พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 729 รู้สึกถึงการเป็นส่วนหนึ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ตอนที่ 729

รู้สึกถึงการเป็นส่วนหนึ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

กู้ชิงกลับมาบ้านและจิบนมหนึ่งแก้วเพื่อบรรเทาความเหนื่อยล้าทางร่างกาย

เรื่องที่เกิดขึ้นมันคืออะไร?

เธอนึกไม่ถึงว่าหลังจากผ่านไปแค่วันเดียว ความสงบสุขในชีวิตของเธอจะถูกทำลายจนย่อยยับ

เธอกลัวมากกว่าอดีตสามีจะกลับมาข่มขู่เธออีก

มันเป็นฝันร้ายสำหรับเธอมากจริง ๆ

กู้ชิงขดตัวอยู่บนโซฟา กอดเข่าแน่นในลักษณะท่าทางป้องกันตัวเอง

เธอกระซิบบอกตัวเองในใจว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี

ไม่ว่ามันจะยากลำบากสักแค่ไหนเธอก็จะอดทน

เธอพยายามบอกตัวเองว่าอย่ากลัว

“ก๊อก ๆ ๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น

กู้ชิงที่กำลังรู้สึกวิตกกังวลอยู่สะดุ้งตกใจกับเสียงเคาะประตู

เธอเดินไปที่ประตูแล้วถามว่า “นั่นใคร?”

กู้ชิงเป็นคนรอบคอบมากและระมัดระวังตัวอยู่เสมอ เธอเดินเข้าไปถามแต่ไม่ได้เปิดประตูทันที

“พี่สาว…” เสียงแผ่วเบาดังมาจากด้านนอกประตู

เมื่อได้ยินเสียงนั้น กู้ชิงก็ตกตะลึง เธอเม้มปากแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก

“พี่สาว พี่สาว” แต่เมื่อไม่ได้ยินคำตอบรับ ฉินคั่วก็วิตกกังวลและเริ่มตะโกนร้องเรียกเธออย่างต่อเนื่อง

“ฉันไม่ออกไปหานายหรอก กลับไปซะ” หลังจากนั้นไม่นาน กู้ชิงก็เริ่มรู้สึกรำคาญเสียงโหวกเหวกโวยวายจึงพูดตอบกลับอย่างไม่เต็มใจนัก

“พี่สาว ผมอยากเจอพี่ ผมไม่ทำอะไรหรอก ขอแค่เจอพี่หน่อยได้มั้ย?” ฉินคั่วพูดด้วยน้ำเสียงถ่อมตัวราวกับว่าเขาเป็นเพียงฝุ่นละออง

ตอนนี้เขากำลังไล่ตามกู้ชิงเช่นเดียวกับตอนที่หวังลี่ไล่ตามเขา

ฮวงจุ้ยหมุนเปลี่ยนไปแล้ว จะโทษชะตาฟ้าลิขิตได้ยังไง?

ในอดีตคุณชายฉินมักจะถูกรายล้อมไปด้วยหญิงสาวมากหน้าหลายตาตลอดทั้งวัน ผู้หญิงคนอื่นคอยพูดประจบประแจงเขา ใครจะคิดว่าวันหนึ่งเขาต้องมาตามตอแยผู้หญิงคนหนึ่งและดื้อดึงไม่ยอมจากไปแบบนี้?

เขานอนไม่หลับทั้งคืนเพียงเพราะเอาแต่คิดถึงกู้ชิง

เขาคิดว่าเขาคงจะบ้าและป่วยหนักไปแล้ว

นี่เขาบ้าหรือเปล่า?

อย่างไรก็ตามฉินคั่วไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ราวกับว่าเขากำลังติดยาเสพติด

“แต่ฉันไม่อยากเจอหน้านาย ขอร้องล่ะคุณชายฉิน กลับไปที่ที่นายอยู่เถอะ หยุดตามรังควานชีวิตฉันสักทีได้มั้ย?” กู้ชิงรู้สึกว่าเธอกำลังจะเป็นโรคประสาท

เธอยอมรับว่าเธอคอยดูแลฉินคั่วด้วยความรักความห่วงใย

แต่เธอก็ถือว่าฉินคั่วเป็นแค่น้องชายของเธอเท่านั้น

ไม่มีความรู้สึกระหว่างชายหญิง

เธอจะรู้ว่าฉินคั่วมีจุดประสงค์ในการเข้าหาเธอตั้งแต่แรกได้อย่างไร?

