พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 733 ไม่อยากจาก

ตอนที่ 733

ไม่อยากจาก

“หายดีแล้วก็กลับไปได้แล้วมั้ง?” กู้ชิงมองดูฉินคั่วที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าทำอะไรไม่ถูก

ยาออกฤทธิ์ค่อนข้างไวและฉินคั่วก็หายเป็นปกติในช่วงบ่าย

ถึงอย่างนั้นเขากลับปฏิเสธที่จะออกไป

เขาบอกว่าอาการป่วยของเขายังไม่หายดี

“พี่สาว ผมไม่รู้จักใครในเมืองเป่ยเลย ช่วยดูแลผมต่ออีกหน่อยได้มั้ย? ร่างกายผมอ่อนแรงมาก” ฉินคั่วมองดูกู้ชิงด้วยท่าทางน่าสงสาร

กู้ชิงกลับกลอกตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

รู้จักมู่อวี้เฉิงอย่างดี กล้าพูดได้ยังไงว่าไม่รู้จักใครในเมืองเป่ย?

ทำไมเขาแสร้งทำเก่งจัง

กู้ชิงคิดกับตัวเองเงียบ ๆ

ว่าหลังจากนี้ไปเธอจะไม่ยอมเชื่อคำโกหกของผู้ชายคนนี้ง่าย ๆ อีกแล้ว

“นายก็มีคู่นอนตั้งเยอะตั้งแยะ ให้คู่นอนมาดูแลนายสิ อย่ามาอยู่ในบ้านฉันเลย” กู้ชิงพูดอย่างเย็นชา

อย่าคิดว่าทำตัวน่าสงสารแล้วจะทำให้นายหลุดพ้นจากความผิดก่อนหน้านี้ได้

มันเป็นเรื่องที่เธอจะไม่มีวันลืม

“พี่สาว ผมไม่ชอบคนพวกนั้น พี่ไม่เชื่อผมเหรอ? แต่ก่อนผมอาจจะเคยทำไม่ดี แต่ตอนนี้ผมรับประกันได้ว่าตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมจะมีพี่แค่คนเดียวตลอดชีวิต ตกลงมั้ยพี่สาว?” ฉินคั่วพูดแสดงความภักดี

เขากลัวมาก กลัวว่ากู้ชิงจะไม่เชื่อเขา

“พอเถอะ ฉินคั่ว อย่าพูดอะไรไร้สาระเลย ฉันไม่อยากเจอนายอีก และนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันให้นายเข้ามาในบ้าน อย่ามาที่นี่อีก” กู้ชิงเม้มปากแล้วหันหลังกลับ ไม่ได้มองดูฉินคั่ว

“พี่สาว พี่สาว” ฉินคั่วเรียกเธออยู่หลายครั้ง

“อย่ามาเรียกฉันว่าพี่สาวได้มั้ย? ฉินคั่ว นายทำตัวน่ารังเกียจกับคู่นอนทุกคนเลยหรือไง? ฉันขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ” กู้ชิงอดทนต่อฉินคั่วจนถึงจุดสุดขีดแล้วจริง ๆ

“พี่บอกว่าผมน่ารังเกียจเหรอ?” ฉินคั่วเลิกทำสายตาซุกซนและใบหน้าของเขาก็มืดมนลงทันที

ทว่ากู้ชิงกลับไม่ได้กลัวเขาเลย “ใช่ นายมันน่ารังเกียจ!”

ฉินคั่วก้าวเข้ามา ขณะที่กู้ชิงก้าวถอยหลัง

ฉินคั่วกดเธอไว้ใต้ร่างจนร่างทั้งสองเบียดเสียดเข้าหากันแน่น ทำให้พื้นที่บนโซฟาค่อนข้างแออัด

“ผมน่ารังเกียจเหรอ? งั้นพี่อยากสัมผัสประสบการณ์ที่น่ารังเกียจมั้ยล่ะ?” ฉินคั่วมองดูกู้ชิงด้วยสีหน้าเยาะเย้ย ทว่าใบหน้าของเขากลับมีสีซีดเซียว

เขาอยากจะประทับรอยบนร่างกายของกู้ชิง

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธอยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก

ร่างกายเขาไม่ได้ต่อต้านกู้ชิง กลับกันยังแสดงปฏิกิริยาบางอย่างออกมา

ฉินคั่วจงใจถูร่างกายส่วนล่างเข้ากับกู้ชิง “รู้สึกหรือยังล่ะฮะ? ตอนนี้รู้สึกรังเกียจมั้ยล่ะ?”

