พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 714 หัวใจเต้นแรง

ตอนที่ 714

หัวใจเต้นแรง

กู้ชิงเก็บข้าวของและเตรียมตัวกลับบ้านหลังจากเลิกงาน

คำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเมื่อกลางวันนี้ทำให้เธอคิดพิจารณาว่าเธอควรจะโพสต์ข้อมูลลงบนเว็บไซต์นัดบอดและพยายามจะออกเดทจริง ๆ หรือไม่

บางครั้งเธอก็ควรมีชีวิตที่แตกต่างออกไปบ้าง

ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กสาวอีกต่อไปและมันก็ไม่มีอะไร จะเสียแล้ว

คงจะไม่ได้เจอใครที่เลวร้ายไปกว่าชายคนนั้นอีกแล้ว

หลังจากจอดรถยนต์แล้ว เธอจะต้องเดินผ่านตรอกมืด ๆ ไปยังอพาร์ตเมนต์

อพาร์ตเมนต์นี้ค่อนข้างแปลก ลาดจอดรถอยู่ห่างจากตัวอาคารบ้านพักถึงสิบนาที

ระบบรักษาความปลอดภัยค่อนข้างดี แม้ว่ามันจะมืดมากแต่กู้ชิงก็ยังสามารถสงบได้

แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตวิทยาของเธอหรือเปล่า โดยปกติแล้วจะมีซ่งโมโม่เดินมาเป็นเพื่อนกัน วันนี้พอไม่มีเพื่อนแล้ว เธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล

กู้ชิงเปิดไฟฉายบนโทรศัพท์แล้วเดินไปข้างหน้า

ใครจะรู้ว่าหลังจากเดินไปข้างหน้า เธอจะเห็นเงามืดอยู่ตรงหน้าเธอ

กลิ่นแอลกอฮอล์อันฉุนกึกโชยขึ้นมากระทบใบหน้า

กู้ชิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก คงจะเป็นคนเมาใช่ไหม?

เธอบอกตัวเองว่าไม่ต้องกังวล มองดูชายที่นอนกองอยู่บนพื้นแล้วเขาน่าจะเมามาก ไม่น่ามีแรงลุกขึ้นมาต่อสู้ได้หรอก

กู้ชิงเดินเบี่ยงทางอย่างระมัดระวัง พยายามส่องไฟฉายแล้วก้าวไปข้างหน้า

แต่ทันใดนั้นมือใหญ่ก็จับข้อเท้าเธอเอาไว้

กู้ชิงเบิกตากว้างและอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงกรีดร้อง

ขณะเดียวกันเสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นว่า “ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย”

กู้ชิงระงับความวิตกกังวลและส่องไฟฉายดูหน้าชายคนนั้น

ชายคนนี้มีหน้าตาค่อนข้างดี แม้ว่าใบหน้าจะท่วมท้นไปด้วยเลือดสีแดงแต่ก็ยังไม่อาจปิดบังความหล่อเหลาของเขาได้

เขาสวมเสื้อผ้ายี่ห้อดังและดูไม่เหมือนคนยากจน

ทำไมถึงมานอนกองอยู่ตรงนี้

หรือว่าเขาจะถูกทำร้าย?

กู้ชิงทำอะไรไม่ถูก เสื้อผ้าบนร่างกายของเขามีมูลค่าเท่ากับเงินเดือนครึ่งเดือนของเธอ เขาน่าจะไม่ได้เป็นโจรปล้น

กู้ชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจช่วยเหลือชายตรงหน้า

คิดเสียว่าทำความดีก็พอ

บังเอิญว่าที่พักของเธออยู่ไม่ไกลจากที่นี่

กู้ชิงประคองชายคนดังกล่าวกลับไปที่บ้าน เปิดไฟสว่างโร่และช่วยเขาขึ้นไปนอนบนโซฟา จากนั้นเธอเดินเข้าไปหาอุปกรณ์รักษาบาดแผลเบื้องต้น หยิบผ้าขนหนูที่ยังไม่ได้ใช้ออกมาจากห้องน้ำ ฆ่าเชื้อด้วยน้ำร้อนและนำมันใส่กะละมังกลับมาเช็ดเลือดออกจากใบหน้าของเขา

เธอมีสายตาหลักแหลมและผู้ชายคนนี้ก็ดูดีมากจริง ๆ

เขามีโครงหน้าชัดเจน คิ้วยาวเฉียบคม หล่อเหลาและดูซื่อตรง เป็นรูปลักษณ์ที่สง่ามาก

ชายคนนี้ดูอ่อนกว่าเธอ แต่กู้ชิงก็ชอบคนหน้าตาแบบนี้

เธอเพียงแค่ชอบหน้าตาของเขา ไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่นเลย

