พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 689 ป้องกัน

ตอนที่ 689

ป้องกัน

เฉินจิ่วจิ่วอาศัยอยู่ในบ้านเก่าและรู้สึกได้ว่าคนรับใช้ในบ้านเก่าให้ความเคารพเธออย่างมาก

พวกเขาปฏิบัติต่อเธอราวกับคุณลูกสะใภ้อย่างที่เธออยากจะเป็น

ลิ่นอวี๋เหยียนคอยตามดูแลเธอทุกวัน

วันนี้เธอจงใจเอาข่าวซุบซิบให้ลิ่นอวี๋เหยียนดู แต่ ลิ่นอวี๋เหยียนกลับไม่ได้พูดอะไรและดูแลเธอมากขึ้นกว่าเดิม

นี่มันเป็นการพิสูจน์ว่าลิ่นอวี๋เหยียนยอมรับในตัวเธอแล้วไม่ใช่เหรอ

เฉินจิ่วจิ่วได้ใจมากขึ้นจนเริ่มหลงระเริง ปลดปล่อยความเป็นตัวเองออกมา เธอไม่ได้วางตัวเป็นหญิงสาวที่ว่านอนสอนง่ายเหมือนกับตอนที่ย้ายเข้ามาอีกต่อไปและเริ่มจิกใช้คนรับใช้ในบ้านตระกูลมู่

เธอใช้ประโยชน์จากความเมตตาของลิ่นอวี๋เหยียนที่มีต่อเธอ

ระบายความโกรธด้วยการใช้เงินของตระกูลมู่อย่างฟุ่มเฟือย

ทุกครั้งที่คนรับใช้พร่ำบ่น ลิ่นอวี๋เหยียนก็จะคอยปกป้องเสมอ

แน่นอนว่าลิ่นอวี๋เหยียนต้องยืนหยัดเข้าไว้

หากไม่ปรนเปรอเฉินจิ่วจิ่ว ความพยายามทั้งหมดของลูกชายเธอก็จะสูญเปล่า

ลิ่นอวี๋เหยียนอดทนอยู่นาน

คอยระงับความโกรธเคืองในใจ

เฉินจิ่วจิ่วคิดว่าตระกูลมู่ของพวกเขาเป็นสถานที่วิ่งเล่นจริง ๆ หรือไง?

เธอต้องหาเวลาสั่งสอนบทเรียนเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับ เฉินจิ่วจิ่ว

ไม่ให้อีกฝ่ายทำตัวประมาทเลินเล่ออีก

ทว่านี่ไม่ใช่ปัญหาที่ลิ่นอวี๋เหยียนกังวลมากที่สุด

สิ่งที่เธอกังวลมากที่สุดคือถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ไม่รู้ว่าหลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นข่าวเหลวไหลนี้แล้วจะคิดอย่างไรบ้าง

โชคดีที่ตอนนี้เสี่ยวเป่าย้ายไปอยู่โรงเรียนประจำ

ไม่อย่างนั้นเธอจะอธิบายเรื่องนี้ให้หลานตัวน้อยอย่างเสี่ยวเป่าฟังได้อย่างไร

มู่อวี้เฉิงบอกว่าสุดท้ายถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะต้องให้อภัยเขา

แต่ลิ่นอวี๋เหยียนรู้ว่าคนอย่างถงเหมี่ยวเหมี่ยวน่าจะสับสนอยู่มาก

หากสุดท้ายมู่อวี้เฉิงไม่สามารถพาภรรยากลับมาได้จะเกิดอะไรขึ้น?

ลิ่นอวี๋เหยียนรู้สึกกังวลอย่างมาก

เธอจึงตัดสินใจเรียกมู่อวี้เฉิงมาถามที่บ้านเก่าในตอนเย็น

หลังจากนั้นไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงาน ลิ่นอวี๋เหยียนโทรศัพท์ไปหามู่อวี้เฉิง

และเรียกเขามาที่นี่

โดยบอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องการจะคุยด้วย

มู่อวี้เฉิงไม่รอช้า รีบขับรถยนต์ไปที่บ้านเก่าทันที

ตอนนี้มู่อวี้เฉิงกังวลเกี่ยวกับเฉินจิ่วจิ่วมาก หวาดกลัวว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรอีก

ทันทีที่เขามาถึงบ้านเก่า เฉินจิ่วจิ่วก็เข้ามาทักทาย

“พี่อวี้เฉิง กลับมาแล้วเหรอ? เลิกงานดึกทุกวันเลยคงจะเหนื่อยแย่” เฉินจิ่วจิ่วพูดและเข้าไปช่วยถอดเสื้อสูทของมู่อวี้เฉิงออก

