พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 670 มีหน้าที่ต้องสั่งสอน

ตอนที่ 670

มีหน้าที่ต้องสั่งสอน

มู่อวี้เฉิงอยู่ที่นี่แล้ว ก็ไม่มีอะไรให้พวกกู้ชิงต้องกังวลอีกต่อไป

หลังจากมาส่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่หน้าประตู พวกเธอก็จากไป

เมื่อเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยว มู่อวี้เฉิงก็เดินเข้ามาทันที “เหมี่ยวเหมี่ยว ไปไหนมา? ทำไมกลับมาป่านนี้?”

“ฉันออกไปกินข้าวข้างนอกมา” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เข้าใจว่าทำไมมู่อวี้เฉิงถึงวิตกกังวลขนาดนี้

“แล้วทำไมคุณไม่รับสาย?” มู่อวี้เฉิงเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน

เสี่ยวเป่าหลับไปแล้ว

และคุณป้าแม่บ้านกลับออกมาไปหลังจากเห็นเขา

พอเขาไม่เห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยว เขาก็วิตกกังวลมาก

เขารออยู่หน้าประตูบ้านคอยดูว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาหรือยัง ถ้ายังเขาจะออกไปตามหาเธอ

แต่ทันทีที่เขาออกมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กลับมา

“น่าจะแบตหมด ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก ทำไมกังวลขนาดนั้น?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยกมือปิดปากและหัวเราะเบา ๆ

“ผมนึกว่าคุณโกรธที่ผมไม่ไปรับคุณ” มู่อวี้เฉิงกังวลว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะกลับไปที่คอนโดมีเนียมและไม่มาเจอเขาอีก

หากเป็นแบบนั้น การดำเนินการทุกอย่างคงจะยากมาก

ตอนนี้เขามีความรู้สึกให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากเสียจนเขาไม่อยากแยกจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวแม้แต่วินาทีเดียว

เขาเอาแต่คิดว่าอยากจะใช้เวลากับถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้มากกว่านี้

“ฉันดูโกรธง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? มู่อวี้เฉิง คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันโกรธอะไร แต่ในเมื่อคุณบอกว่างานยุ่ง มารับฉันไม่ได้ ฉันก็กลับบ้านมาเอง มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก เพราะบางทีฉันก็งานยุ่งเหมือนกัน ฉันจะทำตัวไร้เหตุผลขนาดนั้นได้ยังไง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูมู่อวี้เฉิงอย่างไม่สบอารมณ์

มู่อวี้เฉิงคิดว่าเธอเป็นคนยังไง?

“เอาล่ะ ผมเข้าใจผิดเอง ยังเจ็บขาอยู่มั้ย?” วันนี้มีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นกะทันหัน

เป็นเรื่องเกี่ยวกับเฉินจิ่วจิ่ว

เขาส่งใครไปแทนไม่ได้แล้ว เขาจึงต้องไปด้วยตัวเอง

เพราะแบบนี้เขาจึงไปรับถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้

ทั้งนี้เขาเอาแต่นึกถึงอาการบาดเจ็บของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

พอเรื่องคลี่คลายลงแล้ว เขาก็รีบกลับมาทันที

ใครจะรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยู่ที่นี่

หัวใจอันสงบสุขของมู่อวี้เฉิงก็เริ่มว้าวุ่นมากยิ่งขึ้น

“ขาฉันไม่เป็นไรแล้ว ไม่ร้ายแรงอะไร” บางทียาอาจจะออกฤทธิ์ดีเกินคาด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าวันนี้อาการเจ็บปวดที่ขาบรรเทาลงมาก

มู่อวี้เฉิงช้อนถงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดโดยตรง

“คืนนี้ฉันต้องสระผม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทนไม่ไหวอีกต่อไป

