พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 709 ไม่ให้ท้าย

ตอนที่ 709

ไม่ให้ท้าย

หากผู้คุมไม่มาหยุดเอาไว้

ก็ไม่ต้องสงสัยเลย เพราะลู่ซีจวี๋น่าจะฆ่าเธอจริง ๆ

เซเรน่ามองดูลู่ซีจวี๋ด้วยสายตาเหลือเชื่อ “พี่ซีจวี๋ ทำอะไร?”

“เธอยังเสแสร้งอยู่อีกเหรอ? เธอบันทึกเสียงพี่ส่งไปให้ อวี่โหรวใช่มั้ย? ต้องโกรธเกลียดกันขนาดไหน ถึงได้ไม่เห็นความดีกันเลย?” ลู่ซีจวี๋มองดูเซเรน่าด้วยสายตาเย็นที่กำลังแดงก่ำ

“พี่ซีจวี๋ ฉันไม่เข้าใจว่าพี่พูดอะไร เมื่อสองวันก่อนพี่ยังบอกรักฉันอยู่เลย ตอนนี้ ทำไม ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้กับฉัน?” เซเรน่าก้าวถอยหลัง

“หยุดเสแสร้งได้แล้ว เซเรน่า จากนี้ไปทางใครทางมัน เธอก็เดินไปตามทางของเธอ ฉันก็จะเดินไปตามทางของฉัน พวกเราสองคนไม่มีเรื่องติดค้างกันอีกต่อไป!” ลู่ซีจวี๋พูดแล้วหันหลังกลับทันที

“หยุดนะ!” เซเรน่าพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“เธอจะพูดอะไรอีก?” ลู่ซีจวี๋หันกลับมามองเซเรน่าด้วยสายตาเย็นชา

“พี่กลับไปคบกับอินอวี่โหรวอีกแล้วใช่มั้ย? พี่อยู่กับเธออีกแล้ว!” เซเรน่ารู้ว่าพวกเขาทั้งสองกลับมาคบหากันแล้ว

ลู่ซีจวี๋ต้องเป็นของหล่อนเท่านั้น

จะกลายไปเป็นของคนอื่นได้ยังไง?

เธอแค่อยากจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา

ในเมื่อเธอไม่สามารถมีชีวิตที่ดีได้ อินอวี่โหรวก็ไม่ควรมีชีวิตที่ราบรื่นเช่นกัน

อินอวี่โหรวมีสิทธิ์อะไรถึงได้ครอบครองลู่ซีจวี๋ ในขณะที่เธออยู่ในคุก

เธอจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

“ฉันควรจะได้อยู่กับเขาสิ เซเรน่า ฉันไม่ได้ชอบเธอ ฉันแค่เห็นแก่คุณปู่ของเธอที่เสียชีวิตไปแล้วฉันอุตส่าห์อดทนกับเธอ แต่เธอกลับทำลายชีวิตฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันไม่อยากทำอะไรกับเธออีก แต่จากนี้ไปเราสองคนขาดกัน อย่ามาหาฉันอีก และฉันจะทำเป็นเหมือนไม่รู้จักเธอ!” จากนั้นลู่ซีจวี๋ก็เดินออกไป

“พี่ซีจวี๋ พี่ซีจวี๋” แม้ว่าเซเรน่าจะร้องห่มร้องไห้ แต่เขาก็ไม่หันหลังกลับมามอง

ลู่ซีจวี๋เดินออกไปข้างนอก นั่งอยู่ในรถยนต์ เอนหลังบนเบาะและขมวดคิ้วอย่างเหนื่อยล้า

อินอวี่โหรวจากไปแล้ว เธอจากไปพร้อมกับชีวิตของเขาที่เหลืออยู่

ในเมื่อเธอไม่อยากเจอหน้าเขา ลู่ซีจวี๋ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง

ลู่ซีจวี๋เชื่อว่าอินอวี่โหรวจะกลับมาอย่างแน่นอน

เพราะผู้เฒ่าอินไม่สามารถอยู่ในต่างประเทศได้ตลอด

พวกเขาจะกลับมาแน่นอน แต่ไม่รู้เมื่อไหร่

ลู่ซีจวี๋ยินดีจะรอคอย

นี่คือบทลงโทษที่อินอวี่โหรวมอบให้เขา

ท้ายที่สุดเขาเป็นคนผลักไสอินอวี่โหรวออกไปทุกครั้ง

หลังจากเดินทางไปต่างประเทศ ลู่ซีจวี๋ก็กลับมาทำงานที่บริษัทตามปกติ

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อน

ลู่ซีจวี๋เป็นคนบ้างานเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขาทำงานอยู่ในบริษัททั้งวันและไม่ยอมกลับบ้านด้วยซ้ำ

ห้องนั่งเล่นที่อยู่ด้านในเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของ อินอวี่โหรว

มีเพียงที่นี่เท่านั้นที่ลู่ซีจวี๋จะสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของอินอวี่โหรว

แม้จะกลับไปที่บ้าน แต่ที่บ้านไม่มีเธออยู่ มันว่างเปล่ามาก ต่อให้หลับตานอนก็ยังรู้สึกกระวนกระวายใจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคอยสังเกตอาการของลู่ซีจวี๋ทุกวัน

ถึงเขาจะยุ่งกับงานแต่ใบหน้าก็ยังดูดีอยู่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร

อินอวี่โหรวคงจะกังวลว่าลู่ซีจวี๋จะตามรอยเบาะแสจนหาตัวเธอเจอ

อินอวี่โหรวจึงไม่ได้ติดต่อมาหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วย

และบางครั้งอินอวี่โหรวก็ออกจากระบบวีแชต

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามส่งข้อความหาอินอวี่โหรวหลายครั้งแต่ไม่เคยได้รับการตอบกลับ

บางทีอินอวี่โหรวอาจจะรู้สึกว่าที่นี่เป็นสถานการณ์ที่ที่ให้เธอเศร้าใจ

เธอไม่ต้องการติดต่อกับใครอีกต่อไป

แต่ไม่ว่าอินอวี่โหรวจะทำอะไร ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ก็จะเคารพการตัดสินใจของอินอวี่โหรว

เพราะอินอวี่โหรวจะกลับเข้ามาร่วมงานแต่งงานของเธอ

เธอจะไม่รีบร้อนและรอคอยอย่างช้า ๆ

ทว่าสิ่งที่น่าแปลกใจคือลู่ซีจวี๋ไม่ได้มาสอบถามเธอเกี่ยวกับอินอวี่โหรวเลย

มันน่าแปลกใจจริง ๆ

แต่ไม่ว่าจะคิดมากเท่าไหร่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป

ชีวิตของเธอหวนกลับคืนสู่วิถีเดิม

เธออยู่กับมู่อวี้เฉิงทุกวัน และบางครั้งเมื่อเสี่ยวเป่ากลับออกมา พวกเขาก็จะพาเขาไปเที่ยวสวนสนุก

เรื่องภายในครอบครัวเป็นไปแบบนี้และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็มีความสุขมาก

ร่างกายของเธอเคยมีปัญหาอย่างรุนแรง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดหาวิธีรักษาร่างกายของเธอต่าง ๆ นานา

จนปัจจุบันร่างกายของเธอดีขึ้นกว่าเดิมมาก

วันหนึ่งหลังจากเธอเลิกงานกลับมา เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาจากห้องนั่งเล่น

โดยปกติจะมีแค่เธอกับมู่อวี้เฉิงอยู่บ้านกันสองคนเท่านั้น

มู่อวี้เฉิงไม่มีวันหัวเราะเสียงดังลั่นแบบนี้

หรือว่าจะมีแขกมาที่บ้าน?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนรองเท้าเดินเข้าไปและเห็นว่า ฉินคั่วกำลังพูดคุยกับมู่อวี้เฉิงอยู่ในห้องนั่งเล่น

ฉินคั่วเป็นคนช่างพูดช่างคุย

แม้แต่ตอนที่มู่อวี้เฉิงพูดคุยกับเขาก็ยังมีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“พี่สะใภ้กลับมาแล้วเหรอ?” ฉินคั่วที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นโบกมือให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างกระตือรือร้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่งยิ้มให้เขาเช่นกัน “ใช่ กลับมาแล้ว”

