พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 683 ไม่ชอบฉันเหรอ

ตอนที่ 683

ไม่ชอบฉันเหรอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพิ่งควงแขนจี้หราน

แต่จู่ ๆ พวกเขาก็บังเอิญเจอมู่อวี้เฉิงกับเฉินจิ่วจิ่วที่กำลังเดินควงแขนกันเข้ามา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแอบถอนหายใจ ถือว่ายังดีที่เธอบังเอิญเจอมู่อวี้เฉิงในงานเลี้ยงเล็ก ๆ

มู่อวี้เฉิงนึกไม่ถึงว่าจะได้เจอกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่นี่

เฉินจิ่วจิ่วรบเร้าเขาให้มาเข้าร่วมงานประมูลในครั้งนี้

แต่เมื่อคำนึงถึงแผนการ เขาก็ไม่อาจปฏิเสธเธอได้

ดังนั้นเขาจึงมาเข้าร่วมด้วย

เขาเห็นว่ามีผู้ชายอีกคนอยู่เคียงข้างเธอ

ออร่าของจี้หรานเปลี่ยนไปทันทีที่เดินเข้ามาในงานเลี้ยง เขาดูเย็นชาขึ้นจนไม่สามารถเข้าถึงได้ และออร่าดังกล่าวก็ทำให้ช่วงอายุของเขาถูกเบลอ

กระทั่งทั้งสองเผชิญหน้ากัน ออร่าดังกล่าวก็แข็งแกร่งขึ้น

จี้หรานไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เขารู้สึกว่าสายตาของชายที่ยืนอยู่ตรงข้าม ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั้นไม่ถูกต้อง

เขาจ้องมองมู่อวี้เฉิงอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน

เฉินจิ่วจิ่วนึกไม่ถึงว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะมาร่วมงานเลี้ยงด้วย แต่มาก็ดีแล้ว

จะได้ดูการแสดงดี ๆ

ทว่าเจ้าหมาป่าตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั้นใช้ได้เลย ไม่รู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวโชคดีอะไรนักหนาถึงได้ถูกรายล้อมไปด้วยผู้ชายที่ดูดี

ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นพื้นที่สาธารณะ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงไม่อยากให้สถานการณ์ตึงเครียดจนเกินไป

เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้จักพวกเขาและรีบดึงจี้หรานออกไป “จี้หราน ไปกันเถอะ”

มู่อวี้เฉิงจ้องมองมือทั้งสองที่จับกันแน่น

ความสัมพันธ์ระหว่างถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับผู้ชายคนนี้เป็นมายังไงกันแน่?

กล้าเป็นฝ่ายจับมือเขาเองเลยเหรอ?

หรือว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะจงใจยั่วโมโหเขา? ถึงได้หาคนมาแทนที่เขาใช่ไหม?

แต่ทัศนคติของสองคนนั้นดูไม่เหมือนคนรักกันเลย

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม มู่อวี้เฉิงจะไม่มีวันยอมให้ใครอื่นนอกจากเขามาแตะต้องถงเหมี่ยวเหมี่ยว

มู่อวี้เฉิงกำหมัดแน่นแล้วมองดูเฉินจิ่วจิ่วที่อยู่ด้านข้าง

ไม่ ตอนนี้เขาจะทำตัววู่วามไม่ได้

ไม่เช่นนั้นแผนการทั้งหมดที่ทำมาจะสูญเปล่า

เขากำหมัดแน่นและมองดูจี้หรานกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสีหน้าเย็นชา

แม้ว่าจี้หรานจะเติบโตขึ้นมาในครอบครัวตระกูลใหญ่

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับมู่อวี้เฉิงแล้ว เขาก็ยังด้อยกว่าอยู่ดี

ขณะที่มู่อวี้เฉิงจ้องเขม็งมาทางเขา เขาก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาทันที

เขารีบจับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสัมผัสได้ถึงเหงื่อเย็นบนฝ่ามือของเขาโดยธรรมชาติ

เธอมองดูจี้หรานด้วยสายตาปลอบโยน

แต่ในสายตาของมู่อวี้เฉิงกลับเห็นว่าพวกเขากำลังจีบกัน

ใบหน้าของมู่อวี้เฉิงมืดมนลงทันที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รีรอชักช้า รีบจับมือจี้หรานเตรียมจะเดินออกไป

