่หน้าบ้านจากระยะไกล

ร่างสูงโปร่งสวมชุดสูทสีดำ นั่นคือมู่อวี้เฉิง

แต่มันมืดมากแล้ว มู่อวี้เฉิงมาทำอะไรที่หน้าประตูบ้าน?