พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 712 บ้าคลั่ง

ตอนที่ 712

บ้าคลั่ง

หลังจากปิดประตูลง มู่อวี้เฉิงก็เลิกแสดงสีหน้าอ่อนโยนที่มีไว้สำหรับถงเหมี่ยวเหมี่ยวคนเดียวเท่านั้น และเดินลงไปนั่งเอนกายบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน “บอกฉันมาว่าแกมาที่นี่ทำไม?”

ฉินคั่วชะงักครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อวี้เฉิง แกพูดอะไรไม่ใจ ๆ กับเพื่อนเลย ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันอยากกินอาหารฝีมือพี่สะใภ้?”

“ว่างมากเหรอ?” มู่อวี้เฉิงไม่เชื่อคำโกหกของฉินคั่วแม้แต่น้อย

ฉินคั่วส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้แล้วปริปากพูดว่า “ฉันซ่อนอะไรจากแกไม่ได้เลยจริง ๆ ฉันมาหาเพราะมีเรื่องต้องทำ ปู่อยากได้ที่ดินผืนนึงในเมืองเป่ยมาก เขาบอกให้ฉันมาตรวจสอบเอง แต่ฉันคิดว่าแกน่าจะรู้เยอะสุดในเมืองเป่ยแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่งั้นฉันคงไม่ถ่อมาที่นี่หรอก”

ในเมื่อเขามีเรื่องให้จัดการ เขาก็จะเลือกหนทางที่สะดวกสบายมากที่สุด

นอกจากนี้ถ้ามีเส้นสายแล้วไม่ใช้ก็จะดูโง่เปล่า ๆ

“ผืนไหน?” ไม่มีเหตุผลที่มู่อวี้เฉิงจะไม่ช่วย

แม้ว่าปกติเขาจะชอบคุยกับฉินคั่วด้วยน้ำเสียงประชดประชันราวกับไม่ชอบขี้หน้าฉินคั่ว

แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฉินคั่วนั้นสนิทสนมกันมากแค่ไหน

หากเขาดูถูกดูแคลนฉินคั่วจริง ๆ ฉินคั่วก็คงจะไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้ในตอนนี้หรอก หรือไม่ได้แม้แต่เหยียบเข้ามาในบ้านของเขาด้วยซ้ำ

“อันนี้ แกมีความคิดว่าไง?” ฉินคั่วยื่นมือออกมาแล้วกางข้อมูลบางอย่างให้มู่อวี้เฉิงดู

หลังจากมองดูอยู่นาน มู่อวี้เฉิงก็ไม่ได้พูดอะไร

ที่ดินที่ฉินคั่วเลือกนั้นไม่ใช่สถานที่ที่ดีสักเท่าไหร่ สถานที่ที่เหมาะแก่การพัฒนาในเมืองเป่ยส่วนใหญ่ล้วนถูกกว้านซื้อไปแล้ว

แม้ว่ามันจะอยู่ห่างไกลออกไป แต่ก็มีข้อดีหลายอย่างมากเช่นกัน

ทรัพยากรดั้งเดิมที่มีอยู่ล้วนเป็นสิ่งแวดล้อมดั้งเดิม เหมาะกับการทำรีสอร์ท

การวางแผนภายในก็ดีมากเช่นกัน

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาแนวคิดการบริโภคและคุณภาพชีวิตของผู้คนได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นอย่างมาก

หากทำสำเร็จก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีใครมา

“ก็พอจะทำได้” มู่อวี้เฉิงพยักหน้าหลังจากอ่านรายละเอียด

เขาไม่เคยปฏิบัติต่อเพื่อนแบบส่งเดช

“ถ้าคุณมู่พูดแบบนี้ ฉันก็ค่อยโล่งใจหน่อย” ฉินคั่วกลับมาวางทางไม่ใส่ใจอะไรตามปกติ

เขาไม่คุ้นเคยกับเมืองเป่ย หากพูดกันตามตรง เขาค่อนข้างรู้สึกกังวลเมื่อได้รับแผนการนี้

