พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 716 ชอบผู้ชายคนนั้นมากเลยเหรอ

ตอนที่ 716

ชอบผู้ชายคนนั้นมากเลยเหรอ

หลังจากตรวจสอบเสร็จได้ไม่นาน ผลตรวจก็ออกมา

ฉินคั่วกับกู้ชิงเข้าไปนั่งลงตรงข้ามคุณหมอ กู้ชิงดูประหม่าเล็กน้อย “คุณหมอ อาการของเขาเป็นยังไงบ้างคะ?”

“มีเลือดคั่งอยู่ในหัวนิดหน่อย แต่คุณบอกว่าผู้ป่วยความจำเสื่อม มันน่าจะเป็นการกระทบกระเทือนของสมองมากกว่า รอให้เลือดคั่งออกไปก่อนแล้วค่อยมาดูกันอีกที ส่วนสภาวะสมองเสื่อมเนี่ยหมอยังพูดอะไรมากไม่ได้หรอกครับ” คุณหมอขมวดคิ้วมีสีหน้าเคร่งขรึม

“คุณหมอ หรือว่าเขาจะไม่มีทางรักษาหายขาดคะ?” กู้ชิงรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ

“ไม่หรอกครับ นอกจากอาการเลือดคั่งในสมองนิดหน่อย ทุกอย่างก็ดูปกติดี พากลับรักษาที่บ้านดี ๆ เดี๋ยวก็หายเป็นปกติครับ” โรคความจำเสื่อมค่อนข้างซับซ้อนมาก แม้แต่คุณหมอก็ไม่สามารถระบุแน่ชัดได้

“ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณหมอ” กู้ชิงทำตัวเองให้กระปรี้กระเปร่า ขอบคุณคุณหมอและพาฉินคั่วออกไป

สีหน้าของกู้ชิงดูไม่ดีเลยจนฉินคั่วรู้สึกเสียใจเป็นครั้งแรก เขาไม่ควรโกหกเธอใช่ไหม?

เมื่อเห็นกู้ชิงขมวดคิ้ว เขาก็อดไม่ได้ที่อยากจะเอื้อมมือออกไปคลายปมคิ้วของกู้ชิง

ฉินคั่วทำหน้ามุ้ย “พี่สาว รู้สึกแย่ใช่มั้ย? ผมทำให้พี่เดือดร้อนแย่เลย”

“ไม่เป็นไร ไม่ได้รู้สึกแย่หรอก อย่าคิดมาก” กู้ชิงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วส่งยิ้มให้ฉินคั่ว

เด็กคนนี้ก็น่าสงสารเหมือนกัน

ได้อยู่กับครอบครัวที่ร่ำรวย ชีวิตจะต้องโรยไปด้วยกลีบกุหลาบแน่ ๆ น่าเสียดายที่เขาหลงลืมมันไป

ในเมื่อเขาอยู่ที่นี่แล้ว กู้ชิงก็จะต้องดูแลเขาให้ดี

โชคดีที่เธอประหยัดเงินมาหลายปี เลี้ยงดูคนอีกสักคนหรือทำกับข้าวเผื่ออีกสักจานก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

เขาจะเลี้ยงดูฉินคั่วให้เหมือนกับน้องชายตัวเอง

หลังจากตรวจร่างกายเสร็จแล้ว กู้ชิงก็พาฉินคั่วไปลงบันทึกประจำวันที่สถานีตำรวจ

เธอพูดอธิบายเหตุการณ์สั้น ๆ

“คุณผู้หญิง ถ้าเป็นแบบนี้อาจจะต้องใช้เวลาตรวจสอบประมาณเดือนนึงนะครับ” ตำรวจพูดบอกกู้ชิง

ขณะเดียวกันใครบางคนเดินออกมาจากข้างใน พอเห็นฉินคั่วนั่งอยู่ข้าง ๆ กู้ชิง ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจทันที “เฮ้…”

เขากำลังจะเปิดปากพูดแต่กลับถูกสายตาเย็นชาพิฆาต ส่งผลให้ตำรวจคนดังกล่าวปิดปากเงียบทันที

เขาหยุดพูดแล้วหันหน้าไปทางอื่น

หลังจากลงบันทึกเสร็จ กู้ชิงก็พาฉินคั่วออกมาข้างนอก

จู่ ๆ ฉินคั่วก็พูดขึ้นว่า “พี่สาว ผมอยากไปห้องน้ำ”

