พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 731 ประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่าคุณเป็นของผม

ตอนที่ 731

ประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่าคุณเป็นของผม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหาว “วันนี้เรามีแผนการจะทำอะไรกันบ้าง?”

เธอนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ

บางครั้งเธอก็ประเมินศักยภาพร่างกายตัวเองสูงเกินไป เธอตอบตกลงมู่อวี้เฉิงว่าจะออกมาเที่ยวกับเขาสุดสัปดาห์นี้

แต่กลับกลายเป็นว่าเธออยากพักผ่อนในช่วงสุดสัปดาห์มากกว่า

ตอนนี้เธอง่วงนอนมากจนแทบจะขยับนิ้วไม่ได้เลย

มู่อวี้เฉิงบอกว่าสุขภาพร่างกายเธอไม่ค่อยแข็งแรงนัก และเธอจำเป็นต้องออกกำลังกาย

ไม่เช่นนั้นมันจะไม่ดีต่อสุขภาพร่างกายในอนาคต

“เดี๋ยวถึงแล้วก็รู้เอง” มู่อวี้เฉิงจงใจเก็บแผนการเป็นความลับ เพียงเพราะอยากทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหรี่ตาลง ตอนนี้เธอง่วงนอนมาก

มู่อวี้เฉิงฉวยโอกาสหันมามองเธอขณะติดแยกไฟแดง พอเห็นท่าทางง่วงนอนของเธอ เขาก็หัวเราะเบา ๆ

เมื่อคืนไม่ได้นอนดึกเลย ไม่รู้ว่าทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงง่วงขนาดนี้

เขาปิดหน้าต่างรถยนต์เพื่อป้องกันเสียงอึกทึกจากภายนอก “เหมี่ยวเหมี่ยว ง่วงก็หลับเถอะ กว่าคุณจะตื่นขึ้นมาเราก็คงถึงที่นั่นพอดี”

“ได้ อย่าลืมปลุกฉันนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ปฏิเสธ

เธอง่วงนอนมากจนทนไม่ไหวอีกแล้ว

เมื่อเห็นว่าเธอหลับตาลง มู่อวี้เฉิงก็หยิบผ้าห่มจากเบาะหลังมาห่มให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขาจงใจชะลอความเร็วของรถยนต์ลงเพื่อให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้นอนหลับสบาย

จนกระทั่งไปถึงจุดหมายปลายทาง มู่อวี้เฉิงก็ไม่ได้ปลุกถงเหมี่ยวเหมี่ยวทันที เขาตั้งใจจะให้เธอนอนหลับพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย

ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นขึ้นมาไม่เห็นใครเลย เหลือเพียงแค่เธอบนรถยนต์คนเดียว

เธอขยี้ตา พับผ้าห่มวางเอาไว้ด้านข้างแล้วลงมาจากรถยนต์

สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีทัศนียภาพงดงามมาก

สามารถมองเห็นบ้านไม้เรียงรายวางไล่ระดับกันเป็น ชั้น ๆ พอมองดูแล้วก็พบว่ามันมีเอกลักษณ์มาก

นอกจากนี้ยังมีบ้านพักของชาวบ้านที่เปิดให้เช่าในราคาถูก

“เหมี่ยวเหมี่ยว ตื่นแล้วเหรอ?” มู่อวี้เฉิงเดินกลับมาและพบว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นแล้ว

เธอเห็นมู่อวี้เฉิงเดินถือน้ำสองขวดและบ๊ะจ่างเดินเข้ามา

มันคล้ายคลึงกับบ๊ะจ่าง ในช่วงเวลานี้ยังไม่ถึงฤดูกาล เธอจึงคิดว่ามันไม่น่าจะใช่บ๊ะจ่าง

มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธอจ้องบ๊ะจ่างที่อยู่ในมือเขาเขาก็รีบพูดอธิบายว่า “อาหารพื้นเมืองของพวกเขาน่ะ การทำคล้าย ๆ บ๊ะจ่างแต่รสชาติต่างกัน ลองดูมั้ย?”

