พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 666 พูดจาซี้ซั้วได้ยังไง

ตอนที่ 666

พูดจาซี้ซั้วได้ยังไง

มู่อวี้เฉิงจึงเล่าข้อสงสัยของถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่มีต่อ เฉินจิ่วจิ่วให้เธอฟัง

ในความเป็นจริงมันไม่มีอะไรเลย

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับเอามาคิดมาก

เฉินจิ่วจิ่วสร้างหลุมขนาดใหญ่ระหว่างพวกเขา ทำให้พวกเขาทั้งสองเสียสติไปเล็กน้อย

มู่อวี้เฉิงเสียใจที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

“แล้วทำไมไม่เมมชื่อเหมี่ยวเหมี่ยวในโทรศัพท์ แม่จำได้ว่าแกไม่ได้สนิทสนมกับเฉินจิ่วจิ่วขนาดนั้น บอกแม่มาว่าปิดบังอะไรเอาไว้?” ลิ่นอวี๋เหยียนฉลาดมาก เธอจะมองมู่อวี้เฉิงไม่ออกได้อย่างไร?

เขาอาจจะสามารถปิดซ่อนรายละเอียดจาก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ แต่ไม่มีทางปิดซ่อนมันจากลิ่นอวี๋เหยียนได้

“แม่ ที่จริง…” มู่อวี้เฉิงกระซิบบางอย่างกับลิ่นอวี๋เหยียน

หลังจากพูดจบ สีหน้าของลิ่นอวี๋เหยียนก็ดูเคร่งขรึมขึ้น

“ไม่ แม่ไม่เห็นด้วย ทำแบบนี้มันต่างจากใช้ประโยชน์จากเหมี่ยวเหมี่ยวยังไง? แกไม่กลัวว่าทำแบบนี้แล้วแกกับ เหมี่ยวเหมี่ยวจะต้องแยกทางกันเหรอ?” การกระทำของมู่อวี้เฉิงอันตรายเกินไป

มันอาจจะสำเร็จ แต่ต้องจ่ายในราคาที่สูง

“แม่ แม่ก็รู้ว่าเรื่องนี้ต้องจัดการให้เสร็จ ผมอดทนมานานแล้ว แล้วถ้าเหมี่ยวเหมี่ยวตำหนิผม ผมจะชดใช้เธอทีหลังเอง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความสำคัญกับมู่อวี้เฉิงมากขนาดไหน?

มู่อวี้เฉิงจะไม่มีวันทำแบบนี้ นอกเสียจากมันจะจำเป็นจริง ๆ

“ถ้าแกไม่บอกแม่ก็ไม่รู้เลยนะ แม่คิด… ฮึ่ม ช่างเถอะ รีบไปพาเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาซะ” ลิ่นอวี๋เหยียนหันไปมองทางอื่น

เธอไม่สามารถบอกได้ว่าอันไหนร้ายแรงกว่ากัน

“ไม่มีทางอื่นแล้วจริง ๆ เหรอ?” ลิ่นอวี๋เหยียนถามอีกครั้ง

หาทางหลีกเลี่ยงไม่ให้ทุกคนรู้สึกอึดอัด มันน่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับทั้งสอง

“ไม่ นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดที่ผมคิดได้ แม่ จากนี้ผมอาจจะขอความช่วยเหลือจากแม่ด้วยนะ” มู่อวี้เฉิงค่อย ๆ พูดคำขอของเขากับลิ่นอวี๋เหยียน

ลิ่นอวี๋เหยียนพยักหน้าโดยไม่แม้แต่จะคิด “แม่จะช่วยแก แต่อวี้เฉิง ถ้าใช้วิธีนี้จริง ๆ บ้านเราจะเป็นหนี้เหมี่ยวเหมี่ยวมากขึ้นเรื่อย ๆ เป็นไปได้ก็อย่าทำแบบนี้เลย”

“ตอนนี้มันเป็นทางเลือกสุดท้ายแล้ว เหมี่ยวเหมี่ยวน่าจะเข้าใจผม” ดวงตาของมู่อวี้เฉิงแน่วแน่

ลิ่นอวี๋เหยียนรู้ดีว่าเมื่อมู่อวี้เฉิงตัดสินใจบางอย่างแล้ว ใครก็ไม่สามารถไปเปลี่ยนแปลงมันได้