“พี่อยู่ไหนผมก็จะอยู่ที่นั่นด้วย” ไม่ว่ากู้ชิงจะพูดขับไล่เขายังไง ฉินคั่วก็ไม่ยอมจากไป

“ขอร้องล่ะ กลับไปเถอะ” กู้ชิงมีลางสังหรณ์ใจว่าคืนนี้เธอคงจะไม่ได้นอนหลับสนิท

“ผมไม่ไป พี่ออกมาดูผมก่อนแล้วผมจะไป ถ้าพี่ไม่ออกมา ผมก็จะรออยู่ตรงนี้จนกว่าพี่จะออกมา” ฉินคั่วไม่มีความตั้งใจว่าจะจากไป

เขาค้นพบว่าโลกที่ไม่มีกู้ชิงมันทำให้เขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น

เขาอยากอยู่ที่นี่ มีเพียงเธอเท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจ

“ถ้าอยากอยู่ที่นี่งั้นก็เชิญอยู่ไป” กู้ชิงไม่มีทางเลือกอื่น ฉินคั่วเป็นคนดื้อรั้นมาก มากเกินกว่าคนธรรมดาทั่วไป

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ฉินคั่วก็ตระหนักได้ว่ากู้ชิงเป็นคนโหดร้ายมากและเธอจะไม่มีทางออกมาหาเขา ดวงตาของเขาจึงมืดมนลง

นี่คงเป็นผลกรรมที่เขาก่อเอาไว้

เขาใช้ชีวิตเสเพลมามาก พอตอนนี้หาคนที่อยากดูแลเจอแล้ว

ต่อให้มีเงิน มีอำนาจ มีสถานะแล้วยังไงล่ะ? กู้ชิงไม่สนใจอะไรสักอย่าง

ฉินคั่วเข้าใจดีว่ากู้ชิงไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ด้วยง่าย ๆ ไม่เหมือนกับผู้หญิงพวกนั้น

เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

ตอนที่ถูกผู้หญิงวิ่งไล่ตาม เขามักจะคิดว่าตนเองดีกว่าคนอื่นเสมอ

แต่เขาเชื่อว่าตราบใดที่เขาแน่วแน่ กู้ชิงจะต้องประทับใจในตัวเขาอย่างแน่นอน

เพราะกู้ชิงเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยนมาก

หลังจากกู้ชิงไม่ได้ยินเสียงจากข้างนอก เธอก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องนอน

เห็นได้ชัดว่าร่างกายเธอเหนื่อยล้ามาก อ่อนเพลียและง่วงนอน ทว่าเธอกลับนอนไม่หลับ

เธอหลับตาลงและนอนพลิกตัวไปมาบนเตียง

กว่าจะรู้ตัวก็ดึกมากแล้ว

กู้ชิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูแล้วพบว่ามันเป็นเวลาตีสอง

ฉินคั่วคงจะกลับไปแล้วใช่ไหม?

ครอบครัวของฉินคั่วน่าจะทรงอิทธิพลหรือเปล่า? แต่ทำไมถึงมาทนทุกข์ทรมานอยู่กับเธอล่ะ?

กู้ชิงคิดเรื่องนี้ในใจแต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ

เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าประตู

ใครจะรู้ว่าทันทีที่บานประตูถูกเปิดออก อ้อมกอดแกร่งจะพุ่งเข้ามาหาเธอ

“พี่สาว ผมจับพี่ได้แล้ว” เสียงดังชัดเจนยังคงก้องอยู่ในรูหูของกู้ชิง

กู้ชิงชะงักไปเล็กน้อย

เธอคิดว่าฉินคั่วกลับไปแล้ว

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าฉินคั่วยังคงรอเธออยู่ที่นี่

อ้อมกอดของฉินคั่วเต็มไปด้วยความเย็นสบายของลมหนาว

กู้ชิงรู้สึกพิลึกเล็กน้อยแต่ไม่ได้สลัดอ้อมกอดออก

เธอหลับตาลงแล้วค่อย ๆ ผลักฉินคั่วออกไป “ทำไมยังไม่กลับไปอีก?”

