พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 713 ทำอะไรไม่ถูก

ตอนที่ 713

ทำอะไรไม่ถูก

“ฮะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสับสน หมายความว่ายังไง?

เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลย

“อวี่โหรวบอกเธอว่าจะกลับมาใช่มั้ย?” ดวงตาของลู่ซีจวี๋เป็นประกายราวกับว่าเขามีความหวัง

“เธอ…”

“วันนั้นฉันไปประเทศGมา เกือบจะบีบคอเซเรน่าตายคาคุกแล้ว ฉันเข้าใจแล้วว่าพอไม่มีอวี่โหรวอยู่ คนอื่นก็ไม่สำคัญอะไรอีก” ความรักที่เขามีให้เซเรน่าหมดสิ้นลงแล้ว นับตั้งแต่ที่เซเรน่าทำร้ายเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

นึกไม่ถึงว่าลู่ซีจวี๋จะทำแบบนี้

คราวนี้เซเรน่าทำให้ลู่ซีจวี๋โกรธเคืองมากจริง ๆ ใช่ไหม?

หลังจากหลอกลวงให้ลู่ซีจวี๋พูดแบบนั้นเรื่องก็ผ่านมานานแล้ว แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงนับถือแผนการของเซเรน่า

แม้จะสงบปากสงบคำแต่ก็ยังทำให้ทุกคนอยู่ภายใต้การควบคุมได้ กระทั่งผู้เฒ่าสตีเฟนก็ไม่เว้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอ้าปากแต่ไม่รู้จะพูดอะไร

ในที่สุดเธอก็พูดออกไปว่า “รุ่นพี่ ในฐานะเพื่อนของ อวี่โหรว ฉันพูดอะไรมากไม่ได้หรอก ฉันสัญญากับเธอเอาไว้แล้ว บอกได้แค่ว่าอวี่โหรวจะกลับมา ส่วนจะกลับมาเมื่อไหร่… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงกังวลเกี่ยวกับเรื่องของอินอวี่โหรวกับลู่ซีจวี๋อยู่มาก

และนี่คือทั้งหมดที่เธอสามารถช่วยลู่ซีจวี๋ได้

“ไม่เป็นไร พูดแค่นี้ก็พอแล้ว เธอจะกลับมา งั้นพี่ก็ยินดีรอจนกว่าเธอจะกลับมา” ลู่ซีจวี๋ยิ้มทั้งที่น้ำตาเริ่มเอ่อล้นออกมาจากหางตา

ไม่รู้ว่าเขาร้องไห้เพราะเสียใจหรือดีใจกันแน่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถเมินเฉยต่อเรื่องระหว่างพวกเขาได้

หลังจากพูดคุยกับลู่ซีจวี๋ต่ออีกสักพัก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กลับมาที่ห้องทำงาน

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าว่างเปล่า ในที่สุดเธอก็เปิดอีเมล แก้ไขย่อหน้าแรกและส่งไปให้อินอวี่โหรว

เธอคิดลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ช่วยลู่ซีจวี๋อธิบาย

หากอินอวี่โหรวรู้ความจริงและต่อให้เธอไม่ต้องการกลับมา แต่อย่างน้อยเธอก็จะรู้สึกดีขึ้น

อีเมลที่เธอส่งออกไปนั้นเหมือนกับทะเลเดดซี ไม่มีการตอบกลับและไม่มีสัญญาบ่งชี้ว่าผู้รับได้รับแล้ว

ราวกับอินอวี่โหรวได้หายไปจากโลกใบนี้ ซึ่งทำให้เธอกังวลมาก

กู้ชิงเดินเข้ามาและเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวสีหน้าเศร้าหมอง

ยากนักที่จะเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวกังวลกับอะไรสักเรื่อง

เธอค่อย ๆ วางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะของถงเหมี่ยวเหมี่ยว “คุณถง ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าคะ?”

กู้ชิงไม่ใช่คนนอก แต่เธอรู้เรื่องระหว่างลู่ซีจวี๋กับ อินอวี่โหรวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกังวลและไม่มีทางออก เธอจึงเล่าเรื่องนี้ให้กู้ชิงฟัง

เธอรู้ว่ากู้ชิงเป็นคนเก็บความลับเก่งและไม่ชอบเล่าต่อให้ใครฟัง

หลังจากได้ยินเรื่องทั้งหมด กู้ชิงก็รู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย

มันเหมือนกับละครโทรทัศน์ไม่มีผิด

“เส้นทางความรักของคุณลู่มีอุปสรรคเยอะจังเลยค่ะ แต่เขาทำแบบนั้นกับคุณอิน ใครจะคิดว่ามันจะกลายมาเป็นแบบนี้?” กู้ชิงพูดแสดงความคิดเห็นอย่างเป็นกลาง

ท้ายที่สุดทัศนคติของลู่ซีจวี๋ที่มีต่ออินอวี่โหรวในตอนแรกนั้นไม่ดีเลยจริง ๆ

“ใช่ สวรรค์ลงโทษ มีใครบ้างที่จะหนีโทษจากสวรรค์ได้?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจ จากนั้นเธอก็มองไปที่กู้ชิง

หากพูดกันตามตรง กู้ชิงค่อนข้างดูดีมาก มีความสามารถและเฉลียวฉลาดตามแบบฉบับของผู้หญิงที่มีวุฒิภาวะ รูปร่างหน้าตาเธอก็ค่อนข้างดูดีพอ ๆ กับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเลยแฮะ

อย่างไรก็ตามช่วงนี้ชีวิตของกู้ชิงดีขึ้นมากจนสามารถดูแลตัวเองได้ดี ดังนั้นความงามจึงเปล่งประกายออกมา

