พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 732 โกรธมากจริง ๆ

ตอนที่ 732

โกรธมากจริง ๆ

ท้ายที่สุดมู่อวี้เฉิงจับปลาได้ครึ่งถังขณะที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจับปลาได้ตัวเดียวเท่านั้น หลังจากเธอจับปลาได้ตัวแรกก็ไม่มีปลามากินเหยื่อเธออีกเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตวาด “บอกฉันมาคุณตั้งใจใช่มั้ย? ปลาของฉันไปอยู่กับคุณหมดเลย”

ปลาพวกนี้ก็เหมือนกันหมด ลงไปอยู่ในกะทะแล้วจะน่าดูสักแค่ไหนกันเชียว!

มู่อวี้เฉิงลูบหัวถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วไม่พูดอะไร

เธอมองดูถังของมู่อวี้เฉิงที่มีปลาอยู่เต็มไปหมด ในขณะที่ถังของเธอมีแค่ปลาตัวเดียว มองแวบเดียวก็รู้สึกถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน

กิจกรรมตกปลาใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว และท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัว

ขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับไป มู่อวี้เฉิงเอื้อมมือออกไปจับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวแต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับสะบัดมือออก

และเดินตึงตังนำหน้าไปคนเดียว

มู่อวี้เฉิงไม่คิดว่ามันเป็นปัญหาอะไร

บางครั้งท่าทางขี้งอนของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็น่ารักมาก

เขามีความสุขที่ได้เอาอกเอาใจถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ด้านหลังมีที่สำหรับไว้ล้างทำความสะอาดปลาโดยเฉพาะ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินถือถังปลาตรงไปที่นั่น

แต่หลังจากรอมานานก็ยังไม่เห็นมู่อวี้เฉิงสักที

กระทั่งไม่นานหลังจากนั้นมู่อวี้เฉิงก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาจากอีกฟากหนึ่งของฝั่งถนน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว “คุณไปไหนมา?”

จากนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่ามือทั้งสองข้างของมู่อวี้เฉิงว่างเปล่า เธอจึงถามขึ้นว่า “ปลาคุณล่ะ?”

“ผมให้ร้านค้าเอาไปปล่อยแล้ว เหลือแค่ของคุณตัวเดียวก็พอ” มู่อวี้เฉิงตอบตามความจริง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึง ไม่รู้จะแสดงอารมณ์ความรู้สึกอย่างไร

พูดได้ว่าค่อนข้างประทับใจ อันจริงที่เธอก็ประทับอยู่นิดหน่อย

เหลือปลาของเธอไว้เพียงตัวเดียวซึ่งพิสูจน์ได้ว่ามู่อวี้เฉิงห่วงใยความรู้สึกของเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกอับอายกับนิสัยเอาแต่ใจของเธอในตอนนี้มาก เธอก้มหน้ามองพื้นแล้วกระแอมไอเบา ๆ “เหลือไว้ตัวเดียวก็ดี มีเยอะเราก็กินไม่ไหวหรอก”

“ใช่ รีบไปทำความสะอาดกันเถอะ วันนี้เราจะทำปลาย่างกัน” มู่อวี้เฉิงไม่สนใจอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเธอ

เขารู้สึกว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว เขาอยากให้เธอแสดงความเป็นธรรมชาติของเธอต่อหน้าเขา

ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่คอยแต่สงวนท่าที

ด้วยการกระทำแบบนี้ มู่อวี้เฉิงจะสามารถรู้สึกได้ว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

ดังนั้นตราบใดที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแสดงอารมณ์กับเขา เขาก็พอใจกับมันมาก

ขอแค่เธอเต็มใจแสดงความรู้สึก เขาก็จะไม่หักห้าม

มีคนทำความสะอาดปลาอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนอยู่ใกล้ ๆ โดยไม่พูดอะไร

หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกอับอายมาก

บางครั้งเธอก็เกลียดตัวเองที่เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้

มู่อวี้เฉิงไม่มีความคิดที่จะเริ่มคุยกับเธอและยืนอยู่ข้างเธอเงียบ ๆ

จนกระทั่งทำความสะอาดปลาเสร็จแล้ว เขาก็เดินเข้าไปซื้อเครื่องปรุงรสและเช่าอุปกรณ์ย่างปลา

ที่นี่มีเตาถ่านสำหรับย่างปลาโดยเฉพาะ

แม้ว่าจะมีสารปนเปื้อนที่เป็นอันตรายอยู่บ้าง แต่เนื้อปลาก็มีรสชาติที่อร่อยกว่าปกติมาก กินบ้างเป็นครั้งคราวคงไม่ก่อให้เกิดอันตรายอะไร

ย่างปลาจนสุกก่อนแล้วค่อยเติมเครื่องปรุงรสทั้งหมดลงไป

ขณะที่กำลังย่างปลา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้กลิ่นหอมโชยมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดใจไม่ไหวจนเผลอกลืนน้ำลาย

บะหมี่ถ้วยเล็ก ๆ ที่กินเมื่อกลางวันนี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้อิ่มท้องหรอก

มู่อวี้เฉิงมองดูท่าทางตะกละตะกลามของเธอแล้วพบว่ามันตลก “รอก่อน เดี๋ยวก็สุกแล้ว”

“อืม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับอย่างเคอะเขิน

ตั้งแต่เริ่มแรก เธอไม่ได้คุยกับมู่อวี้เฉิงมากนัก

เธอมีเสี่ยวเป่าและเป็นแม่คนแล้ว

แต่เธอก็ยังคิดเล็กคิดน้อยเก็บไปสร้างปัญหาอยู่อีก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าตัวเองเกินเยียวยาจริง ๆ

