พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 665 จะไม่ปล่อยให้เธอดีใจนาน

ตอนที่ 665

จะไม่ปล่อยให้เธอดีใจนาน

“ก็แล้วแต่คุณเถอะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดและเดินออกไปทันที

มู่อวี้เฉิงไม่ได้เดินตามเธอไป เพียงแต่มองดู ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจากไปอย่างเย็นชา

ที่นี่ไม่มีรถยนต์และอยู่ห่างไกลจากจุดเรียกแท็กซี่หลายกิโลเมตร ปล่อยให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไปสงบสติอารมณ์สักพักก็คงจะดี

รอจนคิดออก เดี๋ยวถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คงจะกลับมาเอง

มู่อวี้เฉิงจึงเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง

ลิ่นอวี๋เหยียนยังคงพูดคุยกับเฉินจิ่วจิ่วอย่างยิ้มแย้ม

ในขณะเดียวกัน เธอสังเกตเห็นว่ามู่อวี้เฉิงกลับมาคนเดียว

เธอเหลือบมองข้างหลังมู่อวี้เฉิงแล้วถามว่า “เหมี่ยวเหมี่ยวล่ะ”

“ไม่รู้” มู่อวี้เฉิงตอบรับอย่างเฉยเมย

“ไม่รู้?” ลิ่นอวี๋เหยียนลุกขึ้นจากโซฟาทันที “มู่อวี้เฉิง เหมี่ยวเหมี่ยวเป็นเมียแกนะ นี่มันมืดค่ำแล้ว เกิดเป็นอะไรขึ้นมา แกจะทำยังไง!”

มู่อวี้เฉิงกำหมัดแน่นแล้วพูดว่า “เธออยากจะไปไหนก็ปล่อยเธอไป ผมหยุดเธอไม่ได้หรอก”

“แล้วทำไมไม่รีบส่งคนออกไปตามหาล่ะ แกนี่จริง ๆ เลย ฉันคลอดลูกที่ไร้ความรับผิดชอบอย่างแกออกมาได้ยังไง!” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดและตะโกนเรียกแม่บ้าน

“พี่อวี้เฉิง พี่ทะเลาะกับพี่สะใภ้เพราะฉันหรือเปล่า?” เฉินจิ่วจิ่วเดินเข้าไปขณะที่ปลายจมูกเริ่มแดงก่ำ

“ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก” มู่อวี้เฉิงพูดตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันรู้ว่าพี่สะใภ้คิดมากกับสายนั้น ฉันไม่น่ารับสายเลย แต่ฉันไม่รู้จริง ๆ นี่น่า” เฉินจิ่วจิ่วพูดทั้งน้ำตา

ลิ่นอวี๋เหยียนชอบเฉินจิ่วจิ่วมากเช่นกัน

พอเห็นแบบนี้ เธอก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที

“จิ่วจิ่ว มันไม่เกี่ยวกับหนูหรอก อันที่จริงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนมีเหตุผล แต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงเอาแต่ใจทั้งที่มีแขกนั่งอยู่ด้วย” ลิ่นอวี๋เหยียนพึมพำ

เมื่อคำพูดดังกล่าวแว่วเข้ามาในหูของเฉินจิ่วจิ่ว ดวงตาของเธอก็เป็นประกายทันที

จากนั้นเธอก็ก้มหน้าลงและแสร้งทำเป็นรู้สึกผิด “หนูผิดเองค่ะ หนูไม่น่าไปจับโทรศัพท์ของพี่อวี้เฉิงเลย”

“ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวส่งคนออกไปตามหาเอา” ลิ่นอวี๋เหยียนตบไหล่เพื่อปลอบโยนเธอ

เธอส่งคนรับใช้ออกไปตามหา

แต่หลังจากผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่ได้รับข่าวคราวจากใครเลย

มู่อวี้เฉิงไม่สามารถนั่งนิ่งได้อีกต่อไปและรีบลุกพรวด

เฉินจิ่วจิ่วพูดขึ้นอีกครั้ง “พี่อวี้เฉิง ข้างนอกหนาว รออยู่ที่นี่เถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวเป็นหวัดนะ”

มู่อวี้เฉิงหันกลับไปมองเธอ ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมและผ้าห่มออกไปตามหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว

แต่ทันทีที่เขาเดินออกไป เขาก็เห็นว่าพ่อบ้านกำลังหายใจหอบ

เขาเดินไปหยุดอยู่ต่อหน้าพ่อบ้าน “มีอะไร? ยังไม่เจอสะใภ้อีกเหรอ?”

