พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 705 ไม่เกี่ยวข้องกันอีก

ตอนที่ 705

ไม่เกี่ยวข้องกันอีก

สองวันต่อมา ลู่ซีจวี๋ก็เตรียมออกเดินทางไปทำธุระ อินอวี่โหรวเสนอตัวอยากจะไปส่งลู่ซีจวี๋ แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่ ลู่ซีจวี๋ปฏิเสธเธอ

เขาบอกให้อินอวี่โหรวพักผ่อนอยู่บ้านให้เต็มที่

อินอวี่โหรวไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ แค่คิดว่าลู่ซีจวี๋อาจจะรู้สึกทุกข์ใจแทนเธอ

เธอเบื่อหน่ายกับการอยู่บ้านเพียงลำพัง

เธอจึงชวนถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไปซื้อของ

ทั้งสองกำลังนั่งกินขนมหวานอยู่ในร้านอย่างอารมณ์ดี

“เหมี่ยวเหมี่ยว ปกติบริษัทเธอบินไปดูงานกันกี่วัน? ซีจวี๋ไม่เล่ารายละเอียดทริปนี้ให้ฉันฟังเลย” อินอวี่โหรวถาม แต่ลู่ซีจวี๋ กลับบอกว่าไม่มีกำหนด

“อา? ช่วงนี้ที่บริษัทไม่มีโครงการต้องเดินทางไปดูงานนะ แต่รุ่นพี่บอกฉันว่าเขาจะเดินทางไปต่างประเทศ เขามีธุระต้องทำเลยโอนงานมาให้ฉันแทน ทำไมเหรอ? เขาไม่ได้บอกเธอเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสับสน

อินอวี่โหรวตกใจมากกว่าเดิม

เธอแค่ถามแบบขอไปที นึกไม่ถึงว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้

เธอคิดว่าลู่ซีจวี๋เดินทางไปดูงานจริง ๆ

แล้วลู่ซีจวี๋ไปไหน? ทำไมต้องปิดบังเธอด้วย?

ความรู้สึกไม่สบายใจของอินอวี่โหรวเริ่มทวีคูณความรุนแรงขึ้น

ขนมหวานในปากมีรสชาติขมทันที

ทำไมลู่ซีจวี๋ถึงโกหกเธอ?

ไม่แปลกใจเลยที่เขาไม่ยอมให้เธอไปขึ้นเครื่องบิน เพราะถ้าเธอไปส่ง ความลับของลู่ซีจวี๋จะไม่ถูกเปิดเผยเหรอ?

ในช่วงเวลาที่พวกเขากลับมาคบหากัน เธอเคยคิดว่าเธอกับลู่ซีจวี๋จะสามารถซื่อสัตย์ต่อกันได้ แต่นึกไม่ถึงว่าลู่ซีจวี๋จะยังโกหกเธอเรื่องอื่น

กระทั่งเห็นสีหน้าของอินอวี่โหรวเปลี่ยนไปไม่ดีนัก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พูดปลอบว่า “เดาว่ารุ่นพี่คงจะมีเรื่องสำคัญต้องทำแหละ รอให้เขากลับมาก่อนแล้วค่อยซักไซ้เอา อย่าเพิ่งด่วนสรุป เพราะสิ่งสำคัญระหว่างคนสองคนคือการเชื่อใจกัน ถูกต้องมั้ย?”

อินอวี่โหรวพยักหน้า แต่กลับรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย

เธอรู้ว่าทั้งสองคนควรจะเชื่อใจกัน

แต่ถ้าลู่ซีจวี๋เชื่อใจเธอจริง ๆ ทำไมเขาถึงไม่บอกเธอล่ะ?

หลังกินอาหารเสร็จแล้ว อินอวี่โหรวก็เดินทางกลับบ้าน เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโทรศัพท์หาลู่ซีจวี๋

หากลู่ซีจวี๋สารภาพความจริงกับเธอ เธอก็จะแสร้งทำเป็นลืมเรื่องนี้ไป แต่ถ้าลู่ซีจวี๋โกหกเธอ…

ขณะที่เธอกำลังคิดเรื่องนี้ ปลายสายก็กดตอบรับ “อวี่โหรว มีอะไรเหรอ?”