คราวเมื่ออยู่ในบริษัท เธอคอยระมัดระวังเสมอ

หวาดกลัวว่าใครจะมาได้กลิ่นแปลก ๆ บนร่างกายของเธอ

“เดี๋ยวผมช่วยสระ” มู่อวี้เฉิงพูดและเดินไปเอาน้ำในห้องน้ำ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลุกขึ้นยืนเขย่งและเดินตามเขาเข้าไปในห้องน้ำ

เมื่อเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังเดินเข้ามา มู่อวี้เฉิงก็ตกใจมากจนหัวใจเกือบหยุดเต้น

เขาเดินเข้าไปห้ามปรามถงเหมี่ยวเหมี่ยวทันที

“เหมี่ยวเหมี่ยว เข้ามาทำไม? ไม่รู้เหรอว่าพื้นห้องน้ำมันลื่น? คิดว่าอาการที่ขายังไม่ร้ายแรงพอหรือไง?” มู่อวี้เฉิงดูน่ากลัวมากเมื่อเขาทำหน้าไร้สีหน้า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้คิดอะไรมากและรีบพูดอธิบายว่า “ฉัน ฉันแค่อยากเข้ามาดู”

“มีอะไรก็ตะโกนเรียกผมสิ ผมไม่รำคาญหรอก ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ” มู่อวี้เฉิงอุ้มถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามา หยิบผ้าเช็ดตัวและปล่อยเธอนอนลงในอ่างอาบน้ำ

จากนั้นเขาก็ไปเอายาสระผมของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

การกระทำของมู่อวี้เฉิงอ่อนโยนมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหรี่ตาลงด้วยความสบายใจ

“อวี้เฉิง คุณเคยเรียนรู้เรื่องนี้มาก่อนเหรอ? ทำไมเก่งจัง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามอย่างสบาย ๆ

“ไม่เคยหรอก ก็แค่เวลาจะทำอะไรให้ระวัง ๆ” มู่อวี้เฉิงนวดศีรษะให้เธอ

มู่อวี้เฉิงรู้ดีว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวสระผมไม่สะดวก ดังนั้นเขาจึงดูวิธีโอสอนมากมายขณะทำงาน

มู่อวี้เฉิงฉลาดหลักแหลม เวลาจะทำอะไรก็สามารถทำได้อย่างรวดเร็ว

เขานวดจนถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกง่วงนอน

กระทั่งสระผมเสร็จแล้ว มู่อวี้เฉิงก็หยิบผ้าขนหนูมาพันรอบผมที่เปียกปอน

จากนั้นเขาก็เริ่มแกะกระดุมเสื้อของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบปกป้องหน้าอกตัวเอง “คุณจะทำอะไร?”

“เหมี่ยวเหมี่ยว? ไหนคุณบอกว่าอยากอาบน้ำไง หรือว่าคุณจะอาบน้ำเอง?” มู่อวี้เฉิงมองดูปฏิกิริยาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยรอยยิ้ม

“แต่… ฉันน่าจะอาบเองได้” แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงจะรู้ไส้รู้พุงกันแล้ว

แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาต้องเปลือยเปล่าต่อหน้ากันทั้งที่ยังมีสติเต็มร้อย

เธอทำแบบนี้ไม่ได้

“แน่ใจเหรอว่าจะอาบเอง? หมอบอกว่าถ้าแผลโดนน้ำต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะถอดผ้าก๊อซออกได้นะ อยากพันผ้าก๊อซต่ออีกสองวันหรือไง?” มู่อวี้เฉิงจงใจพูด

เดิมทีถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ต้องการ

แต่หลังจากคิดดูแล้วเธอก็ตอบตกลงมู่อวี้เฉิง

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เหนื่อยล้ามากจนแทบจะยกมือไม่ขึ้น

เธอไม่น่าเชื่อคำพูดของมู่อวี้เฉิงเลย เขาบอกแค่ว่า จะสัมผัสเบา ๆ เท่านั้น

สัมผัสเบา ๆ กับผีน่ะสิ

เขาทำทุกอย่างตามอำเภอใจหมดเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยรู้มาก่อนว่ามู่อวี้เฉิงจะมีวิธีการมากมายขนาดนี้

