พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 728 จอมปลอม

ตอนที่ 728

จอมปลอม

ฉินคั่วโมโหมากจนปวดหัว

เขาไม่อยากแสดงความรุนแรงต่อหน้ากู้ชิง ดังนั้นเขาจึงพยายามอดกลั้นเอาไว้ แต่หวังลี่กลับไม่รู้จักชั่วดี

กู้ชิงไม่อยากนั่งฟังบทสนทนาระหว่างพวกเขา

เธอรู้สึกเหนื่อยล้ามาก

“คุณถง ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” ส่วนเรื่องของฉินคั่วไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย

เธอเพียงหวังว่าฉินคั่วจะสามารถจัดการเรื่องทุกอย่างได้ดีและไม่ปล่อยให้หวังลี่มาสร้างปัญหากับเธออีก

“งั้นเธอก็กลับไปก่อนเถอะ ให้ฉันไปส่งมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่ากู้ชิงกำลังอารมณ์ไม่ดี

ใครจะไปคิดล่ะ?

ว่าเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองจะเกิดขึ้นแบบนี้

“ไม่เป็นไรค่ะ” หวังลี่อยู่ที่นี่แล้ว กู้ชิงคงจะไม่ได้รับอันตรายอะไรอีก

มู่อวี้เฉิงก็อยู่ที่นี่ด้วย กู้ชิงจึงไม่อยากรบกวน ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“กู้ชิง กู้ชิง…” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะจากไป ฉินคั่วก็รีบไล่ตามหลังมา

เขาจับมือกู้ชิงเอาไว้ กู้ชิงอยากจะสลัดมือเขาออกแต่ก็ทำไม่ได้

ในตอนนี้กู้ชิงรู้สึกหมดหนทางกับฉินคั่วแล้วจริง ๆ

เธอพบว่าเธอกำลังติดอยู่ในวังวนที่ไม่มีที่สิ้นสุด และเธอไม่มีทางจัดการกับฉินคั่วได้เลย

ขณะเดียวกันเธอรู้สึกเศร้ามากที่ไม่สามารถมีความคิดเป็นของตัวเองได้

“ฉินคั่ว ฉันคิดว่าทำแบบนี้ไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก มีคนชอบนายตั้งเยอะแยะ อย่ามาเสียเวลากับฉันเลย อีกอย่างฉันไม่อยากเล่นเกมกับนาย นายเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย?” กู้ชิงเม้มปาก

“แต่ผมชอบพี่ พี่ชอบผมกลับสักหน่อยไม่ได้เหรอพี่กู้ชิง?” ฉินคั่วจับมือกู้ชิงอย่างระมัดระวัง

ดูอ่อนน้อมถ่อมตนมาก

หวังลี่มองดูท่าทางของฉินคั่วด้วยความตกตะลึง

แม้ฉินคั่วจะชอบพูดเอาอกเอาใจเธอ แต่นั่นก็เป็นแค่คำพูดเท่านั้น

เธอไม่สามารถสอบถามเรื่องส่วนตัวของฉินคั่วได้เลย

แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่หวังลี่เห็นฉินคั่วทำท่าทางถ่อมตัวต่อหน้าผู้หญิงคนอื่น

มันไม่ใช่วิธีการที่เขาเคยปฏิบัติต่อเธอ

“ฉินคั่ว รู้มั้ย? ฉันซ่อนอดีตไว้จากทุกคนและไม่อยากนึกถึงมันอีก แต่เพราะแฟนของนายทำให้ทุกอย่างที่ฉันพยายามกลายเป็นสูญเปล่า เธอกล่าวหาว่าฉันขโมยแฟนของเธอและเปิดเผยฝันร้ายของฉันต่อหน้าสาธารณะ ฉันทำอะไรผิดนักเหรอ?” กู้ชิงพูดและอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