“ครั้งก่อนผมได้ยินมาว่าพี่สะใภ้ทำอาหารเก่งมาก ผมอยากลองชิมฝีมือสักครั้งแต่ไม่เคยมีโอกาสเลย ครั้งนี้ผมขอฝากท้องด้วยนะครับ” ฉินคั่วบังเอิญมีธุระในเมืองเป่ยพอดี

เขาไม่รู้จักใครในเมืองเป่ยอีกแล้ว

มีแค่มู่อวี้เฉิงเท่านั้น

ดังนั้นเขาจึงแบกหน้ามาที่นี่

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูไม่เหมือนคนที่ทำอาหารเป็นเลย

เขาจึงอยากรู้อยากเห็นเหมือนแมวและอยากจะลองชิมฝีมือสักครั้ง

“ออกไปกินข้างนอกเถอะ” ก่อนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะพูดอะไร มู่อวี้เฉิงก็ปฏิเสธคำขอของเขาทันที

ฉินคั่วหิวข้าวแล้วมีสิทธิ์อะไรมารบกวนภรรยาเขา?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้วยังมานั่งทำอาหารให้อีกฝ่ายอีก

เขาปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้หรอก

ฉินคั่วคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงจะได้การปฏิบัติอย่างว่า?

“ฉันเบื่อกินข้าวนอกบ้านแล้ว ไม่งั้นฉันจะมารบกวนที่นี่ทำไม? อีกอย่างแกคิดว่าลูกชายคนโตผู้สูงส่งของตระกูลฉินจะไม่มีปัญหาซื้อข้าวนอกบ้านกินเลยหรือไง?” ฉินคั่วไม่ต้องมองดูก็พอจะรู้ว่ามู่อวี้เฉิงกำลังคิดอะไรอยู่

เห็นสาวดีกว่าเพื่อนจริง ๆ

เขาอุตส่าห์เดินทางมาถึงนี่ ไม่รู้จักเตรียมน้ำเตรียมท่าเอาไว้ให้เขาบ้างเลย

แถมยังจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชาอีก

ฮึ่ม ไอเพื่อนคนนี้ใช้การอะไรไม่ได้เลย

“งั้นก็ให้คนอื่นทำแทน อย่ามาใช้เมียฉัน” มู่อวี้เฉิงพูดจาอย่างโหดร้าย

คราวเมื่ออยู่เมืองหนาน ฉินคั่วคอยเทียวไปเทียวมาเพราะถงเหมี่ยวเหมี่ยวไข้ขึ้น

พอถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินทั้งสองทะเลาะกันราวกับเด็กน้อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พูดขึ้นว่า “อยากกินอะไรล่ะ? เดี๋ยวฉันทำให้”

“พี่สะใภ้ ผมไม่เรื่องมากหรอก กินได้ทุกอย่างนั่นแหละ” เมื่อฉินคั่วได้ยินว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะทำอาหารให้เขา เขาก็ส่งสายตายียวนกวนประสาทไปให้มู่อวี้เฉิงทันที

“งั้นฉันจะออกไปซื้อของก่อน อวี้เฉิง อยู่กับฉินคั่วนะ” ในเมื่อฉินคั่วแวะมาหา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่เป็นเจ้าบ้านก็ควรทำอาหารมาเสิร์ฟเขา

นอกจากนี้พวกเขายังอยากชิมฝีมือเธอด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสงสัยว่ามู่อวี้เฉิงจงใจพูดท้าทายฉินคั่วหรือเปล่า

ท้ายที่สุดมู่อวี้เฉิงมีเพื่อนไม่มากนัก ถึงเขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้ว่าเขาห่วงใยฉินคั่วในฐานะเพื่อน

เมื่อเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนรองเท้าเตรียมพร้อม ที่จะออกไป มู่อวี้เฉิงก็รีบเดินตามเธอไปทันที “ให้ผมไปช่วยมั้ย?”

“ไม่ต้องหรอก คุณอยู่กับฉินคั่วไปเถอะ” เพื่อนอุตส่าห์แวะมาหา จะปล่อยให้รออยู่ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร?

มู่อวี้เฉิงก็เป็นแบบนี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่ให้ท้ายเขาหรอก