พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 730 ไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเธออีก

ตอนที่ 730

ไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเธออีก

สองวันมานี้กู้ชิงรู้สึกตึงเครียดมากเกินไปจนเช้านี้เธอเผลอตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแต่งหน้าเตรียมจะไปทำงาน แต่สุดท้ายเธอกลับพบว่ามันเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์และเธอไม่จำเป็นต้องไปทำงาน

หลังจากถอดรองเท้า กู้ชิงก็ทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างหมดเรี่ยวแรง

แต่เมื่อเห็นว่าบานประตูห้องหนึ่งยังคงปิดอยู่ กู้ชิง ก็ตระหนักได้ว่ายังมีใครอีกคนอยู่ในบ้านหลังนี้

ไม่รู้ว่าฉินคั่วกลับออกไปหรือยัง แต่เขาควรจะกลับออกไปได้แล้ว

วันนี้เธอว่างจึงคิดจะทำความสะอาดบ้านสักหน่อย

กู้ชิงเปิดประตูเข้าไปแล้วพบว่าฉินคั่วยังคงนอนหลับอยู่

เธอเผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวและคิดว่าทุกครั้งที่ฉินคั่วพูดสัญญาอะไร เขาจะไม่มีวันรักษาสัญญาตามคำพูดของเขาได้เลย

เธอเสียใจที่ปล่อยให้เขาเข้ามา เธอคิดว่าเธอแค่ตอบรับเพื่อรักษาน้ำใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน แต่นึกไม่ถึงว่าจนป่านนี้เขาจะยังไม่กลับออกไปอีกเหรอ?

กู้ชิงเดินเข้าไปสะกิดไหล่ของฉินคั่ว “ฉินคั่ว ฉินคั่ว ตื่นเถอะ ไปได้แล้ว”

“พี่สาว…” น้ำเสียงของฉินคั่วฟังดูแหบแห้งและเต็มไปด้วยความง่วงนอนอย่างสุดขีด

กู้ชิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เธอยกผ้าห่มขึ้นแล้วจึงพบว่าใบหน้าของฉินคั่วดูแดงแปร๊ดผิดปกติ

กู้ชิงจึงตรวจดูอุณหภูมิบนหน้าผากของเขา

ร้อนมาก

ร้อนจนน่าตกใจ

มันตรงกับคำพูดของฉินคั่วเมื่อคืนนี้จริง ๆ เขาเป็นไข้จนได้

กู้ชิงรู้สึกผิดเล็กน้อยในใจ

เขาต้องนั่งตากลมหนาวด้านนอกอยู่นานเพราะกู้ชิง

กู้ชิงหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำออกมาจากห้องน้ำแล้วนำมาวางไว้บนหน้าผากของฉินคั่ว จากนั้นเธอก็ตั้งใจจะไปซื้อยา

ฉินคั่วรีบคว้าข้อมือของกู้ชิงเอาไว้แน่น “พี่สาว จะไปไหน?”

“นายมีไข้ ฉันจะออกไปซื้อยามาให้” ฉินคั่วตัวร้อนมาก แม้แต่มือใหญ่ที่จับกู้ชิงเอาไว้ก็ร้อนฉ่าราวกับถูกน้ำร้อนลวก

“อย่าไป ผมไม่ให้พี่ไป” ฉินคั่วจับมือกู้ชิง พยายามจะยึดติดกับร่างของเธอ

“แต่ตอนนี้นายไม่สบาย อย่าวุ่นวายสิฉินคั่ว ไม่งั้นเราไปโรงพยาบาลมั้ย” กู้ชิงทำอะไรไม่ถูก บางทีเธอก็รู้สึกว่าฉินคั่วเป็นเหมือนกับเด็กน้อย พูดอะไรไปเขาก็ไม่ฟังเลย ดื้อรั้นจนคนอื่นทำอะไรเขาไม่ได้

ไม่ว่ากู้ชิงจะลังเลสักแค่ไหน แต่เนื่องจากฉินคั่วมีไข้สูงเธอจึงไม่สามารถทิ้งฉินคั่วไว้ตามลำพังได้

ถึงอย่างนั้นการใจอ่อนไม่ใช่เรื่องดี

“แต่ผมอยากอยู่กับพี่สาว พี่สาว ผมรู้สึกอึดอัดจัง…” ฉินคั่วพูดพร้อมกับดึงกู้ชิงเข้ามากอดไว้แน่น และเอาหน้าถูไถแก้มของเธอ