ตอนนี้เธอสับสนมาก คนอย่างฉินคั่วค่อนข้างหยิ่งผยอง เธอรู้นิสัยเขาดีและไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้เพื่อเธอ

“ผมก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ผมอยากเจอพี่ พี่ยอมออกมาเจอผมแล้วใช่มั้ย?” รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินคั่วดูจริงใจมาก

เขาดูมีความสุขมากจริง ๆ

เขาเดาออกว่ากู้ชิงจะออกมาและไม่ปล่อยให้เขารอนานเกินไป

“ตอนนี้ก็เห็นแล้ว กลับไปได้หรือยัง?” กู้ชิงขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกปวดหัว

“พี่สาว ดูสิมันดึกแล้วนะ ขับรถกลับไปไม่ปลอดภัยหรอก พี่สาวขอผมพักที่นี่สักคืนหนึ่งไม่ได้เหรอ? พี่สาว ได้โปรดเถอะครับ” ฉินคั่วแสร้งทำเป็นน่าสงสาร

เมื่อเห็นว่ากู้ชิงไม่พูดอะไร ฉินคั่วจึงพูดต่อว่า “ดูสิวันนี้อากาศก็หน๊าวหนาว พี่สาว เกิดผมเป็นหวัดเข้าจะทำยังไง?”

กู้ชิงเหลือบมองจมูกของฉินคั่วที่แดงแปร๊ดเพราะความเหน็บหนาว

กู้ชิงลังเล

หากฉินคั่วเป็นหวัดขึ้นมาจริง ๆ คงจะไม่ดีแน่

“พี่สาว พี่สาว แค่คืนเดียวเท่านั้น คืนเดียวเอง ผมไม่ทำอะไรพี่หรอก” เมื่อค้นพบว่าท่าทางน่าสงสารเริ่มมีประโยชน์ ฉินคั่วก็รีบทำตัวออดอ้อน

กู้ชิงจึงจำใจพยักหน้า “งั้นพักที่นี่หนึ่งคืนแล้วพรุ่งนี้เช้ารีบออกไปซะ”

“ขอบคุณฮะพี่สาว” ดวงตาของฉินคั่วเป็นประกาย

ฉินคั่วพูดแล้วคิดจะเดินเข้าไปกอดเธออีกครั้ง

แต่กู้ชิงยื่นมือออกมาปิดกั้น “ห้ามทำอะไรทั้งนั้น ไม่งั้นก็กลับออกไปซะ”

“ฮะ” ฉินคั่วตอบตกลงอย่างเชื่อฟังและเดินตามหลังกู้ชิงเข้าไปข้างในบ้านราวกับสุนัขตัวใหญ่ผู้ซื่อสัตย์ เธอไม่สามารถกำจัดเขาออกไปได้ไม่ว่าจะพยายามสักแค่ไหนก็ตาม

กู้ชิงเปิดไฟ ช่วยจัดเตียงหาผ้าห่มมาให้ฉินคั่ว จากนั้น ก็เดินกลับไปที่ห้องนอนของตนเองโดยไม่พูดอะไรกับฉินคั่วเลย

ฉินคั่วรู้สึกพึงพอใจอย่างมาก

ขอแค่กู้ชิงยอมให้เขาอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกัน เขาก็มีความสุขแล้ว

ฉินคั่วลงมานอนบนเตียงนุ่มแล้วรู้สึกถึงการเป็นส่วนหนึ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขารู้ว่ามันเป็นเพราะกู้ชิง มีเพียงกู้ชิงเท่านั้นที่มอบความรู้สึกแบบนี้ให้แก่เขา

กู้ชิงน่าจะเป็นคนซักผ้าห่มผืนนี้เอง มันยังมีกลิ่นหอมนุ่มนวลของเธอติดอยู่เลย

ฉินคั่วฝั่งหัวอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

หลังจากนั้นไม่นานเขานอนหลับไป