“ไอคนขี้โกง! นายมีอารมณ์กับทุกคนทุกที่ทุกเวลาเลยหรือไง?” การกระทำดังกล่าวทำให้ความประทับใจของกู้ชิงที่มีต่อฉินคั่วดิ่งลงมาจนถึงจุดต่ำสุด

“ผมยอมรับว่าผมมันน่ารังเกียจ และผมก็ไม่เคยคิดปฏิเสธสิ่งที่ทำมาก่อน แต่กู้ชิง พี่ไม่เห็นความรักในสายตาผมบ้างเหรอ?” ฉินคั่วมีสีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย

ทำไมกู้ชิงถึงยอมเชื่อคนแปลกหน้า แต่กลับไม่เชื่อใจเขา?

“ที่นายเรียกว่าความรักมันหมายถึงความรักที่ขาดการเคารพซึ่งกันและกันน่ะเหรอ? ความรักที่ใช้แต่ร่างกายส่วนล่างหรือเปล่า? ถ้าอย่างนั้นฉันก็เพิ่งเข้าใจวันนี้แหละ” กู้ชิงมองดู ฉินคั่วด้วยสายตาดูถูก

“งั้นเหรอ” ฉินคั่วหัวเราะเยาะแล้วโน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากของกู้ชิง

“ฉินคั่ว ปล่อยฉัน ฉินคั่ว” กู้ชิงร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบหน้า

เธอหวาดกลัวการอยู่ร่วมกับคนอื่น

เขาจูบซับน้ำตาของกู้ชิง มันมีรสชาติเค็มเล็กน้อยแต่กลับทำให้หัวใจของเขาปวดร้าวมากกว่า

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่หยุดเคลื่อนไหว

เขาจูบริมฝีปากของกู้ชิงอย่างดุเดือด ราวกับว่าเขาอยากจะกลืนกินกู้ชิงเข้าไปทั้งตัว

กู้ชิงรู้สึกเจ็บริมฝีปากมาก

และตระหนักได้ว่าเธอไม่สามารถต่อสู้กับคนตรงหน้าได้อีกต่อไป

เธอไม่ได้พยายามดิ้นรนต่อ หยุดการกระทำทุกอย่างและปล่อยให้ฉินคั่วเคลื่อนไหว

ดวงตาของเธอไม่มีแสงสว่างอยู่เลย และแววตาสิ้นหวังก็ทำให้ฉินคั่วหยุดการกระทำ เขาหันกลับมาจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธอ “กู้ชิง พี่ไม่เชื่อผมเหรอ? ทำไมต้องทรมานตัวเองแบบนี้ด้วย?”

“ฉันทรมานตัวเองที่ไหน? มีแต่นายนั่นแหละที่กำลังทรมานฉัน ฉินคั่ว นายแค่อยากนอนกับฉันใช่มั้ย? งั้นถ้าฉันนอนกับนายหนึ่งครั้ง นายจะปล่อยฉันไปได้มั้ย?” กู้ชิงคิดกับตัวเองว่าเธอพร้อมจะเดินหน้าเข้าสู่ความตายแล้ว

การกระทำของฉินคั่วบ่งบอกว่าเขาแค่อยาก จะครอบครองเธอ

หากเธอเป็นฝ่ายริเริ่มก่อน ฉินคั่วก็คงจะปล่อยเธอไปใช่ไหม?

เธอจะคิดเสียว่าแค่ถูกหมากัดก็แล้วกัน

ขอแค่เธอกำจัดฉินคั่วที่คอยมาตามราวีออกไปได้ การทำเช่นนั้นจะสำคัญอะไร?