ทว่าเฉินจิ่วจิ่วไม่อยากพลาดโอกาสนี้ เธออยากจะดูถูกดูแคลนถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ไอหยาพี่เหมี่ยวเหมี่ยว นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอพี่ที่นี่ พี่เป็นภรรยาของพี่อวี้เฉิงไม่ใช่เหรอ? มาจับไม้จับมือผู้ชายอื่นแบบนี้มันจะดีแล้วเหรอคะ?” เฉินจิ่วจิ่วพูดแล้วเขยิบตาราวกับกำลังบ่งชี้อะไรบางอย่าง

“โอ้? ถ้างั้นก็ช่วยบอกพี่หน่อยสิว่าทำไมเธอถึงมาที่นี่กับสามีพี่?” เป็นหัวขโมยแต่เรียกร้องให้จับขโมยเสียเอง

“ฉันสนใจของบางอย่างน่ะ แต่ไม่รู้จักใครในเมืองเป่ยเลย ก็เลยขอให้พี่อวี้เฉิงมาด้วย พี่เหมี่ยวเหมี่ยว ฉันถือว่าพี่อวี้เฉิงเป็นพี่ชายของฉัน พี่คงไม่ได้กำลังเข้าใจผิดหรอกใช่มั้ย?” เฉินจิ่วจิ่วพูดแล้วจงใจโอบกอดลำแขนของมู่อวี้เฉิงอย่างแน่นหนา

มู่อวี้เฉิงไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ เขาจึงปล่อยให้เธอดึงเขาอย่างขยันขันแข็ง

ทว่าดวงตาของมู่อวี้เฉิงที่จ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความโกรธนั้นดูเหมือนกับว่าเขากำลังโกรธจริง ๆ และความโกรธก็แทบจะทะลักออกมาจากดวงตา

“น้องชายฉันเพิ่งมาที่เมืองเป่ย ยังไม่รู้จักใครเลย ฉันก็เลยพาเขามาที่นี่น่ะ เธออย่าเข้าใจผิดสิ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบโต้กลับด้วยคำพูดของเฉินจิ่วจิ่ว

“งั้นเหรอ พี่สะใภ้…”

“นี่ ป้า ถ้าพูดดี ๆ ไม่ได้ก็ไม่ต้องพูด เข้าใจมั้ย? อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเป็นเหมือนคุณไปซะหมด แล้วคุณมีคุณสมบัติอะไรมาพูดกับพี่เหมี่ยวเหมี่ยว?” สำหรับคนที่ไม่เกี่ยวข้องหรือคนที่กลั่นแกล้งถงเหมี่ยวเหมี่ยว

จี้หรานมักจะทำหน้าโหดเหี้ยมใส่เสมอ

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เฉินจิ่วจิ่วก็ทำหน้าขุ่นเคืองทันที “นาย นายเรียกใครว่าป้า?”

“จะเป็นใครได้อีกล่ะ? ป้า เห็นป้าตีหน้าซื่อแล้วผมอยากจะอ้วก แสร้งทำให้มันน้อย ๆ ลงหน่อยจะตายหรือไง?” จี้หรานพูดถากถางกลับทันที

ดวงตาของเฉินจิ่วจิ่วแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอจับมือมู่อวี้เฉิงแล้วพูดด้วยท่าทางออดอ้อนว่า “พี่อวี้เฉิง ดูเขาสิคะ”

จี้หรานไม่สนใจที่จะเสวนากับพวกเขาต่อ

เขาโอบกอดรอบเอวถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วเดินไปข้างหน้า

อย่างไรก็ตามเขาเว้นระยะและสัมผัสเบา ๆ เท่านั้น ไม่ได้ใกล้ชิดจนเกินไป

ทว่าคนที่อยู่ด้านหลังกลับมองไม่เห็น

มู่อวี้เฉิงมองดูทั้งสองจากทางด้านหลังด้วยดวงตาที่เย็นชา มันเย็นชามากจนทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน

“ถงเหมี่ยวเหมี่ยว มันเป็นใคร” ในที่สุดมู่อวี้เฉิงก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่และเผลอหลุดปากพูดออกมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยุดชะงักชั่วคราว

