พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 734 เขาแย่มากเลยเหรอ

ตอนที่ 734

เขาแย่มากเลยเหรอ

“ไม่ ผมไม่ลุก” ฉินคั่วเพียงนอนทับกู้ชิงราวกับคนดื้อรั้น เขาดื้อดึงมากและไม่ว่าจะพูดไล่แค่ไหนเขาก็ไม่ยอมลุกออกไป

“ลุกขึ้น” กู้ชิงพูดอย่างหมดเรี่ยวแรง

“พี่สาว พี่ตัวหอมจัง” ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ฉินคั่วก็ยังคงใช้ร่างกายส่วนล่างถูไถกับร่างกายของกู้ชิงต่อไป

“ลุกขึ้น ไม่งั้นฉันจะโทรเรียกคุณถงให้มาหา” กู้ชิงตัดสินใจแล้วกัดฟันพูด

โทรศัพท์หาตำรวจคงไม่มีประโยชน์อะไรเพราะตัวตนของฉินคั่วนั้นไม่ธรรมดา

หากเหตุการณ์วุ่นวายขึ้น ชื่อเสียงต่าง ๆ ก็จะถูกทำลายอีกครั้ง

เธอเห็นว่าฉินคั่วดูเหมือนจะกลัวถงเหมี่ยวเหมี่ยว เธอจึงจงใจพูดชื่อของถงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นมา

เธอไม่อยากจะรบกวนถงเหมี่ยวเหมี่ยว

แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่น

“เรียกมาทำอะไร? มาดูท่าทางเราเหรอ?” ฉินคั่วรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่ยังคงทำเป็นสงบนิ่ง

กู้ชิงขมวดคิ้วแล้วออกแรงผลักฉินคั่วออกไป แต่ดูเหมือนว่าฉินคั่วจะเกาะติดหนึบอยู่กับเธอแล้วไม่ยอมเคลื่อนไหว

กู้ชิงไม่รู้จะจัดการกับคนประเภทนี้อย่างไรจริง ๆ

หากซ่งโมโม่อยู่ที่นี่ด้วยคงจะดีไม่น้อย

อย่างน้อยฉินคั่วก็ไม่กล้าแสดงท่าทางเหิมเกริมต่อหน้าคนอื่นแบบนี้

เธอกำลังคิดเหม่อลอยไปไกล จนทำให้ฉินคั่วหรี่ตาลง

นึกไม่ถึงว่าระหว่างที่เขานอนทับร่างกู้ชิงอยู่ กู้ชิงจะยังคิดวอกแวกถึงเรื่องอื่น

เธอกำลังคิดถึงใครอยู่?

เธอคงจะรังเกียจการกระทำของเขาจริง ๆ

ทว่าร่างกายเธอนุ่มนิ่มมากจนฉินคั่วไม่อยากลุกขึ้นเลย

เขาอดทนต่อความอบอุ่นไม่ไหว

ไม่มีใครพูดอะไรและห้องนั่งเล่นก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ

เพียงแต่ร่างกายส่วนล่างของฉินคั่วกำลังอัดอั้นและเขาเริ่มอดทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหว

เขาขบติ่งหูของกู้ชิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “พี่สาว ขอผมเถอะนะ”

“ฉินคั่ว ถ้าอยากทำนักก็ไปหาคู่นอนนายสิ ฉันไม่ใช่คนที่จะมาสนองตัณหานายได้” กู้ชิงขมวดคิ้ว

เธอรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของฉินคั่วโดยธรรมชาติ

และเธอก็รู้สึกละอายแก่ใจ

แต่ถ้าฉินคั่วไม่ลุกออกไป เธอก็ทำอะไรไม่ได้จริง ๆ

ใบหน้าของกู้ชิงแดงแปร๊ดราวกับมีเลือดออก และฉินคั่ว ก็สังเกตเห็นมัน

กู้ชิงเป็นคนสวยมากและแก้มนวลที่กำลังแดงระเรื่อก็ทำให้เธอมีเสน่ห์แบบเฉพาะตัว

ฉินคั่วก้มศีรษะลงไปจูบริมฝีปากของกู้ชิง

กู้ชิงเบิกตากว้าง “ฉินคั่ว หยุดนะ”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสะอึกสะอื้น

