พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 682 คนที่ให้ความอบอุ่นแก่เขา

ตอนที่ 682

คนที่ให้ความอบอุ่นแก่เขา

ไม่นานก็ถึงเวลาเข้าร่วมงานประมูล

ลู่ซีจวี๋อนุญาตให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลาหยุดครึ่งวันเพื่อให้เธอเตรียมตัวสำหรับไปเข้าร่วมงานเลี้ยง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลือกเสื้อผ้าแล้วไปให้ร้านเสริมสวยช่วยออกแบบจัดแต่งทรงผมให้

ผมดัดลอนเล็กน้อยทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานมากขึ้น

ชุดที่เธอใส่เปลือยแผ่นหลัง เผยให้เห็นสะบักหลังอันงดงาม ดูน่าดึงดูดอย่างมาก

หลังจากเตรียมตัวพร้อมแล้ว

ไม่กี่วินาทีต่อมา ลู่ซีจวี๋ก็ส่งข้อความมาหาเธอ

เขาบอกให้เธอออกมารอเจอเพื่อนเขาที่ด้านนอกริมถนน

ลู่ซีจวี๋ยังบอกว่าเธอรู้จักคนคนนี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกวาดสายตามองด้วยความคาดหวัง

ชายคนนั้นไม่ได้ปล่อยให้เธอรอนาน

ในไม่ช้า มายบัคก็มาจอดอยู่ตรงหน้าถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ประตูรถยนต์ถูกเปิดออก

ชายที่เดินลงมามีหน้าตาหล่อเหลา สันกรามคมได้รูปสวย มีออร่าที่แข็งแกร่งทรงพลังแต่ใบหน้าดูอ่อนเยาว์และดูค่อนข้างเด็กมาก

ดวงตาของเขาเป็นสีน้ำตาลที่หาดูได้ยาก

เมื่อเขามาถึง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “จี้หราน มาที่นี่ได้ยังไง”

“พี่เหมี่ยวเหมี่ยว” หลังจากนั้นออร่าที่ดูเย็นชาก็พังทลายลง เขาเข้าไปจับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวและแนบชิดกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างรักใคร่

ปีนี้จี้หรานอายุเพียงสิบเก้าปีและเขาเคยไปเรียนที่ต่างประเทศมาก่อน

เขาบังเอิญเจอกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอนที่ได้รับบาดเจ็บและถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พาเขากลับบ้านด้วยกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคอยดูแลจี้หรานเหมือนกับน้องชายของตัวเอง

การดูแลเขากับเสี่ยวเป่าเหมือนกับการดูแลลูกสองคน

แม้ว่าตอนนี้จี้หรานจะเอาตัวเข้ามาแนบชิดติดกับเธอ แต่เธอกลับไม่รู้สึกรังเกียจเลย

หนำซ้ำยังรู้สึกภาคภูมิใจที่เด็กคนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลูบผมแหลมคมของจี้หราน “กลับมาทำไม? ยังเรียนไม่จบไม่ใช่เหรอ?”

“ผมคิดถึงบ้าน อีกอย่างมันเป็นวันเกิดคุณยายด้วย ผมก็เลยแวะมาหาพี่ พี่เหมี่ยวเหมี่ยว ทำไมไม่ใช้วีแชตอันเก่าแล้วล่ะ ผมเลยต้องติดต่อหาพี่ผ่านพี่ซีจวี๋เลยเนี่ย” น้ำเสียงของจี้หรานเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“พี่กลับมาแล้วงานยุ่งมาก จำรหัสผ่านวีแชตไม่ได้ ก็เลยยังไม่ได้เพิ่มเพื่อนเธอ” ตามจริงแล้วถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอจี้หรานอีก

แต่ตอนนี้พอเธอได้เห็นเด็กน้อยที่เธอเลี้ยงดูมาดูสบายดี เธอก็พึงพอใจมาก

“งั้นตอนนี้ก็เพิ่มเพื่อนผมเลยสิ” จี้หรานหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างมีความสุขและรีบเพิ่มเพื่อน ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วบอกให้เขาสแกนบาร์โค้ด