สายตาสอดส่องที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองมาทำให้กู้ชิงหวาดกลัว จนเธอเผลอยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้า “คุณถง มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“กู้ชิง ฉันเพิ่งสังเกตว่าเธอสวยมาก” สง่างามมากด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนสายตาหลักแหลม

หากเธอพูดชมความงามของใครสักคนก็เห็นได้ชัดว่าคนคนนั้นหน้าตาดีมากจริง ๆ

เมื่อเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังโดยปราศจากการล้อเล่นและเสียงหัวเราะ ใบหูของกู้ชิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดง “คุณถง ชมกันเกินไปแล้วค่ะ”

“กู้ชิง เธอไม่คิดหาแฟนกับเขาบ้างเลยเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกเสียดายที่ไม่มีใครมาตกหลุมรักคนสวยอย่างกู้ชิง

กู้ชิงยืนนิ่งกับคำถามของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตเป็นความทรงจำที่เลวร้ายสำหรับกู้ชิงมากจริง ๆ

ดังนั้นเธอจึงมีความคิดที่อยากจะอยู่คนเดียว

ไม่ได้คิดจะหาใครอื่นเลย

“ฉันยังไม่มีความคิดแบบนั้นเลยค่ะ” กู้ชิงไม่เข้าใจว่าทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกังวลกับการแต่งงานของเธอ แต่เธอรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้มีเจตนาไม่ดี

“กู้ชิง ฉันว่าชีวิตคนเรายังมีอีกหลายอย่างให้ต้องเจอ เธอกลัวแล้วจะวิ่งหนีอย่างเดียวไม่ได้ เพราะเมื่อไหร่ที่เธอเผชิญหน้ากับความยากลำบากได้ เมื่อนั้นแหละเธอถึงจะรู้ว่าเธอหลุดพ้นจากเรื่องในอดีตได้แล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากให้กู้ชิงถูกเงามืดปกคลุมไปตลอดชีวิต

ชายคนนั้นคือไอเฮงซวย ในขณะที่กู้ชิงเป็นแค่เหยื่อ กู้ชิงไม่ควรหวาดกลัวแบบนี้

คนที่เลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานคือคนที่ต้องทนทุกข์ต่างหาก

“คุณถง ฉันรู้ค่ะ ฉันลืมมันไปนานแล้ว แค่รู้สึกเจ็บปวดนิดหน่อยเวลานึกถึง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” น้ำเสียงของกู้ชิงแผ่วเบาลง

แน่นอนว่าเธอเข้าใจว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวหมายความว่ายังไง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหา ผู้คนมักจะอยากหลบหนีโดยไม่รู้ตัว

เธอเองก็เหมือนกัน เธอผลักตัวเองกลับไปอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย

ตราบใดที่ไม่ออกมาเห็นก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บ

“กู้ชิง เธอจะรู้สึกสบายใจมากกว่านี้ถ้ามีใครอยู่เคียงข้างไปตลอดชีวิตด้วยกัน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยความจริงใจ

เธอทำเพื่อประโยชน์ของกู้ชิงจริง ๆ ไม่ได้พูดล้อเล่น

“คุณถง ฉันจะลองเก็บเอาคำพูดคุณไปคิดดูนะคะ” กู้ชิงเม้มปากอย่างทำอะไรไม่ถูก

เธอไม่รู้ว่าท่าทางของเธอจะทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวผิดหวังหรือเปล่า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวใจดีที่จะให้อภัยเธอเสมอ แต่เธอยังไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ดังนั้นเธอจึงรู้สึกผิดกับความตั้งใจดีของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เพียงแค่มองดูท่าทางของกู้ชิง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

กู้ชิงเป็นคนเก่งทุกอย่าง แต่เนื่องจากสภาพแวดล้อมที่อาศัยอยู่ ทำให้บางครั้งเธอก็ค่อนข้างอ่อนไหวและดูเป็นคนคิดมาก

พอเห็นสีหน้าของกู้ชิง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เข้าใจ

เธอทำอะไรไม่ถูก ถ้าเธอรู้ว่ากู้ชิงจะเป็นแบบนี้ เธอคง จะไม่พูดออกไป

“กู้ชิง ที่ฉันพูดฉันไม่ได้จะบอกว่าเธอต้องทำอะไร ฉันแค่ถือว่ามันเป็นการพูดคุยระหว่างเพื่อนสาวเท่านั้น เธออย่าเก็บเอาไปคิดใส่ใจเลย หรือว่าเธอไม่ได้ถือว่าฉันเป็นเพื่อน?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจงใจทำหน้านิ่ง

“เปล่าค่ะคุณถง ฉันถือว่าคุณเป็นเพื่อนค่ะ แต่พอคนตำแหน่งอย่างคุณกลายมาเป็นเพื่อนกับฉัน ฉันก็เลย… รู้สึกทำอะไรไม่ถูกนิดหน่อยค่ะ” กู้ชิงไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ดีนัก

“เพื่อนจะแยกแยะตำแหน่งสูงต่ำได้ยังไง? ขอแค่รู้สึกสบายใจต่อกันก็ถือว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว กู้ชิง อย่ากดดันตัวเองนักเลย มันไม่จำเป็นหรอก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว รู้สึกปวดหัวเต็มที

“คุณถง ฉันจะลองกลับไปคิดตามคำพูดคุณดูค่ะ” กู้ชิงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วส่งยิ้มให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

กู้ชิงเข้าใจว่าเธอไม่ควรเป็นแบบนี้ เธอไม่ควรผลักดันความปรารถนาดีของคนอื่นออกไป