เธอเศร้าใจมาก

ที่ผ่านมาเธอถูกนินทาลับหลังจนต้องซ่อนตัวอยู่ในบ้านตลอดทั้งวัน

ตอนนี้เธอหวาดกลัวมาก

เธอพยายามซ่อนตัว ทำทุกอย่างอย่างดีเพียงเพราะกลัวว่าจะถูกค้นพบ

แต่ตอนนี้ฉินคั่วกลับทำให้เธอนองเลือดต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง

เป็นไปได้ว่าหลังจากเธอเดินเข้าบริษัทในวันพรุ่งนี้ ข่าวลือมากมายคงจะแพร่สะพัดไปทั่ว

เมื่อวานนี้ฉินคั่วบุกมาที่บริษัทโดยไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของเธอเลย

“ผมขอโทษ ผมผิดเอง” ฉินคั่วคิดว่าหวังลี่จะไม่มาที่นี่อีก เขาจึงส่งเธอกลับไปที่เมืองหนาน

แต่นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่กลัวเขาเลย

“เอาล่ะฉินคั่ว มาหยุดเรื่องของเราไว้ตรงนี้เถอะ ชีวิตของฉันสงบสุขดี แตกต่างจากชีวิตนายมาก หลังจากเจอนายชีวิตฉันก็ยุ่งเหยิงไปหมด ฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้” กู้ชิงพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ผม…” ฉินคั่วไม่รู้จะพูดอะไร

พอเห็นว่ากู้ชิงเตรียมจะเดินออกไปอีกครั้ง เขาก็ปล่อยมือเธอโดยไม่ได้บีบบังคับอะไรอีก

กู้ชิงเดินออกมาจากบริษัทและกลับไปที่อพาร์ตเมนต์

“ฉินคั่ว ถึงนายจะติดเล่นแต่ก็ควรมีขีดกำจัดบ้างมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูฉินคั่วด้วยความโกรธจัด

“ผมไม่ได้เล่นนะพี่สะใภ้” ฉินคั่วทำเรื่องโง่เขลาในอดีตมามาก

มากเสียจนเขาพูดอธิบายแล้วไม่มีใครเชื่อเขา

“ฉันไม่สนใจหรอกว่านายแค่เล่น ๆ หรือจริงจัง แต่นายก็รู้นิสัยของกู้ชิงอยู่ ในบริษัทกู้ชิงเป็นผู้บริสุทธิ์มาตลอดแต่ตอนนี้แฟนนายกลับทำให้เธอมัวหมอง ฉันขี้เกียจเกินจะพูดอะไรแล้ว ดูแลสาว ๆ ของนายไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้ออกมาสร้างปัญหาอีก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหนื่อยเต็มทน

มู่อวี้เฉิงช่วยประคองเธอลุกขึ้นยืนแล้วไม่ได้พูดอะไรกับฉินคั่ว “กลับบ้านกันเถอะเหมี่ยวเหมี่ยว”

“อืม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าเบา ๆ

คราวเมื่อเดินผ่านฉินคั่ว มู่อวี้เฉิงก็ตบไหล่ปลอบโยนเขา

เขาไม่สามารถช่วยเหลือเรื่องนี้ได้จริง ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้เข้าไปยุ่งและคำพูดของเธอก็ไม่ได้เกินจริงเลย

ฉินคั่วควรจะมีคนมาดูแลสักที

หลังจากทุกคนจากไปแล้ว ฉินคั่วก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาหวังลี่ทีละก้าว “คิดว่าตัวเองเป็นใคร? ฮะ?”

เขาบีบคางหวังลี่แล้วพูดว่า “หยุดทำตัวน่าขยะแขยงสักทีได้มั้ย?”