จากนั้นเธอก็ดึงแขนเสื้อของจี้หรานและเดินออกไป

จี้หรานเข้าใจได้ในทันที เขาจึงเดินเข้าไปข้างในโดยไม่หันกลับมามอง

ภายในหัวของมู่อวี้เฉิงเต็มไปด้วยภาพของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับผู้ชายคนนั้น

เฉินจิ่วจิ่วทำหน้าตาบูดบึ้ง

เธอมองดูสีหน้าของมู่อวี้เฉิง แต่ในใจกลับไม่ได้คิดอะไรมากนัก

เธอเพียงรู้สึกว่าต่อให้เขาไม่ได้ชอบอีกฝ่าย แต่ก็คงจะรู้สึกอับอายขายขี้หน้าที่เห็นภรรยาของตัวเองเดินควงแขนมากับผู้ชายคนอื่น

ท้ายที่สุดมันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี และผู้ชายที่ไหนจะทนได้

“พี่อวี้เฉิง พี่สะใภ้ทำแบบนั้นได้ยังไง? ดูจากท่าทางของพี่สะใภ้กับผู้ชายคนนั้นแล้วน่าจะรู้จักกันมานาน มีผู้ชายดี ๆ อย่างพี่อยู่แล้วแท้ ๆ แต่พี่สะใภ้กลับไม่ยอมดูแลให้ดี ถ้าเป็นฉันฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เป็นแบบนี้แน่นอน” เฉินจิ่วจิ่วพูดใส่ไฟ

ตราบใดที่มู่อวี้เฉิงโมโห เขาก็จะหย่ากับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

จากนั้นเธอก็จะมีโอกาส

คำพูดของเฉินจิ่วจิ่วทิ่มแทงหัวใจของมู่อวี้เฉิงเป็นครั้งที่สอง

เขามองไปยังทิศทางที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจากไป

แม้ว่าที่ตรงนั้นจะไม่มีใครแล้วก็ตาม

เขาสงบลงแล้วพูดว่า “เดี๋ยวกลับไปพี่จะถามเธอ นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้ ยังดีที่มีจิ่วจิ่วคอยทำให้หมดห่วงบ้าง”

มู่อวี้เฉิงแสร้งทำเป็นเศร้า

นี่คือโอกาสดีที่จะปลอบโยน

เฉินจิ่วจิ่วตบมือมู่อวี้เฉิงเบา ๆ “พี่อวี้เฉิง ไม่เป็นไรนะ บนโลกนี้ยังมีผู้หญิงดี ๆ อีกเยอะแยะพี่สะใภ้ไม่รู้จักดูแลให้ดีเอง ไม่ใช่ความผิดของพี่สักหน่อย พี่เป็นผู้ชายที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาแล้ว”

“จริงเหรอ?” มู่อวี้เฉิงก้มหน้าลงแต่ดวงตากลับเย็นชา

“แน่นอนสิพี่อวี้เฉิง พี่คือคนที่ฉันชื่นชมมาตั้งแต่เด็ก ๆ พี่คือแสงสว่างของฉัน ถ้าพี่อวี้เฉิงเห็นด้วย จิ่วจิ่วก็จะมอบทุกอย่างให้พี่หมดเลย” เฉินจิ่วจิ่วพูด เลียริมฝีปากและพยายามปลอบโยนมู่อวี้เฉิง

คำพูดดังกล่าวถือว่าเป็นคำสารภาพลึก ๆ ภายในใจ

ความหมายของมันชัดเจน

“จิ่วจิ่ว เธอเป็นผู้หญิง ทีหลังอย่าพูดแบบนี้อีก” มู่อวี้เฉิงหันหน้าหนี สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

แต่จากมุมมองของเฉินจิ่วจิ่ว มองไม่เห็นสายตาดังกล่าว

“ทำไมล่ะพี่อวี้เฉิง หรือว่า… พี่ไม่ชอบฉันเหรอ?” เฉินจิ่วจิ่วรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามู่อวี้เฉิงชอบเธอมากจริง ๆ

ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงดีกับเธอขนาดนี้?

เธอรู้สึกได้ว่ามู่อวี้เฉิงคิดกับเธอมากกว่าน้องสาว