“ซีจวี๋ เป็นยังบ้าง? ยุ่งอยู่หรือเปล่า?” อินอวี่โหรวตัดสินใจแสร้งทำเป็นไม่รู้เพื่อทดสอบทัศนคติของลู่ซีจวี๋

“อืม เพิ่งมาถึงน่ะก็เลยยุ่งมากเลย พรุ่งนี้ยังต้องไปตรวจสอบโครงการอีกหลายที่” ลู่ซีจวี๋พูดพร้อมกับน้ำเสียง เหนื่อยล้า

“งั้นก็ดูแลสุขภาพด้วยล่ะ พักผ่อนให้เพียงพอ” อินอวี่โหรวกัดริมฝีปากขณะที่ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดง

จนถึงตอนนี้ลู่ซีจวี๋ก็ยังเลือกที่จะโกหกเธอ

“อืม อยู่บ้านอย่าลืมคิดถึงผมบ้างนะ แล้วเจอกันที่รัก” ลู่ซีจวี๋แอบคิดหนักเมื่อได้ยินน้ำเสียงของอินอวี่โหรว

“อืม” อินอวี่โหรวตอบรักแล้ววางสายลง

เธอกลัวว่าเธอจะปล่อยโฮต่อหน้าลู่ซีจวี๋

หลังจากวางสายลงแล้ว อินอวี่โหรวก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ด้านข้างและเข้าไปซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง

เธอควรจะรอเขาก่อน

บางทีลู่ซีจวี๋อาจจะมีปัญหาบางอย่างก็ได้ใช่ไหม?

…

วันรุ่งขึ้นหลังจากที่ลู่ซีจวี๋เดินทางมาถึงประเทศGแล้ว ผู้เฒ่าสตีเฟนก็จัดแจงให้ลู่ซีจวี๋ไปเยี่ยมเซเรน่า

ก่อนออกเดินทาง ผู้เฒ่าสตีเฟนและเพื่อนของเซเรน่าก็อยู่ที่นั่นทั้งคู่

“คุณลู่ ไม่ว่าเซเรน่าจะพูดอะไรก็แค่เออออตามน้ำเธอไปก่อน ตอนนี้สภาพร่างกายของเธอทนรับแรงกระตุ้นอะไรไม่ไหวแล้ว ได้โปรดคุณช่วยเข้าใจในจุดนี้ด้วยนะคะ” เพื่อนของเซเรน่าพูดขอร้อง

ผู้เฒ่าสตีเฟนยังคงพูดสนับสนุนจากด้านข้างว่า “ใช่ ซีจวี๋ ตอนนี้เซเรน่าย่ำแย่มาก แค่ทำเหมือนน้องเป็นเด็กพูดหลอกล่อเธอก็พอ อย่างน้อยก็ให้เธอได้สติขึ้นมาบ้าง”

“เข้าใจแล้วครับคุณตา ผมจะเอาเท่าที่พอดีนะ” ลู่ซีจวี๋พยักหน้า

เมื่อมาถึงเรือนจำ ลู่ซีจวี๋ก็เข้าไปเยี่ยมเซเรน่า

เซเรน่าผอมซูบลงกว่าแต่ก่อนมาก

มีร่องรอยบนฝ่ามือมากมาย

ส่วนใหญ่เป็นรอยแผลที่หล่อนทำร้ายตัวเอง

ลู่ซีจวี๋เห็นเซเรน่ากลายมาเป็นแบบนี้ เขาก็รู้สึกทนไม่ไหวเหมือนกัน

ทันทีที่เซเรน่าออกมาเห็นเขา ดวงตาของหล่อนก็เป็นประกายขึ้น “พี่ซีจวี๋ พี่ซีจวี๋ ในที่สุดพี่ก็มาหาฉันแล้ว ฉันคิดถึงพี่มากเหลือเกิน”

“พี่ก็คิดถึงเธอ” ลู่ซีจวี๋ตระหนักได้ว่าเขาต้องพูดเกลี้ยกล่อมหล่อน ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดจาโหดร้ายออกไป

ขอแค่เซเรน่าพอมีสติขึ้นมาบ้าง มันก็ไม่น่าใช่ปัญหาอะไร

“ฉัน ฉันรู้แล้ว พี่ซีจวี๋ พี่คือคนที่ห่วงใยฉันมากที่สุด” เซเรน่าก้มหน้าลงแต่ยังคงมองเห็นสีแดงระเรื่อจากบนหน้าแก้มของเธอได้อยู่

จากนั้นสีหน้าของเซเรน่าก็เปลี่ยนไป “พี่ซีจวี๋ พี่ห่วงใยฉัน แล้วทำไมพี่ยังอยู่กับผู้หญิงคนนั้นล่ะ? พี่เป็นของฉัน พี่เป็นของฉัน!”