เมื่อเช้านี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวง่วงนอนมาก หลังจากกินข้าวเช้าไปสองสามคำเธอก็ตามมู่อวี้เฉิงออกมา

ตอนนี้ท้องของเธอว่างเปล่าและเริ่มหิวแล้ว

เธอหยิบบ๊ะจ่างจากมือของมู่อวี้เฉิงมาคลายด้ายสีแดงที่พันรอบบ๊ะจ่างออกทีละน้อย

วัตถุดิบด้านในเป็นเหมือนข้าวเหนียว แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร ข้าวเหนียวอันนี้นุ่มมากและมันมีสีดำ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพิ่งเคยลองกินเป็นครั้งแรก

เธอก้มหน้ากัดมันด้วยความอยากรู้อยากลอง แต่หลังจากกินมันแล้วดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้น “อร่อยมาก”

ไส้ด้านในมีรสชาติวิเศษมากเช่นกัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยกบ๊ะจ่างขึ้นมาแสดงต่อหน้ามู่อวี้เฉิงแล้วพูดว่า “ลองชิมดูสิ”

มู่อวี้เฉิงก้มหน้ากัดบ๊ะจ่างจากมือถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขามีความสุขมากที่ได้เห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความสุข

มู่อวี้เฉิงจับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วเดินไปข้างหน้า

ด้านหน้าเป็นบ้านพักปล่อยเช่าของชาวบ้าน นอกจากนี้ยังมีศาลาให้ทุกคนนั่งพักผ่อน

ผักและผลไม้ที่นี่ดูสดใหม่มาก

สามารถเลือกให้แม่ครัวไปทำอาหารหรือจะทำอาหารกินเองก็ได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูราคา

ทั้งหมดมีราคาถูกมาก

ด้านหน้าประกอบด้วยวิวแม่น้ำ

ลานตรงนี้ใช้สำหรับย่างบาร์บีคิว

ถัดจากลานหญ้าก็มีแม่น้ำและโรงเก็บน้ำ

มีอาหารให้เลือกกินทั้งหมด

อันที่จริงแล้วสถานที่แบบนี้สามารถพบเห็นได้ทั่วไป

แต่เธอไม่ได้มาสถานที่แบบนี้นานแล้ว และดูเหมือนว่ามันจะให้ความรู้สึกแตกต่างออกไป

สิ่งที่เธอชอบมากที่สุดคือที่นี่ค่อนข้างเงียบสงบ เรียบง่ายและเป็นส่วนหนึ่งกับธรรมชาติ

เธอสังเกตเห็นว่าสุขอนามัยที่นี่สะอาดมากและยังมีกลิ่นอายหอมของเมืองเล็ก ๆ

มีร้านบะหมี่เล็ก ๆ ซ่อนตัวอยู่ทางด้านหลังห้องใต้หลังคา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงไปนั่งกินบะหมี่จนอิ่มท้องก่อนแล้วจึงเดินไปสำรวจกิจกรรมบริเวณรอบ ๆ

เธอเอามือไพล่หลังเดินตรงไปยังทุ่งนา

ข้างหน้ามีคนเฒ่าคนแก่ยืนตกปลากันเป็นแถว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปแล้วควักมือเรียกมู่อวี้เฉิง “อะไร?”

เธอกระซิบข้างหูมู่อวี้เฉิง “ตกปลากันเถอะ”

เธอพูดถึงการตกปลาราวกับว่าเธอคุ้นเคยกับกิจกรรมนี้มาก

แต่อันที่จริงเธอไม่เคยตกปลามาก่อน

เธออยากจะลองดูสักครั้ง

เธอเคยคิดว่าการตกปลาเป็นเรื่องน่าเบื่อ แค่นั่งเฉย ๆ มันจะไปน่าสนใจอะไร?