“พวกเราหาไม่เจอเลยครับ แต่คุณหนูสะใภ้ทำรองเท้าตกไว้ที่ด้านหลังภูเขา คนของเรากำลังลงไปตามหาครับ” พ่อบ้านดูกังวลมากเช่นกัน

“อะไรนะ?” มู่อวี้เฉิงเบิกตากว้าง รู้สึกราวกับว่าหัวใจกำลังถูกมือใหญ่กำเอาไว้แน่น ทำให้เขาเจ็บปวดจนเริ่มหายใจไม่ออก

“ไม่ได้ดูผิดใช่มั้ย?” มู่อวี้เฉิงพยายามปลอบใจตัวเอง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนฉลาดและจะไม่มีวันปล่อยให้อุบัติเหตุเกิดขึ้นกับตัวเอง

“เดี๋ยวผมพาไปดูครับ” พ่อบ้านเดินนำมู่อวี้เฉิงไปยังจุดที่เขาเห็นรองเท้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

รองเท้าส้นสูงสีดำตกหล่นอยู่ตรงนั้น

รองเท้าส้นสูงคู่นี้คือรองเท้าที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวใส่มาในวันนี้และมู่อวี้เฉิงก็ยังชื่นชอบมันมาก

มู่อวี้เฉิงเริ่มคิดฟุ้งซ่านในใจ

ขณะที่เขากำลังจะลงไปตามหา เขาก็ถูกพ่อบ้านหยุดเอาไว้ “คุณชาย ข้างล่างมืดและอันตรายมาก จะลงไปได้ยังไงครับ คนของเราลงไปตามหาแล้ว เดี๋ยวก็คงมีข่าวดีมาบอกครับ”

ร่างกายของมู่อวี้เฉิงอ่อนแรงลงจะล้มลงไปคุกเข่ากับพื้น

หากมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวจริง ๆ เขาก็คงจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้

“คุณชาย คุณหนูสะใภ้เป็นคนจิตใจดี จะต้องไม่เป็นอะไรครับ” พ่อบ้านพูดปลอบโยนจากด้านข้าง

เขาเฝ้าดูมู่อวี้เฉิงเติบโตขึ้นมา

และไม่เคยเห็นมู่อวี้เฉิงตกอยู่ในสภาพสิ้นหวังแบบนี้มาก่อน

สาเหตุที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหนีไปก็เพราะเขา

มู่อวี้เฉิงก้มหน้าลงและนิ่งเงียบ

หลังจากนั้นไม่นานลิ่นอวี๋เหยียนก็ได้รับข่าวว่ารองเท้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกลงไปที่หน้าผา

ลิ่นอวี๋เหยียนตกใจมากจนรีบวิ่งออกมาดูทันที

จนกระทั่งมาถึงหน้าผา ลิ่นอวี๋เหยียนก็เห็นมู่อวี้เฉิงนั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้าหน้าผา

ลิ่นอวี๋เหยียนเดินเข้าไปตบหน้ามู่อวี้เฉิงอย่างแรงโดยไม่ต้องคิด

“คุณป้า…” เฉินจิ่วจิ่วตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า

มู่อวี้เฉิงถูกตบจนหน้าหัน

แต่เขาเพียงยกมือขึ้นมาเช็ดมุมปากและไม่พูดอะไร

“มู่อวี้เฉิง บอกแม่มาว่าเกิดอะไรขึ้น? แกรู้มั้ยว่าแกทำให้เหมี่ยวเหมี่ยวเสียใจมากแค่ไหน? มันไม่ง่ายเลยนะที่ เหมี่ยวเหมี่ยวจะยอมกลับมาคบกับแกอีกครั้ง ตอนแรกก็ดีอยู่แล้ว แกยังไปทำร้ายจิตใจเมียอีก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเหมี่ยวเหมี่ยวจริง ๆ แม่จะรอดูสิว่าแกจะทำยังไง! จะอธิบายกับเสี่ยวเป่ายังไง!”