“ฉันชอบคุณจริง ๆ ทำไมคุณไม่เชื่อฉันล่ะฉินคั่ว?” หวังลี่รู้สึกว่าคางของเธอกำลังจะหลุดออก น้ำตาไหลพรากลงมาอาบแก้ม

“คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอชอบอะไรในตัวฉัน? เงินหรืออำนาจล่ะ?” ฉินคั่วทำสีหน้าเย็นชา

ทุกคนแค่อยากได้สิ่งที่ต้องการ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาดูถูกดูแคลนผู้หญิงพวกนี้

“แล้วแม่นั่นล่ะ? หล่อนไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงหรือไง? ฮะ?” หวังลี่ไม่พอใจอย่างมาก

พูดอย่างกับว่ากู้ชิงสูงส่งมากอย่างไรอย่างนั้น

“เธอยินดีจ่ายเงินให้ฉัน ให้ฉันพึ่งพาเธอ ใจดีและเป็นคนเก่ง ผู้หญิงที่รู้จักแต่ใช้เงินผู้ชายอย่างเธอกล้าเอาตัวไปเปรียบเทียบกับกู้ชิงได้ยังไง?” ฉินคั่วหยุดมองหวังลี่แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

หลังจากนั้นไม่นาน ชายร่างสูงในชุดดำสองคนก็เดินเข้ามา

ฉินคั่วไม่แม้แต่จะมองดูหวังลี่และพูดสั่งการว่า “เอาเธอไปปล่อยทิ้งไว้ที่แอฟริกา อย่าให้กลับมาเหยียบที่นี่อีก”

น้ำเสียงเย็นชาและไม่แยแสของเขาทำให้หวังลี่หวาดกลัว

ในขณะเดียวหวังลี่ก็ตระหนักได้ว่าฉินคั่วไม่ได้ล้อเล่น

หวังลี่ก้มหน้าลงและร้องขอความเมตตา “คุณชายฉิน คุณชายฉิน ได้โปรดให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะนะคะ ฉันผิดไปแล้ว อีกอย่างฉันก็อยู่กับคุณมาตั้งนาน”

เธอไม่คิดว่าฉินคั่วจะโหดร้ายกับเธอขนาดนี้

เธอรู้สึกว่าท่าทางของฉินคั่วล้วนเป็นการแสดงจอมปลอม จอมปลอมทั้งหมด

“ฉันให้โอกาสเธอแล้วไม่ใช่เหรอ? เธอไม่ควรแตะต้องกู้ชิง ออกไปซะ ไม่งั้นฉันไม่ไว้ชีวิตเธอแน่!” ฉินคั่วยังคงทำสีหน้าเย็นชาและแข็งกระด้างแม้ว่าหวังลี่จะร้องห่มร้องไห้จนไม่สามารถขยับตัวได้

“ฉินคั่ว คุณรู้มั้ยว่าคุณโหดร้ายมาก! คนอย่างคุณควรอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต! คุณไม่มีทางตามจีบเธอได้หรอก!” หวังลี่พูดส่งท้ายให้สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิม

“อยากตายหรือไง?” ฉินคั่วมองดูหวังลี่อย่างอาฆาต

“คุณ คุณชายฉิน” หวังลี่ยังอยากได้ความเห็นอกเห็นใจ

“รีบพามันออกไปซะ อย่าปล่อยให้มาพูดพล่ามอีก ไม่งั้นพวกแกได้ไปแอฟริกากับมันแน่” ฉินคั่วโบกมือไล่อย่างไร้ความอดทน

ชายชุดดำทั้งสองคนรีบพาฉินคั่วออกไปทันที

“ไม่คุณชายฉิน ฉันผิดไปแล้วคุณชายฉิน ฉันไม่อยากไปแอฟริกา ให้โอกาสฉันอีกครั้งได้มั้ย?” ในที่สุดหวังลี่ก็เริ่มเข้าใจความร้ายแรงของเรื่องนี้และร้องขอความเมตตาจากฉินคั่ว

ทว่าฉินคั่วกลับทำหูทวนลมและเดินไปอีกด้าน

คำพูดของหวังลี่เป็นเหมือนคำสาปที่ก้องอยู่ในรูหูของ ฉินคั่ว

เขารู้สึกกลัว

ถ้าเขาตามจีบกู้ชิงไม่ได้จริง ๆ ขึ้นมาจะทำยังไง?

กู้ชิงเกลียดชังเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?