จี้หรานเปิดประตูรถยนต์และให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าไปนั่งลง

จากนั้นจี้หรานก็ขึ้นไปนั่งในที่คนขับ

“ว่าแต่ทำไมเธอไปร่วมงานประมูลด้วยล่ะ? หรือว่ามีของที่อยากได้เหรอ?” หากลู่ซีจวี๋พูดถึงคนอื่น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คงจะเข้าใจได้

แต่คนที่ลู่ซีจวี๋พูดถึงกลับเป็นจี้หราน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงไม่แปลกใจ

จี้หรานไม่เข้าใจเรื่องภาพวาดพวกนี้จริง ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากจะเล่าว่าก่อนหน้านี้จี้หรานสับสนเรื่องวัฒนธรรมมากแค่ไหน

อาจเป็นเพราะว่าเขาอาศัยอยู่ในต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก

“เปล่า ผมไม่ได้อยากได้ภาพวาดอะไรหรอก แต่พี่ซีจวี๋น่ะสิ เขาข่มขู่ผมว่าถ้าผมไม่มาเข้าร่วมงานประมูล เขาจะไม่ให้วีแชตพี่ เขาบอกว่าอยากให้ผมเรียนรู้วัฒนธรรมในประเทศให้มากขึ้น” หลังจากพูดจบ จี้หรานก็มีสีหน้าเศร้าสร้อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามกั้นขำ

“แต่ถ้าหลังจากนี้เธอจะกลับมาอยู่ที่ที่ เธอก็ต้องเรียนรู้เรื่องวัฒนธรรมให้มากกว่านี้”

“พี่เหมี่ยวเหมี่ยว ผมคิดถึงพี่กับเสี่ยวเป่ามาก พรุ่งนี้พาผมไปหาเสี่ยวเป่าได้มั้ย?” จี้หรานชอบถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับ เสี่ยวเป่ามาก

เขาถูกแทงจนเกือบจะเสียชีวิตลงเงียบ ๆ

ถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่แบกเขากลับไปและดูแลเขาอย่างดี เขาก็คงจะตายอยู่ในต่างประเทศแล้ว

จี้หรานถือว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นผู้มีบุญคุณและญาติคนหนึ่ง

แต่เมื่อพูดถึงเสี่ยวเป่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เริ่มมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย “จี้หราน ตอนนี้เสี่ยวเป่าอยู่โรงเรียนประจำแล้ว คงไปเจอเขาไม่ได้หรอก”

หากเธอพาจี้หรานไปหาเสี่ยวเป่า มู่อวี้เฉิงก็จะต้องรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน

เมื่อเป็นเช่นนั้น มู่อวี้เฉิงก็จะพรากเสี่ยวเป่าไป

เธอเป็นคนไร้อำนาจ แม้ว่าเธอจะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน

แต่เธอก็ไม่มีกำลังสนับสนุนที่จะสามารถแข่งขันกับ มู่อวี้เฉิงได้

จี้หรานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นไม่เป็นไร หลังจากนี้ผมยังอยู่ที่นี่อีกนาน เดี๋ยวค่อยเจอกันก็ได้”

“ได้ เอาไว้ค่อยหาเวลามาเจอกันนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มตอบรับ

เธอกลัวว่าแม้แต่เธอที่เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดเสี่ยวเป่าจะไม่สามารถเจอหน้าเสี่ยวเป่าได้อีก

หากมู่อวี้เฉิงไปคบหากับเฉินจิ่วจิ่วจริง ๆ

ด้วยอุปนิสัยของคนในตระกูลมู่แล้ว

พวกเขาจะไม่มีวันให้เลือดเนื้อเชื้อไขของมู่อวี้เฉิงกระเด็นเซ็นซ่านออกไปอย่างแน่นอน

ได้แต่หวังว่ามู่อวี้เฉิงจะไม่ทำเกินไปกว่านี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองเห็นความจริงอย่างชัดเจน

และนี่คือทั้งหมดที่เธอจะสามารถขอร้องได้

“พี่เหมี่ยวเหมี่ยว อารมณ์ไม่ดีเหรอ?” จี้หรานมองดูสีหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวผ่านกระจก

ก่อนจะพูดถามอย่างระมัดระวัง

“ทำไมถามงี้ล่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสัมผัสใบหน้า นี่เธอแสดงออกชัดเจนเกินไปเหรอ?