เมื่อก่อนมู่อวี้เฉิงอ่อนโยนกับเธอมาก

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หมดแรงและหลับไปในอ้อมกอดของมู่อวี้เฉิง

กว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าก็สว่างโร่แล้ว

เธอนอนหลับสบายมาก

และสุขภาพจิตของเธอก็ดีมากเช่นกัน

เธอมองดูนาฬิกาและพบว่ามันยังไม่เช้าดี

เธอวางแผนจะลุกขึ้นไปทำอาหารเช้าให้เสี่ยวเป่า แต่หลังจากลุกขึ้นจากเตียงเธอก็พบว่าขาของเธอยังบาดเจ็บอยู่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงเดินกะโผลกกะเผลกไปที่ห้องครัว และเห็นว่ามู่อวี้เฉิงกำลังทำอาหารเช้าอยู่

เสี่ยวเป่าถือสมุดเล็กๆเดินตามหลังต้อย ๆ ดูเหมือนว่ากำลังเรียนรู้อยู่

หรือว่าเสี่ยวเป่ากำลังเรียนรู้วิธีการทำอาหารเช้า?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกใจมากรีบเดินเข้าไปดู

จากนั้นเธอก็เห็นว่าเสี่ยวเป่าเขียนข้อความว่าต้องใช้ไฟมากเท่าไหร่ ไข่ต้องสุกมากแค่ไหน

มันเป็นสมุดจดบันทึกการทำอาหารเล่มเล็ก ๆ

“เสี่ยวเป่า เรียนทำอาหารเช้าอยู่เหรอลูก?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามด้วยความสงสัย

“ฮะหม่ามี้ หลังจากนี้ถ้าแด๊ดดี้หม่ามี้ไม่อยู่ ผมจะได้ทำอาหารกินเองได้” เสี่ยวเป่าพูดบอกอย่างภาคภูมิใจ

“มองดูแล้วเข้าใจหรือเปล่า?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขาพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ตัวเล็ก ๆ

“ก็น่าจะเข้าใจมั้งฮะ?” เสี่ยวเป่าไม่แน่ใจเท่าไหร่

การทำอาหารเช้าน่าจะง่ายเหมือนกับการเรียนหนังสือ

ทุกอย่างล้วนมีขั้นตอนวิธีการทำ

เพียงแค่ทำตามขั้นตอนก็น่าจะได้แล้ว

“เดี๋ยววันไหนหม่ามี้มีเวลาจะสอนให้ เอามั้ยจ๊ะ?” ในเมื่อลูกชายต้องการเรียนรู้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็มีหน้าที่ต้องสั่งสอน

หากรู้วิธีการทำอาหาร ในอนาคตก็จะหาลูกสะใภ้ได้ง่ายขึ้น

“ฮะ ขอบคุณฮะหม่ามี้” เสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างจริงจัง

“อาหารเช้าใกล้เสร็จแล้ว ทั้งสองไปนั่งรอที่โต๊ะก่อน อย่ามาอยู่ในครัว เดี๋ยวก็โดนไฟลวกหรอก” มู่อวี้เฉิงพูดบอกเบา ๆ

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่ามานั่งลงที่โต๊ะ มู่อวี้เฉิงก็ยกอาหารเช้าออกมาเสิร์ฟ

นอกจากอาหารเช้าแล้ว ยังมีนมที่เสี่ยวเป่าจะต้องดื่มทุกวัน

เสี่ยวเป่าไม่ได้ต่อต้านอีกต่อไปและเริ่มปรับตัวได้ ในที่สุดเขาก็ดื่มนมโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

เสี่ยวเป่าดื่มนมหนึ่งแก้ว จากนั้นก็หยิบโจ๊กขึ้นมาคนเพื่อระบายความร้อน

“หม่ามี้ แด๊ดดี้ อาจารย์บอกให้พวกเราย้ายเข้าไปอยู่ในโรงเรียนฮะ”