มู่อวี้เฉิงสามารถคาดเดาความคิดในใจของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้

แต่อย่างไรก็ตามเขายังไม่มั่นใจมากนัก

เขาย่างปลาอย่างระมัดระวังเงียบ ๆ

หลังจากผ่านไปประมาณสิบนาที ปลาก็พร้อมเสิร์ฟ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบไปหยิบชามและตะเกียบมา

มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเธอจากด้านข้างแล้วรู้สึกตลกกับการกระทำของเธอ

เขาเลาะเนื้อปลาออกมาหนึ่งส่วน แกะก้างออกแล้วคีบใส่ลงไปในชามของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“รสชาติเป็นยังไงบ้าง?” มู่อวี้เฉิงมองดูปลาตรงหน้า เขาใจดีกับเธอมาก

ทำให้เธอยิ่งรู้สึกแย่กว่าเดิม

มู่อวี้เฉิงแสนดีขนาดนี้ ทำไมเธอถึงยังอารมณ์เสียใส่เขาอยู่อีกล่ะ?

นี่มันไม่โง่เกินไปหน่อยเหรอ?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งกินปลาอย่างเหม่อลอย จากนั้นเธอ ก็พยักหน้าอย่างมีความสุข “อร่อยมาก”

ปลามีรสชาติเผ็ดชา ตอบโจทย์กับรสนิยมการกินของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“อร่อยก็กินเยอะ ๆ” มู่อวี้เฉิงมีความสุขมากที่ได้เห็นรอยยิ้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

หลังจากกินอาหารไปได้สองคำ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจพูดขอโทษมู่อวี้เฉิง “อวี้เฉิง เมื่อกี้น่ะ ฉันขอโทษนะ”

“ขอโทษเรื่องอะไร?” มู่อวี้เฉิงยิ้มตาหยีขณะมองดู ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ก็… ฉันไม่น่าอารมณ์เสียใส่คุณเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตระหนักได้ถึงความผิดพลาดของเธอ

“อย่างนั้นเหรอ? ผมไม่ได้เก็บเอามาคิดใส่ใจหรอก เหมี่ยวเหมี่ยว คุณไม่รู้ว่าเวลาคุณงอนคุณน่ารักมากขนาดไหน” มู่อวี้เฉิงพูดชมเธออย่างเป็นกันเอง

“คุณ… ไม่โกรธเลยเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกไม่สบายใจ

เธอรู้ว่ามู่อวี้เฉิงรักเธอมาก

แต่พวกเขาตัดติดกันตลอดทั้งวันทั้งคืน

เธอจึงกลัวว่าวันหนึ่งมู่อวี้เฉิงจะเบื่อเธอ

“ผมจะโกรธทำไม?” มู่อวี้เฉิงพูดเสียงเรียบ

เธอรู้สึกถึงหัวใจที่บีบรัดแน่น “คุณไม่คิดว่าฉันไร้เหตุผลและขี้งอนบ้างเลยเหรอ?”

เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของถงเหมี่ยวเหมี่ยว มู่อวี้เฉิงก็ถอนหายใจ “เหมี่ยวเหมี่ยว ผมเป็นสามีคุณนะ และการที่คุณทำแบบนี้กับผมได้ก็ถือว่าเป็นสิทธิพิเศษของคุณ คุณไม่ต้องเก็บเอาไปคิดมากได้มั้ย? ผมไม่ชอบให้คุณคิดมาก บางครั้งบางโอกาสคุณก็ใช้สิทธิพิเศษในฐานะภรรยาบ้างเถอะ ให้ผมทำอะไรเพื่อคุณบ้างได้มั้ย?”

โดยปกติแล้วถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะยืนหยัดด้วยตัวเอง จนเขาไม่สามารถมองหาโอกาสในการทำอะไรเพื่อเธอได้เลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชะงักชั่วคราวแล้วพูดว่า “คุณคิดงั้นจริงเหรอ?”

“คุณกำลังสงสัยความจริงใจของสามีคุณเหรอ? ฮะ? ไม่เชื่อใจผมหรือไง?” มู่อวี้เฉิงจ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาที่หลงใหล

“ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อ แต่ฉันไม่ดีพอและไม่คู่ควรกับการกระทำของคุณ” บางครั้งถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกว่าตัวเองด้อยค่า

เธอรู้สึกว่ามู่อวี้เฉิงโดดเด่นมาก ในขณะที่เธอก็ธรรมดามากเช่นกัน

บางครั้งความรักก็ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สบายใจ

แม้ว่ามู่อวี้เฉิงจะไม่ได้อะไรเลยและรักเธอมาก

แต่เธอก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ

“เหมี่ยวเหมี่ยว ถ้าคุณพูดแบบนี้อีก ผมจะโกรธจริง ๆ แล้วนะ” มู่อวี้เฉิงทำหน้าเย็นชา

เรื่องของความรู้สึก จะมาบอกว่าคู่ควรหรือไม่คู่ควรได้อย่างไร?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมักจะพูดแบบนี้ แต่มู่อวี้เฉิงกลับรู้สึกว่าระหว่างพวกเขาไม่ได้มีอะไรแตกต่างกันเลย

ในสายตาของเขา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเก่งที่สุด

เขาจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกถงเหมี่ยวเหมี่ยว รวมถึงตัวเธอเองด้วย

เมื่อเห็นว่ามู่อวี้เฉิงโกรธมากจริง ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินเข้าไปหามู่อวี้เฉิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทางออดอ้อน “ก็ได้ ๆ ฉันขอโทษ มันเป็นความผิดของฉันเอง เรามากินปลากันเถอะ กินปลาแล้วหลังจากนี้ฉันจะไม่เป็นอย่างนี้อีก”