“เธอรู้มั้ยว่าห้องน้ำอยู่ทางไหน? อยากให้พี่พาไปมั้ย?” กู้ชิงไม่ได้สงสัยอะไรเลย

“ไม่เป็นไรฮะ ผมเห็นแล้ว ผมจำได้” ฉินคั่วพูดแล้วยิ้ม

“งั้นก็ระวัง ๆ ด้วยล่ะ อย่าเดินเพ่นพ่าน เสร็จแล้วก็รีบกลับมา” กู้ชิงไม่ลืมพูดเตือน

สภาพปัจจุบันของฉินคั่วทำให้เธอไม่ไว้วางใจเลย

“ครับ ขอบคุณ” ฉินคั่วพยักหน้าอย่างมีความสุขแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ

กระทั่งเดินไปถึงสถานที่ที่อยู่ลับสายตากู้ชิง ตัวตนที่ไร้เดียงสาของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นคุณชายฉินที่ไม่แยแสและเอาแต่ใจอีกครั้ง

เขาเดินมาถึงห้องน้ำและเป็นไปตามที่คาดเอาไว้ มีใครบางคนรอเขาอยู่ที่นี่

เมื่อเห็นฉินคั่ว ชายคนนั้นก็ยื่นบุหรี่ให้

ฉินคั่วโบกมือปฏิเสธ “ไม่ล่ะ”

หากกู้ชิงได้กลิ่นควันจากตัวเขาคงจะพูดอธิบายได้ยาก

“ว้า เปลี่ยนไปแฮะ เกิดอะไรขึ้น? แล้วสาวสวยที่อยู่กับแกคือใคร?” เขาเป็นเพื่อนอีกคนหนึ่งของฉินคั่วในเมืองเป่ย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นฉินคั่วแสดงท่าทางแบบนี้กับคนอื่น

มันน่าแปลกมาก

“อย่ามองส่งเดช มันไม่ใช่อย่างที่แกคิด” ฉินคั่วจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชาและตอบกลับอย่างไม่แยแส

“ฉันก็แค่สงสัย แกคิดว่าฉันเป็นคนยังไง?” ชายตรงหน้าทำอะไรไม่ถูก

แต่กลับรู้สึกแปลกใจอย่างมาก

โดยปกติแล้วฉินคั่วจะเป็นพวกเพลย์บอยที่ท่องราตรีอยู่ท่ามกลางหมู่ดอกไม้ ไม่เคยเห็นเขาสนใจใครขนาดนี้มาก่อน

“ปกป้องขนาดนี้ จริงจังเหรอ?” เขาถามต่อ

“จะจริงจังหรือไม่จริงจังมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับแก” สีหน้าของฉินคั่วเปลี่ยนเป็นเย็นชา

กระทั่งใบหน้าของอีกฝ่ายดูจริงจังขึ้น “ฉินคั่ว ฉันเตือนแกไว้เลยนะว่าถ้าคิดจะเล่น ๆ ก็เลิกยุ่งกับเธอซะ เธอไม่ใช่คนที่แกจะมาเล่นด้วยได้ ฉันรู้จักเธอและชอบเธอมาเป็นสิบปีแล้ว แต่ฉันแค่ไม่มีโอกาส แกมีคู่นอนอีกตั้งเยอะแยะ มีคนแบบไหนที่หาไม่ได้อีก? อย่ามายุ่งกับเธอ!”

“อยากตายหรือไง!” ฉินคั่วยกกำปั้นขึ้นและชกหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง

ชายคนนั้นไม่ได้หลบแต่เช็ดเลือดที่มุมปากแล้วพูดถากถางว่า “อีกอย่างเธอเคยแต่งงานแล้ว นายน้อยฉินรับได้มั้ยล่ะ?”

สีหน้าของฉินคั่วดูน่าเกลียดขึ้นทันที “ต่อให้เป็นของเหลือ ฉันก็ไม่ให้แก!”