หลังจากทายาให้เขาแล้ว กู้ชิงก็พบว่าเสื้อคลุมของเขาเปื้อนเลือด เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอดเสื้อคลุมของเขาออก โชคดีที่เสื้อตัวในยังขาวสะอาดอยู่

ซ่งโมโม่บังเอิญมีธุระด่วนต้องกลับไปจัดการที่บ้านเกิด ดังนั้นช่วงนี้กู้ชิงจึงอาศัยอยู่ที่นี่เพียงลำพัง

โชคดีที่อพาร์ตเมนต์มีขนาดใหญ่และมีห้องรับรองสำหรับแขกด้วย

หลังจากเตรียมห้องรับแขกเสร็จแล้ว กู้ชิงก็เดินมามองชายตรงหน้าและตรวจดูให้แน่ใจว่าเขาไม่มีไข้ เธอจึงห่มผ้าห่มให้เขาและเดินเข้าไปพักผ่อนในห้องนอน

น่าจะแค่เมาจนหมดสติไป

เดี๋ยวพรุ่งนี้หายเมาแล้วก็คงจะไม่เป็นไรเอง

วันรุ่งขึ้น ฉินคั่วตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวขั้นรุนแรง

เขากวาดสายตามองรอบ ๆ แล้วเห็นว่าการตกแต่งสีเบจดูอบอุ่นมาก

เห็นได้ชัดว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรม ไม่ใช่บ้านของเขาในเมืองเป่ย รวมถึงไม่ใช่บ้านของมู่อวี้เฉิง

คำถามคือที่นี่คือที่ไหน?

หลังจากไปดูที่ดินเมื่อวานนี้ เจ้าของที่ดินก็กระวนกระวายรีบจะขายที่ดินให้ได้ ดังนั้นเขาจึงได้ซื้อมันมาในราคาถูกกว่าสองเท่าที่เขาตั้งงบประมาณเอาไว้

ถามว่าฉินคั่วจะมีความสุขไหม?

แน่นอนว่ามีความสุขมาก

เขาชวนมู่อวี้เฉิงไปดื่มฉลองสังสรรค์ที่บาร์

แต่มู่อวี้เฉิงอยากกลับบ้านไปอยู่กับภรรยา หลังกินข้าวเสร็จก็ขอตัวกลับทันที

ก็ได้ คนมีเมียแล้วก็เป็นแบบนี้แหละ

ฉินคั่วรู้สึกมีความสุขและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน เขาจึงเข้าไปดื่มเหล้าที่บาร์คนเดียว

แต่นึกไม่ถึงว่าหลังจากดื่มเสร็จแล้วเขาจะเมาแอ๋

ไม่ว่าทักษะการดื่มของเขาจะดีแค่ไหน แต่หลังจากดื่มเข้าไปทีละแก้ว ในไม่ช้าเขาก็เมาจนเสียการพยุงตัว

เขารู้ว่าตัวเองไม่มีสติครบองค์ประกอบจึงคิดจะเดินออกมาหาที่พักผ่อน ทว่ากลับถูกกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง

อาจเป็นเพราะเขาแต่งตัวดีเลยคิดจะเข้ามาปล้น

แม้ฉินคั่วจะเมาแต่สัญชาตญาณความเป็นนักสู้ยังคงอยู่ และปราบปรามหัวขโมยที่ไร้ความสามารถอย่างรวดเร็ว

หลังจากจัดการกับหัวขโมยเสร็จแล้ว ฉินคั่วก็รู้สึกเวียนหัวมาก

เขาพยายามเดินหาโรงแรมแต่กลับงมหาทิศทางไม่ได้เลย

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาหมดสติและล้มลงกับพื้น จนป่านนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าเขามานอนอยู่ที่ไหน

เขาจำไม่ได้ว่าเขาขอความช่วยเหลือจากใคร

ไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า แต่เขารู้สึกได้ถึงมือผู้หญิงนุ่ม ๆ คู่หนึ่งที่ช่วยรักษาบาดแผลให้เขา

เขาคิดว่ามันเป็นความฝัน

ฉินคั่วจึงยกมือขึ้นมาสัมผัสบาดแผลบนศีรษะและพบว่ามันผ้าพันแผลอยู่

ดูเหมือนว่ามันจะเป็นความจริง เขาได้รับการช่วยเหลือเอาไว้

ไม่ใช่ความฝัน

โทรศัพท์ของฉินคั่วยังอยู่ที่นี่ด้วย แม้ว่าหน้าจอ จะแตกร้าวแต่กลับไม่มีผลต่อการใช้งาน