เธอถอนหายใจเบา ๆ

“เจ็บมั้ย?” หลังจากนั้น ลิ่นอวี๋เหยียนก็ถามขึ้น

มู่อวี้เฉิงทำแบบนี้เพื่อตระกูลมู่

ตอนนี้เขาเป็นเพียงคนเดียวในตระกูลมู่ที่กำลังเผชิญหน้ากับบุคคลอันตราย แม้แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ช่วยไม่ได้…

ลิ่นอวี๋เหยียนมีเรื่องราวมากมายในใจจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

“ไม่เจ็บหรอกครับ บางทีการตบครั้งนี้อาจจะได้ผลตามที่ต้องการก็ได้ แม่ ไม่ต้องกังวลไป ทำตัวตามปกติก็พอ” มู่อวี้เฉิงรู้สึกเจ็บปวดใจมากเช่นกัน

ทว่าสิ่งนี้สำคัญเกินกว่าจะทำให้เกิดข้อผิดพลาดได้

ไม่อย่างนั้นการทำงานหนักตลอดหลายปีที่ผ่านมาของเขาจะสูญเปล่า

“แกคิดว่าแม่แกเป็นคนยังไง อวี้เฉิง ในเมื่อตัดสินใจทำแล้ว แม่ก็หวังว่าแกจะไม่เสียใจ แกกับเหมี่ยวเหมี่ยวจะแต่งงานกันปีหน้านี้แล้ว ถ้ามีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นล่ะ” แต่เมื่อเห็นดวงตาแดงระเรื่อของมู่อวี้เฉิง ลิ่นอวี๋เหยียนก็ทนพูดต่อไม่ไหวอีกต่อไป

“ก็ปล่อยไปตามโชคชะตา” มู่อวี้เฉิงก้มหน้าลง

เขาจะไม่ยอมแพ้ให้กับเรื่องนี้และจะไม่มีวันปล่อย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไป

มู่อวี้เฉิงรู้สึกเจ็บปวดมากเมื่อได้ยินถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดถึงเรื่องการหย่าร้าง

เขาจะไม่ยืนมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวจากไปเด็ดขาด

ที่นี่ยังมีเสี่ยวเป่าอยู่ และถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะต้องใจอ่อน

แต่แผนการในตอนนี้คือการนำถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาให้เร็วที่สุด

บางทีพวกเขาอาจจะมีกระแสจิตถึงกัน เขาจึงรู้สึกได้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้เป็นอะไร

เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ที่ไหน

เพื่อเห็นแก่ตระกูลมู่ มู่อวี้เฉิงต้องตกอยู่ภายใต้แรงกดดันมากเช่นกัน

ลิ่นอวี๋เหยียนยืนรออยู่ใกล้ ๆ ด้วยดวงตาแดงก่ำ

ประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมงต่อมา พ่อบ้านก็ประคองร่างบางขึ้นมา

ร่างกายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มไปด้วยบาดแผล

มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปกอดเธอเอาไว้แน่น จูบริมฝีปาก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างแรงโดยไม่คำนึงถึงสายตารอบข้าง ราวกับต้องการยืนยันการมีอยู่ของเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยากจะผลักไสมู่อวี้เฉิงออกไป แต่เธอเหลือแรงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

มู่อวี้เฉิงออกแรงอย่างดุดัน จนในที่สุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ทำได้แค่ซบพิงแขนของมู่อวี้เฉิงเท่านั้น

หางตาของเธอเป็นสีแดงระเรื่อ ขณะที่ดวงตาของ มู่อวี้เฉิงมืดมนลง เขาดึงถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามาใกล้

แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของบางอย่าง ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

เธอตกอยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว มู่อวี้เฉิงยังจะคิดฟุ้งซ่านอีก

ทำไมกลายมาเป็นแบบนี้ได้?