“ฉินคั่ว แกนี่มัน… เฮงซวยจริง ๆ!” เหยียนหมิงจ้องมองฉินคั่วอย่างเย็นชา

“แล้วไงล่ะ? ตอนนี้ฉันอยู่ข้าง ๆ เธอแล้ว ส่วนแกไม่มีปัญญามาอยู่ข้างเธอด้วยซ้ำ!” ดวงตาสีนิลของฉินคั่วเต็มไปด้วยความเย็นชา

ทั้งสองยืนจ้องเขม็งกันเงียบ ๆ

กู้ชิงกำลังรออยู่ที่ล็อบบี้ในสถานีตำรวจ เธอเห็นว่าผ่านไปสิบนาทีแล้วแต่ฉินคั่วก็ยังไม่กลับมาสักที

เธอจึงเป็นกังวลและริเริ่มออกมาตามหาเขา

หลังจากนั้นเธอก็เห็นฉินคั่วยืนเผชิญหน้าอยู่กับใครบางคน “ทำไมนานจัง?”

ขณะเดียวกันฉินคั่วรีบเปลี่ยนท่าทางและสีหน้ากลายเป็นคนไร้เดียงสาอีกครั้ง “พี่สาว”

เมื่อเห็นว่าเขาเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว เหยียนหมิงก็ กระตุกปาก

ฉินคั่วคงจะมีทักษะรับมือกับสาว ๆ มามากมายใช่ไหม?

กู้ชิงเดินเข้ามาและเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉินคั่ว

กู้ชิงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจทันที “เหยียนหมิง กลับมาแล้วเหรอ?”

เหยียนหมิงมองดูเธอด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนขึ้น “อืม เพิ่งถูกย้ายกลับมาที่เมืองเป่ยน่ะ ไว้ว่างแล้วเราไปกินข้าวกันมั้ย?”

“ได้สิ เราไม่ได้เจอกันนานมากเลยอ่ะ” เหยียนหมิงกับ กู้ชิงเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน

พวกเขาเคยอยู่โรงเรียนเดียวกัน และเธอกับเหยียนหมิง ก็สนิทสนมกัน

แต่ต่อมาเธอแต่งงานและเหยียนหมิงก็ถูกย้ายไปที่อื่น พวกเขาจึงไม่ค่อยได้ติดต่อกัน

นึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญเจอกันที่นี่

ฉินคั่วจำใจยืนมองทั้งสองคนแลกข้อมูลการติดต่อและพูดคุยกันอย่างกะหนุงกะหนิง

เนื่องจากตอนนี้เขารับบทเป็นผู้ป่วยความจำเสื่อม เขาจึงไม่สามารถห้ามปรามทั้งสองคนได้

หลังจากแลกเปลี่ยนหมายเลขโทรศัพท์แล้ว กู้ชิงก็เพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก

“นายรู้จักเขาเหรอ?”

เหยียนหมิงเหลือบมองฉินคั่วแล้วได้รับคำเตือนจากสายตาของฉินคั่ว น่าแปลกที่เหยียนหมิงไม่ได้พูดเปิดโปงฉินคั่ว “เปล่าหรอก เขาบอกว่าเสื้อผ้าฉันเท่ดีน่ะ ก็เลยขอดูใกล้ ๆ”

“อย่างนี้นี่เอง” กู้ชิงพยักหน้าเบา ๆ

ฉินคั่วสูญเสียความทรงจำไปจึงเป็นเรื่องปกติที่เขา จะสงสัยทุกอย่าง

“ว่าแต่นี่คือยังไง เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ทำไมฉันไม่เคยเห็นคนคนนี้มาก่อน” เหยียนหมิงชี้ไปที่ฉินคั่วแล้วพูดถาม

“ไม่มีอะไรหรอก แค่อุบัติเหตุนิดหน่อย” กู้ชิงไม่รู้ว่าทำไม เพียงแต่เธอไม่อยากเล่าเรื่องของฉินคั่วให้คนอื่นฟัง

นอกจากนี้ยังหวังว่าถ้าวันหนึ่งเขาจำอะไรได้แล้วเขา จะไม่รู้สึกอับอาย

“อ๋อ งั้นเอาไว้ฉันโทรหานะ ตอนนี้ฉันต้องไปทำงานก่อน ขอตัวล่ะ” เหยียนหมิงเห็นว่ากู้ชิงไม่อยากเล่า เขาจึงไม่ได้ถามเค้น

จนกระทั่งเหยียนหมิงจากไปแล้วแต่กู้ชิงยังคงมองตามหลังเขา ฉินคั่วที่เดิมทีอารมณ์เสียอยู่ก็ยิ่งรู้สึกไม่มีความสุขเข้าไปอีก แต่เขาแสดงออกมาไม่ได้ “พี่สาว ชอบผู้ชายคนนั้นมากเลยเหรอ?”