ฉินคั่วเพิ่งกลับออกมาจากกองทัพและไม่เคยลงมือทำเรื่องแบบนี้มาก่อน

ดังนั้นโครงการนี้จึงเป็นโครงการแรกของเขา

คราวเมื่อนั่งคิดอยู่บ้าน ยิ่งเขาคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจมากเท่านั้น ฉินคั่วไม่มีทางเลือกอื่นจึงต้องวิ่งมาหามู่อวี้เฉิง

ไม่มีโครงการไหนที่มู่อวี้เฉิงทำไม่สำเร็จ

ตอนนี้หลังจากได้ยินคำยืนยันของมู่อวี้เฉิง ฉินคั่วก็รู้สึกโล่งขึ้นมามาก

“ตอนนี้แกมารับช่วงต่อที่บริษัทแล้วเหรอ?” มู่อวี้เฉิงรินชาให้ตัวเองกับฉินคั่วแล้วถามด้วยความสงสัย

ฉินคั่วแค่รอเวลาเข้ามารับช่วงต่อในบริษัท แต่มู่อวี้เฉิงนึกไม่ถึงว่าเขาจะลงมาปักหลักเร็วขนาดนี้

หากโครงการที่ฉินคั่วทำนั้นสำเร็จด้วยดีจริง ๆ ก็จะสามารถพิสูจน์ได้ว่าฉินคั่วยังมีความสามารถทางด้านธุรกิจอยู่บ้าง

“แค่คิดว่ามันน่าสนใจก็เลยอยากลองดู” ฉินคั่วยักไหล่

“แค่นี้เหรอ?” มู่อวี้เฉิงมองผ่านความคิดของเขาได้อย่างรวดเร็ว

“เฮอะ แกนี่สมกับเพื่อนฉันมาตั้งแต่เด็กจริง ๆ ปิดบังอะไรไม่ได้เลย ก็ปู่น่ะสินอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงพยาบาลแล้วยังมาขอร้องให้ฉันสืบทอดบริษัทอีก ฉันจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ?” เมื่อหวนนึกถึงว่าชายชรายังคงนอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาล ฉินคั่วก็รู้สึกไม่สบายใจ

“แกควรจะทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่ใช่แค่เห็นเพราะลุงฉิน แต่แกไม่ใช่เด็กแล้วนะ ควรจะรู้จักทะเยอทะยานสักที” มู่อวี้เฉิงจิบชา

น้ำชายามเช้าย่อมให้ความรู้สึกแตกต่างออกไป มันทั้งหวานและกลมกล่อมมาก

“พอเถอะ ฉันได้ยินคำเทศนาพวกนี้ที่บ้านมามากพอแล้ว ถึงได้อยากมาพักผ่อนที่นี่ เพราะงั้นหยุดทรมานฉันสักที” ฉินคั่วหลับตาลงด้วยท่าทางสิ้นหวัง

เมื่อเห็นว่าเขาดูเหนื่อยล้า ก็คาดการณ์ว่าเมื่อคืน คงจะนอนหลับไม่สนิท

ทุกครั้งที่ต้องนอนอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย ฉินคั่วจะรู้สึกอ่อนไหวง่ายมากและนอนไม่หลับ

แม้จะเข้าไปอยู่ในกองทัพมานาน แต่นิสัยแย่ ๆ พวกนี้ก็ไม่เคยจางหายไป

“ไปนอนซะ เดี๋ยวตอนบ่ายฉันจะพาไปดูที่ดิน” มู่อวี้เฉิงวางถ้วยชาลงและเหลือบมองฉินคั่วที่นั่งตาปรือ

“ได้ แกนี่มันน้ำใจที่สุด” ฉินคั่วไม่ปฏิเสธ

เขาหาวฟอด ๆ แล้วเดินไปที่ห้องนอนรับแขก

นั่งลงบนเตียงแล้วล้มตัวลงนอนบนผ้านวมนุ่ม ๆ ก่อนจะผล็อยหลับไปอีกครั้ง

มู่อวี้เฉิงเข้าไปสะสางงานในห้องทำงาน

มู่กรุ๊ปมีเรื่องมากมายให้จัดการทุกวัน และเขามักจะจัดการเอกสารล่วงหน้าเมื่อมีเวลาว่าง