“พี่คิดกับผมยังไงกันแน่? ฮะ? คิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นเหรอ?” ดวงตาของฉินคั่วเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“นายไม่รู้ตัวเหรอว่านายเป็นคนแบบไหน? วันนั้นนายขับไล่คู่นอนออกไปจากเมืองเป่ยง่าย ๆ นายไม่นึกถึงความรู้สึกของคนอื่นบ้างเลยหรือไง? เกิดวันหนึ่งฉันทำให้นายไม่มีความสุขขึ้นมา นายจะไม่ส่งฉันไปที่อื่นเลยเหรอ?” คำพูดที่ฉินคั่วพูดกับหวังลี่ล้วนมีแต่ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม

กู้ชิงไม่อยากจดจำมันด้วยซ้ำ

“พี่รู้มั้ยว่าผู้หญิงพวกนั้นคิดแต่เรื่องเงิน ผมเซ็นสัญญาข้อตกลงกับพวกเขาแล้ว มีแค่ผู้หญิงคนนั้นแหละที่วิ่งแจ้นเข้ามาหาผมเพราะไม่อยากโดนทิ้ง อันที่จริงเธอยังได้ไปไม่มากพอต่างหากถึงได้มาหาผม” ฉินคั่วไม่รู้จะพูดอธิบายเรื่องราวยุ่งเหยิงก่อนหน้านี้ให้กู้ชิงฟังอย่างไรดี

ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ

“แต่เธอก็บอกแล้วไงว่าไม่อยากได้เงิน” กู้ชิงแน่วแน่มากและจ้องมองเข้าไปในดวงตาของฉินคั่วอย่างดื้อรั้น

“มาพูดเอาตอนนี้ก็ฟังดูดีกันทั้งนั้นแหละ รอให้ได้เป็นคุณนายฉินก่อนเถอะ กู้ชิง พี่คิดว่าผู้หญิงพวกนั้นเป็นคนดีจริง ๆ เหรอ? คนดี ๆ ที่ไหนเขาจะอยากมาเป็นคู่นอนกันล่ะ? ฮะ? คนพวกนั้นก็แค่อยากได้อะไรตอบแทนโดยไม่ต้องทำงาน” ฉินคั่วทรุดตัวลงหลังจากพูดอธิบายเสร็จ

“เป็นเพราะว่าพวกเขาขัดสนไม่ใช่เหรอ ปัญหาพวกนี้ถึงได้เกิดขึ้นน่ะ?” กู้ชิงยังคงรู้สึกลำบากใจ

ฉินคั่วคิดว่าตัวเองเป็นคนดีจริง ๆ หรือไง?

สุดท้ายก็เหมือนกันหมดแหละน่า

เขาก็หลับนอนกับพวกเธอ มาพูดแบบนี้เพื่ออะไร?

ตอนนี้กู้ชิงค้นพบนิสัยเฉพาะตัวของฉินคั่วแล้ว

นั่นคือความโหดเหี้ยมเฉพาะตัว

ดูคำพูดคำจาของเขาสิยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?

หากเผลอตกหลุมรักเข้า เธอคงจะเป็นคนเดียวที่เจ็บปวดมาก

ดังนั้นกู้ชิงจึงยึดมั่นในความตั้งใจเดิมของตัวเอง

เธอจะไม่มีวันให้ฉินคั่วเข้ามาครอบงำ

“ช่างเถอะ พี่เถียงเก่งขนาดนี้ ผมพูดอะไรไม่ได้หรอก” ฉินคั่วถูกกู้ชิงสกัดกั้นจนพูดอะไรไม่ออก

เขารู้สึกว่าทุกคำพูดของกู้ชิงนั้นทรงพลังมาก

สมกับตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการ

“ถ้างั้นจะออกไปจากบ้านของฉันได้หรือยัง?” กู้ชิงพูดไล่ด้วยความโกรธ

ฉินคั่วตัวหนักมาก

มานอนกดทับเธอแบบนี้มันทำให้เธอหายใจไม่ออก

นอกจากนี้ยังมีบางอย่างที่กำลังต่อกรกับเธอ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

“ผมไม่ออก จนกว่าพี่จะกลับไปกับผม” ฉินคั่วพูดโน้มน้าวกู้ชิงด้วยน้ำเสียงครอบงำ

ร่างกายของกู้ชิงส่งกลิ่นหอมและนุ่มนิ่มมากจนฉินคั่วไม่อยากจากไป

“ถ้านายไม่ไปงั้นฉันออกไปได้ใช่มั้ย? ลุกขึ้นซะ” กู้ชิงคิดกับตัวเองว่าถึงเวลาซื้อบ้านอย่างเป็นทางการแล้ว เธอไม่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่อีกต่อไปได้