มู่อวี้เฉิงก้าวถอยหลังอย่างใจเย็น ป้องกันไม่ให้เฉินจิ่วจิ่วแตะต้องเขา

รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของเขามีไว้สำหรับ เฉินจิ่วจิ่วเท่านั้น “เรื่องแค่นี้ ปล่อยให้คนรับใช้ทำเถอะ เธอไปพักผ่อนได้แล้ว”

“พี่อวี้เฉิง คนรับใช้จะดูแลพี่ได้ดีแค่ไหนกันเชียว ให้ฉันช่วยเถอะ” เฉินจิ่วจิ่วพูดขณะเขยิบเข้าไปใกล้

“อวี้เฉิง รีบขึ้นมาที่ห้องทำงานเร็ว ๆ แม่มีเรื่องจะคุยด้วย” ลิ่นอวี๋เหยียนเข้ามาช่วยเหลือเขาได้ทันเวลา

มู่อวี้เฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขากลัวว่าถ้ามากกว่านี้ เขาจะเผลอหักมือของ เฉินจิ่วจิ่วจริง ๆ

“เดี๋ยวพี่ไปคุยกับแม่ก่อน แล้วจะกลับมาหาเธอทีหลัง” มู่อวี้เฉิงพูดแล้วเดินออกไป

เฉินจิ่วจิ่วรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

แต่เธอกลับไม่ได้สงสัยอะไรเลย

ภายในห้องทำงาน

หลังจากแน่ใจว่าปิดประตูสนิทแล้ว ลิ่นอวี๋เหยียนก็พูดขึ้นว่า “อวี้เฉิง แม่ว่าทำแบบนี้ต่อไม่ไหวหรอก ลูกอยากจะหย่ากับเหมี่ยวเหมี่ยวจริง ๆ หรือไง? เหมี่ยวเหมี่ยวเห็นข่าวพวกนั้นแล้วจะยอมรับได้เหรอ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นลูกสะใภ้เพียงคนเดียวที่เธอพึงพอใจ

นอกจากนี้เธอยังเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดของเสี่ยวเป่าด้วย

ไม่ว่าบริษัทจะเป็นอย่างไร ลิ่นอวี๋เหยียนก็ไม่อยากให้มู่อวี้เฉิงเสียสละการแต่งงานเพื่อช่วยเหลือบริษัท

“แม่ ผมเล่าเรื่องนี้ให้เหมี่ยวเหมี่ยวฟังแล้ว” เดิมทีมู่อวี้เฉิงคิดจะดำเนินตามแผนการโดยไม่บอกถงเหมี่ยวเหมี่ยว

แต่เมื่อเขาเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่กับผู้ชายอื่น เขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้

พูดตามตรงว่าเขาตื่นตระหนกมากจริง ๆ

นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาบอกความจริงกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวภายใต้สถานการณ์บีบบังคับ

“ลูกบอกเรื่องทุกอย่างกับเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วเหรอ?” ลิ่นอวี๋เหยียนเบิกตากว้าง

ไม่ใช่ว่าไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้

แต่เรื่องนี้ค่อนข้างหน้าสิวหน้าขวานเกินไปจริง ๆ

“ไม่ได้บอกทั้งหมดหรอก ผมบอกแค่ว่าผมมีเหตุผล เหมี่ยวเหมี่ยวก็บอกว่าเธอเชื่อใจผม ตอนนี้เธอย้ายออกไปแล้ว” ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกหรอกว่าตลอดเวลาที่มีคนรอเขากลับบ้าน แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วมันรู้สึกว่างเปล่ามากแค่ไหน

เมื่อครั้งหนึ่งเคยได้รับความอบอุ่น ใครกันเล่าจะอยากเผชิญหน้ากับความเหน็บหนาว

แต่ในเมื่อมันเกี่ยวข้องกับบริษัท เขาก็ต้องอดทนกับความเจ็บปวดนี้

“เหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนมีเหตุผลก็จริง แต่เธอทนทุกข์ทรมานเพราะพวกเรามามาก รีบแก้ไขเรื่องนี้เร็ว ๆ ล่ะ แม่ไม่อยากเห็นผู้หญิงคนนี้มาสร้างปัญหาในบ้านเราอีกแล้ว” เมื่อพูดถึง เฉินจิ่วจิ่ว ดวงตาของลิ่นอวี๋เหยียนก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