ลู่ซีจวี๋ชะงักไปครู่หนึ่งแต่หลังจากนั้นเสียงทุ้มก็ดังขึ้น “พี่อยู่กับเขาเพราะแค่รู้สึกผิดน่ะ เขาทุกข์ทรมานมากที่ต้องมาเสียลูกไป ตอนนี้พี่กำลังชดใช้ตราบาปให้เธออยู่ เราโตมาด้วยกัน พี่จะทนเห็นเธอเป็นทุกข์ได้ยังไง?”

ลู่ซีจวี๋หวาดกลัวว่าเซเรน่าจะสร้างเรื่องอย่างอื่นอีก เขาจึงรีบพูดในสิ่งที่เซเรน่าอยากได้ยิน

ไม่มีทาง ยังไงซะมันก็แค่เรื่องโกหก พอเขาบินกลับไปทุกอย่างก็จะจบลง

“พี่ซีจวี๋ พี่พูดจริงเหรอ? ถ้างั้นพี่ไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย?” เซเรน่าเงยหน้ามองลู่ซีจวี๋

“พี่… ไม่ได้รัก พี่รักเธอ” ลู่ซีจวี๋หยุดชั่วคราวแล้วพูดต่อ

ในความเป็นจริงการพูดโกหกนั้นง่ายกว่าการบอกความจริง

ไม่จำเป็นต้องนึกถึงผลที่ตามมาจากการพูดโกหก

เซเรน่าอยู่ในคุก เขาก็แค่พูดให้ความหวังอันริบหรี่กับหล่อนเพื่อให้หล่อนมีชีวิตอยู่ต่อและหยุดทำเรื่องโง่เขลาสักที

ส่วนมันจะเป็นความจริงหรือโกหกนั้น จะสำคัญอะไร?

“พี่อยู่กับเธอเพราะแค่รู้สึกผิดใช่มั้ย?” เซเรน่าอดไม่ได้ที่จะยิ้มดีใจ

“ใช่ เพราะงั้นเซเรน่า พี่จะรอเธอกลับออกมานะ เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี หยุดทำเรื่องโง่ ๆ ตกลงมั้ย?” ลู่ซีจวี๋พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เขาไม่ได้สังเกตว่าหลังจากเขาพูดจบแล้ว แสงอันมืดมิดก็ส่องประกายอยู่ในดวงตาของเซเรน่า

จากนั้นหล่อนกับเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างหลังลู่ซีจวี๋ก็มองหน้ากัน

เพื่อนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่เซเรน่าจะหันไปมองทางอื่นโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

ลู่ซีจวี๋พูดคุยกับเซเรน่าอยู่นานจนอารมณ์ของเซเรน่าเริ่มคงที่

ลู่ซีจวี๋ยังสัญญาว่าเมื่อไหร่ที่หล่อนได้รับการปล่อยตัว เขาจะมารับหล่อนด้วยตัวเอง

เซเรน่าก็สัญญาว่าหล่อนจะไม่ทำเรื่องโง่เขลาอีก และ จะให้ลู่ซีจวี๋ได้เชยชมร่างที่สวยงามของหล่อนแทนที่จะเป็นร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล

หลังจากได้รับคำมั่นสัญญากับเซเรน่าแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็มั่นใจได้ว่าเซเรน่าจะไม่ทำร้ายตัวเองอีก

เขารู้สึกสบายใจมากขึ้น

กระทั่งออกมาข้างนอกแล้ว เพื่อนของเซเรน่าก็ขอบคุณ ลู่ซีจวี๋ “คุณลู่ ขอโทษที่รบกวนคุณนะคะ แต่หลังจากคุณมาเยี่ยมเซเรน่า เซเรน่าก็ดูดีขึ้นกว่าสองวันก่อนมาก”

“ไม่เป็นไรครับ แค่คิดว่าผมเห็นแก่มิตรภาพเก่า ๆ ของเซเรน่าก็พอ ผมมาเยี่ยมเธอครั้งนี้แล้ว หลังจากนี้เราจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก” ลู่ซีจวี๋พูดด้วยสีหน้าเย็นชา

เดิมทีเขาไม่อยากมาด้วยซ้ำ

เพราะเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ทำให้เขาต้องโกหกอินอวี่โหรวอีกครั้ง

เขาจะปล่อยให้อินอวี่โหรวรู้เรื่องพวกนี้ไม่ได้

ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องนึกถึงผลที่ตามมาเลย

เขาไม่สามารถส่งมอบความเจ็บปวดใด ๆ ให้กับ อินอวี่โหรวได้อีก