ลิ่นอวี๋เหยียนยังคงห่วงใยถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาก

ความรักระหว่างเฉินจิ่วจิ่วเป็นเพียงความรักของผู้อาวุโสที่มีต่อคนรุ่นหลานเท่านั้น

คราวเมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวคอยยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียง ลิ่นอวี๋เหยียนก็แบ่งพื้นที่ในหัวใจให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปแล้ว

และโดยธรรมชาติ คนนอกไม่สามารถเทียบเทียมกับสมาชิกในครอบครัวได้

“แม่ หยุดพูดแล้วเงียบ ๆ เถอะ” มู่อวี้เฉิงลุกขึ้นยืนและมองดูรองเท้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“แกมามองดูตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร? ตอนอยู่ไม่รู้จักดูแลให้ดีล่ะ? ต้องให้เรื่องมันมาถึงจุดนี้ก่อนถึงจะรู้ว่ามันร้ายแรงมากแค่ไหนสินะ ไอผู้ชายเฮงซวย!” ลิ่นอวี๋เหยียนต่อว่ามู่อวี้เฉิงอย่างหยาบคาย

“คุณป้า แค่พี่สะใภ้ไม่อยู่ พี่อวี้เฉิงก็กังวลมากแล้ว อย่าไปต่อว่าพี่เขาเลยค่ะ” เฉินจิ่วจิ่วพยายามปลอบใจ

แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ

เธอเพิ่งเริ่มลงมือก็ทำได้ดีแล้ว สามารถปลุกปั่นคนสองคนให้แตกแยกกันอย่างง่ายดาย

ทว่าเธอคำนวณผิดไปหน่อย

เธอดูถูกดูแคลนความสำคัญของถงเหมี่ยวเหมี่ยวในหัวใจของคนตระกูลมู่

ดูเหมือนว่าเธอจะต้องทำงานหนักมากขึ้น

เธอจะไม่มีวันปล่อยให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ดีใจนาน

จะปล่อยให้ใครก็ได้มานั่งตำแหน่งลูกสะใภ้ของตระกูลมู่ได้ยังไง?

เฉพาะคนที่มีความสามารถเท่านั้นถึงจะชนะ และผู้ที่หัวเราะคนสุดท้ายสิถึงจะเป็นผู้ชนะ

ดวงตาที่เป็นประกายของเธอคอยจ้องมองไปยังมู่อวี้เฉิง

นี่คือแสงสว่างที่พาเธอออกมาจากความมืดมิด เธอจะมอบเขาให้คนอื่นได้อย่างไร?

“จิ่วจิ่ว กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ไม่ต้องรอหรอก” ลิ่นอวี๋เหยียนแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์และน้ำเสียงที่ใช้พูดกับเฉินจิ่วจิ่วก็ไม่ค่อยดีนัก

เธอชอบเฉินจิ่วจิ่วก็จริง แต่ทันทีที่เฉินจิ่วจิ่วมาถึง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงก็กลายมาเป็นเช่นนี้

หากเธอต้องเลือก เธอคงจะไม่ให้เฉินจิ่วจิ่วมา

“คุณป้า หนูจะรออยู่ที่นี่ด้วยค่ะ กลับไปยังไงก็ต้องอยู่คนเดียว หนูอยากรอให้พี่สะใภ้กลับมาแล้วค่อยกลับพร้อมกัน” เฉินจิ่วจิ่วพูดอย่างอ่อนแรง

“พ่อบ้าน ไปส่งคุณหนูเฉินที” ลิ่นอวี๋เหยียนไม่ฟังคำพูดของเฉินจิ่วจิ่ว เพียงแต่มองไปทางพ่อบ้านและพูดสั่งการด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ครับ” พ่อบ้านก้มศีรษะลงเล็กน้อยและเดินเข้าไปหา เฉินจิ่วจิ่ว

เฉินจิ่วจิ่วเม้มปาก หันหลังกลับและเดินตามพ่อบ้านไป

จนกระทั่งพวกเขาออกไปกันแล้ว ลิ่นอวี๋เหยียนก็ถอนหายใจ “ตอนนี้แกจะบอกแม่ได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น?”