เขาเปิดโทรศัพท์และพบว่าไม่มีคนรู้จักโทรหาเขาเลย

แน่นอนอยู่แล้ว เพราะมันเป็นหมายเลขโทรศัพท์สำหรับคู่ขาในเมืองหนาน

คาดว่าคงจะเลียนแบบกันมาดักจับเขา

ฉินคั่วยังคงชอบเล่นไปเรื่อยและชอบสาว ๆ ที่เชื่อฟังเขา

หากพวกเธอทำตัวไม่เหมาะสมจนฉินคั่วหมดความอดทน เขาก็จะสะบัดเธอทิ้ง เพราะยังไงเสียพวกเธอก็เป็นแค่ของเล่น

พวกเธอชอบเงิน และไม่มีใครอยู่สูงกว่าใคร

คราวเมื่อถึงเวลาบอกเลิกคู่ขา สาว ๆ พวกนั้นก็จะพูดสาธยายว่าพวกเธอรักเขามากแค่ไหน อยู่ไม่ได้โดยไม่มีเขา แต่หลังจากรับเงินไปแล้ว พวกเธอก็วิ่งหนีหายไปเร็วกว่าใครเพื่อน

บางคนพบชายหน้าใหม่ทันทีที่จากไป ไม่มีเว้นว่างเลย จนทำให้เขารู้สึกหมดความอยากทันที

ฉินคั่วนอนอยู่บนเตียงด้วยความงุนงงและกำลังคิดอะไรบางอย่าง

เขารู้สึกสบายใจมากที่ได้อยู่ที่นี่ มันทำให้เขารู้สึกอบอุ่น

นอกจากนี้ยังได้กลิ่นหอมจาง ๆ ในอากาศ ฉินคั่วเดาว่าคนที่ช่วยเขาไว้น่าจะเป็นผู้หญิง

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็เริ่มเคลื่อนไหวออกไปข้างนอก

กู้ชิงเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันและเปิดประตูอ้าไว้เล็กน้อย

จากนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่าคนที่นอนอยู่ในห้องรับแขกลืมตาตื่นแล้ว

“ตื่นแล้วเหรอคะ?” กู้ชิงนึกไม่ถึงว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเร็วขนาดนี้

ฉินคั่วได้ยินเสียงจึงหันไปมองทางกู้ชิง แต่จากนั้นเขาก็ต้องตกตะลึงทันที

เขาเคยเห็นคนสวยมามาก แต่คนพวกนั้นก็แค่สวย ไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงจิตวิญญาณเลย

กู้ชิงสวยมาก ดูมีเสน่ห์เหลือล้นและดูสูงส่ง

สวยจนทำให้เขา… จิตใจว้าวุ่น

ฉินคั่วเพียงมองดูเธอเงียบ ๆ แต่ร่างกายส่วนล่างกลับตอบสนองทันที

ทำให้เขารู้สึกอับอาย

ในชีวิตนี้ เขาไม่เคยจะตอบสนองด้วยการมองหน้าครั้งแรกแบบนี้

มันแปลกจริง ๆ

กู้ชิงรู้สึกไม่สบายใจกับสายตาที่จ้องมองมาอย่างดุดัน

เธอหันหน้าไปทางอื่น “ถ้าตื่นแล้วก็ไปกินข้าวเช้าสักหน่อยเถอะค่ะ ครอบครัวคุณอยู่ไหนคะ ให้พวกเขามารับคุณสิ”

อย่างไรก็ตามเขาได้รับความช่วยเหลือแล้ว ดังนั้นจะกินอาหารเช้าหรือไม่ก็ไม่สำคัญ

เสียงของคนสวยก็ไพเราะมากเช่นกัน

ฉินคั่วได้ยินเสียงที่ดังขึ้นมาจากในอก มันเต้นระรัวชัดเจนมาก

ไม่มีกฎเกณฑ์ใด ๆ แต่กลับน่ามหัศจรรย์พันลึกที่ฉินคั่วไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

จู่ ๆ ฉินคั่วก็นึกถึงประโยคอันล้าสมัยประโยคหนึ่ง

นึกไม่ถึงว่าวันหนึ่งเขาจะได้ใช้ประโยคนี้

หรือว่านี่จะเป็น… ความรู้สึกของหัวใจเต้นแรง?