การถูไถทำให้กู้ชิงรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย เธอจึงรีบผลักหัวโต ๆ ของเขาออกไป “นายรู้สึกอึดอัดพี่ก็จะไปซื้อยาให้นี่ไง แต่ถ้านายยังก่อความวุ่นวายอีก พี่จะโกรธแล้วนะ”

“พี่สาวออกไปแล้วจะกลับมามั้ย?” ฉินคั่วมองดูกู้ชิงอย่างระมัดระวัง

บางครั้งคนป่วยก็ค่อนข้างเปราะบางเป็นพิเศษ

ฉินคั่วดูขี้อ้อนกว่าปกติมาก

ดวงตาเปียกชื้นทำให้กู้ชิงเริ่มทนไม่ไหว

“บ้านฉันอยู่นี่ ฉันจะไปไหนได้?” กู้ชิงทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“พี่สาวชอบทิ้งผมไว้คนเดียวอยู่เรื่อย” ฉินคั่วเม้มปาก

“เอาล่ะ งั้นก็อยู่ที่นี่ดี ๆ ล่ะ” กู้ชิงพูดแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา

เธออดห่วงเขาไม่ได้จริง ๆ

จนกระทั่งเธอออกไปแล้ว ออร่าบนร่างกายของฉินคั่วก็เปลี่ยนไป ดวงตาของเขามืดมนลง ฉินคั่วหวนนึกถึงเหตุการณ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองก่อนหน้านี้แล้วหัวเราะเบา ๆ

ดูเหมือนว่าเขาจะพบจุดอ่อนของพี่สาวแล้ว เธอช่างน่ารักจริง ๆ

แม้ว่าฉินคั่วจะป่วยจนรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัว แต่สติปัญญาของเขาก็ยังไม่ได้ย่ำแย่

เขาชื่นชมทักษะการแสดงของตัวเองเป็นอย่างมาก

แต่คุณชายฉิน ต้องมานั่งเอาอกเอาใจคนอื่นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ทว่าสำหรับกู้ชิงแล้ว เขากลับทำมันลงไปโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนว่าคราวนี้เขาจะเอาตัวไม่รอดแล้วจริง ๆ

กู้ชิงออกไปและเดินกลับมาหลังจากนั้นไม่นาน ก่อนออกไปข้างนอกเธอต้มน้ำร้อนทิ้งเอาไว้ พอกลับมาน้ำร้อนก็อุ่นได้ที่พอดี เธอจึงยื่นแก้วน้ำอุ่นให้ฉินคั่ว “รีบกินยาซะ ตกบ่ายไข้จะได้ลดลง แต่ถ้าไข้ไม่ลดลงเราคงต้องไปโรงพยาบาล”

ฉินคั่วไม่ขยับ เพียงแต่จ้องมองไปทางกู้ชิง

กู้ชิงขมวดคิ้ว “มีอะไร?”

“พี่สาว นี่พี่จริง ๆ เหรอ? ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย?” ฉินคั่วแสร้งทำเป็นสับสน

“ไม่ได้ฝัน รีบกินยาเร็ว ๆ” กู้ชิงพูดตอบรับลวก ๆ

“พี่สาว พี่สาว ผมไม่อยากกินยา มันขม” ฉินคั่วเกือบ จะอาเจียนกับท่าทางเสแสร้งของตัวเอง

แต่ตราบใดที่มันสามารถทำให้กู้ชิงประทับใจได้

เขาก็ไม่สนใจอะไร

“ก็แค่เอาใส่ปากแล้วหลับหูหลับตากลืนไปซะ” กู้ชิงรู้สึกหมดหนทาง

ทุกคนครั้งที่มีฉินคั่วอยู่ แผนการทุกอย่างของเธอจะต้องหยุดชะงัก

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการทำความสะอาดเลย

ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ทำความสะอาดแล้ว

“พี่สาว โอ๋ผมหน่อยสิ” ฉินคั่วกะพริบตาแล้วมองไปที่กู้ชิง

“นายคิดว่านายเป็นเด็กหรือไง? ฉินคั่ว รีบกินยาเร็ว ๆ” กู้ชิงเกือบจะระเบิดออกมาด้วยความโกรธ

เธอทำหน้านิ่งแล้วมองดูฉินคั่วด้วยความเย็นชา

ฉินคั่วสังเกตเห็นว่าเธอโกรธมากจึงรีบหดตัวลงแล้วพึมพำว่า “ก็ได้ ผมจะกินยา พี่สาวอย่าโกรธสิ”

จากนั้นเขาก็กินยาด้วยท่าทางราวกับว่ากำลังจะฆ่าตัวตาย

เมื่อเห็นว่าเขาทำหน้าตาสะอิดสะเอียนราวกับรังเกียจมันมาก กู้ชิงก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอทำมากเกินไปหรือเปล่า?

แต่ยังไงฉินคั่วก็ต้องกินยาอยู่ดี

หลังจากกินยาเสร็จแล้ว ฉินคั่วก็ระงับอาการพะอืดพะอมได้สำเร็จ

กู้ชิงให้ฉินคั่วกินยาแล้วกินข้าวต้มต่อ

ข้าวต้มที่ซื้อมาจากชั้นล่างมีเนื้อสัมผัสค่อนข้างนุ่มละมุนและมีรสชาติที่เหมาะกับคนป่วยมาก

คราวนี้ฉินคั่วไม่ได้พูดอะไร เขาก้มหน้ากินข้าวต้มอย่างเชื่อฟัง

อาจเป็นเพราะว่าเขากลัวกู้ชิงจะโกรธจริง ๆ

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว กู้ชิงก็เก็บจานไปล้างทำความสะอาดในห้องครัว

จากนั้นฉินคั่วก็เข้ามาผล็อยหลับไปเพราะฤทธิ์ยา

กู้ชิงเข้ามานั่งเฝ้าฉินคั่วอยู่ด้านข้าง

เธอแตะหน้าผากของฉินคั่วแล้วรู้สึกว่ามันยังร้อนอยู่เล็กน้อย

เธอไม่สามารถอธิบายความรู้สึกที่อยู่ในใจได้

อย่างไรก็ตามเธอไม่สามารถทำตัวโหดร้ายกับฉินคั่วได้เช่นกัน

คุณชายฉินมาหาเธอแล้วล้มป่วยแบบนี้ เธอจะสามารถพูดอธิบายอะไรกับคนอื่นได้ล่ะ?

กู้ชิงพยายามหาข้อแก้ตัวเพื่อปลอบใจตัวเอง

แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับรู้สึกแปลก ๆ อยู่ในใจ แม้ว่าความจริงแล้วมันจะไม่มีอะไรก็ตาม

ท้ายที่สุดเขาเป็นเด็กน้อยที่เธอเคยเลี้ยงดูมาเป็นเวลานาน

เธอก็ยังต้องมีความเป็นห่วงอยู่เล็กน้อยใช่ไหม?

กู้ชิงนั่งมองฉินคั่วอยู่พักหนึ่ง

ฉินคั่วมีหน้าตาหล่อเหลา คิ้วโค้งเรียวตาสวยได้รูป

เขาเป็นคนหล่อที่มีสไตล์มาดแมนอย่างที่เธอชอบ

คงจะดีไม่น้อยหากชีวิตส่วนตัวของเขาไม่ยุ่งวุ่นวายแบบนี้

หากเป็นเช่นนั้น กู้ชิงคงจะตัดสินได้ว่าฉินคั่วชอบเธอ จริง ๆ หรือไม่

กู้ชิงรู้สึกราวกับว่าเธอเสียสติไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอต้องกลับออกไปแต่เธอก็ยังนั่งอยู่ที่นี่

ในตอนนี้เธอควรจะขับไล่ฉินคั่วออกไป ทำให้เขารู้สึกผิดหวัง ฉินคั่วจะได้รู้ว่าเธอเป็นคนแบบไหนและไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเธออีก

แต่เธอกลับไม่ทำแบบนั้น…

กู้ชิงคิดแล้วคิดอีกจนกระทั่งรู้สึกเหนื่อยล้าและผล็อยหลับไปข้างเตียงฉินคั่ว

กระทั่งเธอหลับตาลง คนที่นอนอยู่บนเตียงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ฉินคั่วมองดูกู้ชิงด้วยความกระหาย จากนั้นก็โน้มตัวลงมาจูบริมฝีปากของกู้ชิง

เขาจูบริมฝีปากของกู้ชิงอย่างละเมียดละไม และแน่นอนว่าริมฝีปากนี้หวานมาก

คงจะดีไม่น้อยหากหลังจากนี้ริมฝีปากนี้ไม่พูดอะไรที่ทำให้เขาขุ่นเคืองอีก