“อาจเป็นเพราะพวกเราสนิทกัน ผมถึงรู้สึกได้ว่าพี่กำลังอารมณ์ไม่ดี” จี้หรานรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีสีหน้าเศร้าหมอง

มันแตกต่างจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่เขาเคยเจอในต่างประเทศเมื่อตอนนั้น

แม้ว่าชีวิตของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังคิดในแง่ดีอยู่เสมอ

เธอเป็นเหมือนลำแสงอาทิตย์อันน้อย ๆ ที่ทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกอบอุ่น

ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่าออร่าบนร่างกายของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะระเหยออกไป

จนมันทำให้รู้สึกใจสลายอย่างมาก

“ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เธอคิดมากไปแล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฝืนยิ้มเบา ๆ

“พี่เหมี่ยวเหมี่ยว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับพี่จริง ๆ พี่ต้องบอกผมนะ เพราะถ้าผมปล่อยให้พี่เศร้า มันก็เหมือนกับว่าผมเนรคุณไม่ใช่เหรอ?” การที่จี้หรานกลับมาร่วมงานวันเกิดคุณย่าในครั้งนี้เป็นอีกจุดประสงค์หนึ่ง

จุดประสงค์หลักคือการกลับมาเยี่ยมถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่าต่างหาก

พวกเขาคือคนที่ให้ความอบอุ่นแก่เขามากที่สุดในชีวิต

“พี่จะบอกเธอแน่นอน” แน่นอนว่าถึงถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะพูดแบบนี้

แต่ในสายตาของเธอ จี้หรานก็ยังเป็นเด็กอยู่

เป็นเหมือนกับน้องชายคนหนึ่ง

จะปล่อยให้เขารู้เรื่องที่น่าลำบากใจได้อย่างไร?

นอกจากนี้เธอไม่อยากให้คนรอบตัวรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้

เธอเสียใจคนเดียวก็มากพอแล้ว ทำไมจะต้องให้คนรอบข้างมาเสียใจกับเธอด้วยล่ะ?

“พี่เหมี่ยวเหมี่ยว ตอนนี้ผมโตแล้ว ผมปกป้องพี่ได้ เลิกทำเหมือนว่าผมเป็นเด็กสักทีเถอะ” จี้หรานพูดออกมาอย่างไม่พอใจ

“ก็ได้ ๆ ๆ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคล้อยตามอย่างตามใจ

แม้ว่าจี้หรานจะสูงกว่าเธอและมีโครงร่างที่ค่อนข้างใหญ่

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็มองว่าเขาเป็นน้องชายที่ยังต้องดูแลเสมอ

เรื่องแบบนี้ไม่เกี่ยวกับความรักเลย บางทีมันอาจจะเป็นความเชื่อมโยงที่ทำให้พวกเขาสนิทสนมกับ

จี้หรานคิดว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้จริงจังกับคำพูดของเขาเลย ก่อนจะขับรถยนต์ออกไปด้วยความโกรธ

เมื่อมาถึงลานจอดรถ จี้หรานก็จอดรถ

จากนั้นจี้หรานก็เดินเข้าไปจับมือของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบพูดแก้ต่างว่า “แบบนี้ได้ยังไง พี่เป็นคู่ควงเธอนะ เธอต้องกางแขนออกสิ”

จี้หรานอยากจะจับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่สุดท้ายเขาก็จำใจกางแขนออก

จากนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ควงแขนจี้หราน