…

ในบริษัท ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลู่ซีจวี๋ เมื่อเห็นใบหน้าเศร้าหมองของเขา เธอก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำอะไรไม่ถูก “รุ่นพี่ ฉันต้องบอกพี่อีกกี่ครั้งว่าฉันไม่รู้ว่าอวี่โหรวอยู่ที่ไหน? ดูสิพี่ก็เห็นแล้วนี่ ครั้งสุดท้ายที่อวี่โหรวติดต่อมาหาฉันคือตอนที่เธอกำลังเดินทางไปต่างประเทศ”

“อวี่โหรวเกลียดฉันมากเลยเหรอ? ไม่ติดต่อมาหาเธอด้วยซ้ำ” ลู่ซีจวี๋พึมพำ

เธอกังวลว่าลู่ซีจวี๋จะตามหาเธอเจอ ดังนั้นเธอจึงหยุดติดต่อกับเพื่อนสนิทอย่างถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปากแล้วไม่พูดอะไร

“ทำไมตอนที่อวี่โหรวจะไปเธอไม่มาบอกฉันล่ะ? ถ้าเธอมาบอกฉัน ฉันก็คงจะหาเธอเจอ” ตลอดสองวันมานี้ลู่ซีจวี๋นอนไม่หลับเลย

เขานอนลืมตาจนถึงรุ่งเช้าเกือบทุกวัน

ข้างกายเขาเย็นเฉียบและว่างเปล่า เมื่อคิดได้ว่าที่นี่ไม่มีอินอวี่โหรวอยู่แล้ว ลู่ซีจวี๋จะนอนหลับได้ยังไง?

ไม่มีใครที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับความอบอุ่นสามารถเผชิญหน้ากับความมืดมิดได้โดยไม่รู้สึกเสียใจ

แม้ว่าเขากับอินอวี่โหรวจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ก่อนหน้านี้ทั้งสองก็หวานชื้นต่อกันมาก พอตอนนี้ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ลู่ซีจวี๋ก็ไม่อยากยอมรับมัน ไม่เข้าใจและไม่อยากปล่อยมือ

“รุ่นพี่ มันเป็นการตัดสินใจของอวี่โหรว ฉันเป็นเพื่อนทำได้แค่เก็บเป็นความลับเท่านั้น พี่น่าจะคิดเรื่องนี้ตั้งแต่แอบไปหาเซเรน่าโดยไม่บอกอวี่โหรวแล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ใช่ ฉันผิดเอง” ลู่ซีจวี๋ส่ายหัวสลัดไล่ความเจ็บปวด

มันเป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของเขาทุกครั้ง อินอวี่โหรวถึงได้ทิ้งเขาไป

ไม่สามารถตำหนิใครได้

ลู่ซีจวี๋รู้สึกว่าเขาติดอยู่ในความคิดที่ขัดแย้งกันมาก

พอวันนี้ไม่มีอินอวี่โหรวแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็แทบจะบ้าคลั่ง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าในเมื่อพวกเขาชอบกัน ทำไมจะต้องทรมานกันด้วย

มันไม่ดีสำหรับทั้งสองคน

“รุ่นพี่ ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับเหรอ?” เธออยากจะช่วย ลู่ซีจวี๋พูดอธิบาย

แต่น่าเสียดายที่อินอวี่โหรวไม่ติดต่อเธอมาเลย

“อืม นอนไม่หลับ” ลู่ซีจวี๋หลับตาลงแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“เดี๋ยวฉันจะหาชาหอม ๆ มาให้แล้วกัน พี่อย่าเป็นแบบนี้เลย ชีวิตเรายังต้องดำเนินต่อไป อวี่โหรวจะกลับมาเอง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะพูดปลอบ

ลู่ซีจวี๋รีบลืมตาขึ้นทันที “เธอหมายความว่ายังไง?”