มู่อวี้เฉิงกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้เพื่อปกปิดความอัดอั้นภายใต้ของเขา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากยกมือขึ้นมาโอบกอดลำคอของมู่อวี้เฉิง

แต่เนื่องจากตรงนี้มีผู้คนมากมาย ทำให้เธออับอายเกินกว่าจะเผชิญหน้ากับพวกเขา

ดังนั้นเธอจึงฝั่งศีรษะไว้ในอ้อมแขนของมู่อวี้เฉิง

“เหมี่ยวเหมี่ยว เกลียดผมมากจนอยากฆ่าตัวตายเลยเหรอ?” มู่อวี้เฉิงหรี่ตาลง สีหน้าดูเศร้าสร้อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฝังศีรษะลงและไม่พูดอะไร

พระเจ้ารู้ดีว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าตัวตาย

เธอเดินเข้ามาในป่าทั้งที่ยังสวมรองเท้าส้นสูงอยู่ จนกระทั่งข้อเท้าแพลงและล้มลง

เธอเห็นแสงสว่างจ้าด้านในจึงเกิดความอยากรู้อยากเห็นให้เดินเข้ามาดู

นึกว่ามันเป็นรถยนต์

ใครจะรู้ว่ายิ่งเดินมากเท่าไหร่ก็ยิ่งหลงทาง

เธอเสียใจที่เดินเข้าไปที่นั่น

เธอหกล้มจนข้อเท้าบวมเฉ่งอย่างรุนแรง

มันเหมือนกับซาลาเปาก้อนขาว ไม่เพียงแต่บวมแต่ยังเจ็บมากอีกด้วย

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ลิ่นอวี๋เหยียนก็โทรศัพท์ตามหมอประจำตระกูลทันที “เหมี่ยวเหมี่ยว เธอนี่จริง ๆ เลย โกรธแล้วทำไมชอบวิ่งหนีออกไปข้างนอก? เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะ ถ้าเกิดอันตรายขึ้นจะทำยังไง? โชคดีที่แค่เป็นแผลถลอก”

ลิ่นอวี๋เหยียนพูดบ่นอุบอิบอยู่ด้านข้าง ขณะที่หมอประจำตระกูลเข้ามารักษาถงเหมี่ยวเหมี่ยว

บนร่างกายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีรอบขัดข่วนมากมายและต้องได้รับการฆ่าเชื้อ

เธอส่งเสียงสูดปากและหายใจเข้าด้วยความเจ็บปวด ไม่มีเวลาได้ตอบรับคำพูดของลิ่นอวี๋เหยียนด้วยซ้ำ

“หมอก็เบามือหน่อยได้มั้ย? ไม่เห็นเหรอว่าคนเพิ่งบาดเจ็บมา?” ลิ่นอวี๋เหยียนหวนนึกถึงการกระทำของมู่อวี้เฉิงแล้วยิ่งรู้สึกผิดกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากขึ้น เมื่อไหร่ก็ตามที่เห็น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกกระทำ เธอก็จะเผลอพูดจารุนแรงออกมา

หมอถึงกับทำอะไรไม่ถูก “คุณนาย หมอเบามือมากแล้วนะครับ แต่ตรงที่ได้รับบาดเจ็บมีบาดแผลขนาดใหญ่ พอโดนแอลกอฮอล์กระตุ้น คุณหนูสะใภ้ก็เลยทนไม่ไหว”

“ยังไงก็เถอะ เบามือหน่อย” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดบอกอย่างเย็นชา

“คุณแม่ หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะ แค่ผิวหนังถลอกนิดหน่อย อีกไม่นานก็หายดี” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าลิ่นอวี๋เหยียนเป็นห่วงเธอมาก เธอจึงพูดบอกอีกฝ่ายด้วยความยากลำบาก

เธอกัดฟันและพยายามกลั้นเสียงเอาไว้อย่างเต็มที่

เมื่อเห็นว่าเธอพยายามอดกลั้นมากแค่ไหน ดวงตาของลิ่นอวี๋เหยียนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที “ไม่เป็นไรเหรอ? เหมี่ยวเหมี่ยว มาพูดจาซี้ซั้วได้ยังไง?”

“ขอโทษค่ะคุณแม่ ขอโทษที่ทำให้กังวลนะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกระแอมไอเบา ๆ

ยิ่งลิ่นอวี๋เหยียนมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกทุกข์ใจมากเท่านั้น

พอนึกถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไป มันจะต้องโหดร้ายกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากแน่ ๆ

แต่พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลย มู่อวี้เฉิงวางแผนมานานแล้วและกำลังรอคอยวันนี้อยู่

ความอยุติธรรมที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้รับจะได้รับการชดใช้ในภายหลัง และหวังว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเข้าใจได้