“อืม คุณรออยู่นี่นะ” มู่อวี้เฉิงพูดแล้วเดินไปที่จุดให้บริการอุปกรณ์สำหรับตกปลาโดยเฉพาะ

หลังจากนั้นไม่นานมู่อวี้เฉิงก็กลับมา ในมือของเขามีเบ็ดตกปลาสองคันและถังที่บรรจุเหยื่อล่อปลา

มู่อวี้เฉิงสอนวิธีการตกปลาให้เธอ ขณะที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคอยลอกเลียนแบบการตกปลาจากเขา

เธอเหวี่ยงเบ็ดออกไป

พอเห็นว่าเบ็ดเหวี่ยงออกไปได้สำเร็จ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ค่อยยังชั่วที่ครั้งแรกก็ไปได้สวย

ไม่มีเรื่องน่าอับอายเกิดขึ้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งตกปลาเงียบ ๆ

เธอหลับตาลง ถือเบ็ดตกปลาแล้วสัมผัสมันเงียบ ๆ

เธอหลับตาแล้วสัมผัสได้ถึงสายลมที่พัดผ่านมาบนหน้าแก้ม

รวมถึงกลิ่นหอมที่พัดโชยเข้ามาในจมูก

ทำให้เธอรู้สึกถึงจิตใจที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง

ในไม่ช้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกว่าเบ็ดกำลังเคลื่อนไหว

เธอเบิกตากว้างแล้วหันหน้าไปพูดกับมู่อวี้เฉิง “อวี้เฉิง เหมือนว่าจะจับปลาได้แล้ว”

“จริงเหรอ?” มู่อวี้เฉิงดึงคันเบ็ดของเธอขึ้นมาทันที

แน่นอนว่ามีปลาตัวใหญ่เข้ามางับเหยื่อจริง ๆ

การตกปลาที่นี่มีค่าเข้าด้วย

ดังนั้นลูกค้าที่สามารถตกปลาได้จะสามารถนำปลากลับไปหรือนำไปปรุงอาหารอีกด้านหนึ่งได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกะพริบตา

แม้ว่าปลาชนิดนี้จะไม่แพงมากและสามารถหาได้โดยทั่วไป

แต่การจับมันได้ด้วยตัวเองก็ทำให้เธอรู้สึกประสบความสำเร็จอย่างมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มตกปลา และเธอก็เริ่มต้นมันได้ดีทีเดียว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง

เธอเชิดหน้าขึ้น ตบไหล่มู่อวี้เฉิงแล้วหันไปกระซิบเบา ๆ “สามี ต้องตั้งใจมากกว่านี้นะ”

มู่อวี้เฉิงหันกลับมามองถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่วางมาดด้วยจิตวิญญาณอันสูงส่ง

เขาอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้าวถอยหลังแล้วปิดปาก

เธอกวาดสายตามองรอบ ๆ ด้วยความหวาดระแวง โชคดีที่คนเฒ่าคนแก่ไม่ได้สนใจมองมาทางนี้

ไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องเขม็งมู่อวี้เฉิงด้วยความโกรธ “คุณทำอะไร? นี่มันข้างนอกนะ เกิดโดนแอบถ่ายขึ้นมาจะทำยังไง?”

“โดนแอบถ่ายก็ดีสิ จะได้ประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่าคุณเป็นของผม” มู่อวี้เฉิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแล้วจ้องมองไปทาง ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เธอเบือนหน้านี้อย่างไม่เป็นตัวเอง “ทำไมอยู่ดี ๆ ก็พูดแบบนั้นล่ะ? คุณเป็นบุคคลสาธารณะนะ ใส่ใจกับภาพลักษณ์ตัวเองหน่อยเถอะ”

“อยู่กับภรรยาต้องมีภาพลักษณ์ด้วยเหรอ?” มู่อวี้เฉิงตอบโต้อย่างตรงไปตรงมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดปากคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดเธอก็ค้นพบว่าเธอไม่สามารถหาคำมาต่อกรกับเขาได้ เธอจึงหันหน้าไปทางอื่นด้วยความขุ่นเคือง