พอถือหางเธอหน่อย

เธอก็หลงระเริงทันที

คิดว่าตัวเองแสดงละครเป็นคนเดียวหรือไง

อย่าริอาจมาดูถูกตระกูลมู่ของพวกเขาเชียว

“แม่ อดทนอีกนิดนะครับ อย่าทำให้เธอเอะใจอะไร ยิ่งเธอวางใจและมั่นใจมากเท่าไหร่ พวกเราก็ยิ่งมีโอกาสรับมือกับพวกเธอได้ง่ายขึ้น” มู่อวี้เฉิงก็รู้สึกสุดทนกับเฉินจิ่วจิ่วมากเช่นกัน

เพราะเธอ ทำให้มู่อวี้เฉิงไม่ได้เจอหน้าถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขาสามารถเจอเธอได้แค่ตอนกลางคืนเท่านั้น

เขาอยากจะแก้ไขปัญหานี้โดยด่วนที่สุด

แต่ตอนนี้ความคืบหน้าของสิ่งต่าง ๆ ยังคงเชื่องช้าเกินไป

“แกคิดว่าแม่เป็นคนยังไง? ในเมื่อแกยืนกรานแบบนี้ แม่จะถอยหลังได้ยังไง? แม่รู้ว่าอะไรควรทำ ไม่ต้องให้แกมาบอกแม่หรอก” ลิ่นอวี๋เหยียนตวาดเบา ๆ

“แม่ พวกเราคุยกันนานมากไม่ได้นะครับ ไม่งั้นเธอจะจะแจ้งข่าวให้คนฝั่งนู้นรู้” มู่อวี้เฉิงพูดเสียงทุ้ม

ลิ่นอวี๋เหยียนสูดลมหายใจเบา ๆ

ลิ่นอวี๋เหยียนรู้สึกเศร้าใจมากที่การพูดคุยกับลูกชายในบ้านตัวเองเปรียบเสมือนการปล่อยหัวขโมยให้เข้ามา

ลิ่นอวี๋เหยียนโบกมือไล่อย่างไม่สบอารมณ์ “เอาล่ะ ๆ ออกไปซะ ขอแค่ง้อเหมี่ยวเหมี่ยวได้ก็พอ”

“ว่าแต่แม่ เฉินจิ่วจิ่วคงไม่เคยขึ้นมาที่ห้องนี้หรอกใช่มั้ย?” มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้ว

แม้แต่ในบ้านของเขาเองก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

ไม่ว่าเฉินจิ่วจิ่วจะอยู่ที่ไหน เขาก็รู้สึกได้ว่าจะต้องมีเครื่องดักฟังอยู่ ดังนั้นจึงต้องป้องกัน

“ไม่หรอก แม่เป็นคนเดียวที่มีกุญแจห้องทำงาน แม่ล็อคประตูห้องทุกครั้งที่กลับออกไป ถึงเฉินจิ่วจิ่วจะมีความสามารถแต่ก็เข้ามาที่นี่ไม่ได้หรอก” เหลวไหล พวกเขาจะเดินเข้าเดินออกห้องทำงานของตระกูลมู่ได้อย่างไร?

“งั้นก็ดี แม่ทีหลังจะพูดอะไรระวังด้วยครับ และอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก” สิ่งที่ควรระมัดระวังก็ต้องระมัดระวังกันต่อไป

เฉินจิ่วจิ่วไม่ใช่คนดี

“รู้แล้วน่ารู้แล้ว” เฉินจิ่วจิ่วรีบไล่มู่อวี้เฉิงออกไป

จากนั้นเขาก็เดินตามเขาออกไปและล็อคประตูห้อง

ขณะเดียวกัน เฉินจิ่วจิ่วก็เดินเข้ามาปรากฏตัว

เฉินจิ่วจิ่วรีบยิ้มแย้มทันทีเมื่อเห็นหน้าทั้งสอง “พี่อวี้เฉิง คุณป้า ทำไมคุยกันนานจังคะ? หนูแค่จะมาตามไปกินข้าวน่ะค่ะ”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่พูดถึงเรื่องที่บริษัทน่ะ พ่อเขาไม่อยู่ ป้าก็เลยเรียกเขามาถามแทน” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดแล้วยิ้มตอบ

จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปจับแขนเฉินจิ่วจิ่ว “จิ่วจิ่ว ไปกินข้าวกันเถอะ ข้าวบ้านเราอร่อยใช่มั้ยจ๊ะ? ป้าเริ่มรู้สึกว่าจิ่วจิ่วมีน้ำมีนวลขึ้นนิดหน่อย แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ผู้หญิงอวบ ๆ มีเนื้อมีหนังหน่อยสิถึงจะน่ารัก”