“พี่สาว ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวก็ไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องกลัว” ฉินคั่วเคลื่อนไหวอย่างดุเดือด

หลังจากนั้นไม่นานกู้ชิงก็ทำได้แค่นอนหายใจเข้าออกอยู่ใต้ร่างของเขา ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะคิดอะไรอีกต่อไป

กระทั่งถูกรุกล้ำเข้าไป ฉินคั่วตกตะลึงกับอุปสรรคที่พบเจอ “พี่สาว พี่…”

นึกไม่ถึงว่ากู้ชิงจะยังบริสุทธิ์อยู่

เกิดอะไรขึ้น?

กู้ชิงหันหน้าไปทางอื่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “อยากทำก็ทำ ทำเสร็จแล้วเราจะได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมสักที”

โดยธรรมชาติแล้วฉินคั่วจะไม่ปล่อยให้โอกาสดี ๆ หลุดลอยไป

หนำซ้ำเขายังเพิกเฉยต่อคำพูดของกู้ชิง

เพราะไม่ว่าสุดท้ายพวกเขาจะแยกจากหรืออยู่ด้วยกันก็ขึ้นอยู่กับฉินคั่ว ไม่เกี่ยวอะไรกับกู้ชิง

จู่ ๆ หัวใจของฉินคั่วก็เต็มไปด้วยความปีติยินดี

นี่แสดงให้เห็นว่ากู้ชิงไม่ได้มีความสัมพันธ์กับคนคนนั้นจริง ๆ

กู้ชิงอดทนต่อเหงื่อที่ไหลลงมาและฉินคั่วเองก็ไม่ได้รู้สึกดีนัก

เขาเพียงจูบส่วนอื่น ๆ ของกู้ชิงเพื่อปลอบประโลมเธอ “พี่สาว อย่าเกร็ง ผ่อนคลาย ผ่อยคลายลงหน่อย”

กู้ชิงกัดฟันแล้วไม่พูดอะไร

ในที่สุดพวกเขาก็เสร็จภารกิจ

นี่เป็นครั้งแรกของกู้ชิง และเดิมทีฉินคั่วก็คิดว่าเขาไม่ควรทำมากกว่านี้

เขาควรแสดงความมีน้ำใจต่อพี่สาว

แต่เหตุการณ์ถัดมากลับเป็นเหมือนม้าป่าที่วิ่งพล่านไปทั่วจนฉุดกลับมาไม่อยู่

กู้ชิงตรงกับความต้องการของเขามากจนเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่เลย

อดไม่ได้ที่จะทำครั้งแล้วครั้งเล่า

ต่อมาเขาพยายามพูดเกลี้ยกล่อมกู้ชิงให้เข้าไปในห้องน้ำ โดยบอกว่าเขาอยากจะอาบน้ำแต่สุดท้ายกลับไม่ได้อาบน้ำจริง ๆ

ไม่รู้ว่าใช้เวลาไปนานแค่ไหน แต่กู้ชิงปวดระบมไปทั่วร่างกายและรู้สึกเหนื่อยล้ามาก

ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปและหลับตาลง

จนกระทั่งผ่านไปครึ่งคืน ฉินคั่วก็รู้สึกพึงพอใจ

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าการกระทำกับคนอื่นไม่อาจนับรวมได้เลยเพราะมันเป็นเพียงการตอบสนองทางกายภาพเท่านั้น

แต่กับกู้ชิง มันเป็นการตอบสนองทางจิตวิญญาณ

ฉินคั่วมีความสุขมาก

เขาเพิ่งเคยสัมผัสความรู้สึกดื่มด่ำแบบนี้เป็นครั้งแรก

อยากจะชดเชยข้อบกพร่องก่อนหน้านี้โดยเร็วที่สุด

เขาเสียใจว่าทำไมเขาไม่พบกู้ชิงให้เร็วกว่านี้?

หากเขาเจอเธอเร็วกว่านี้ เขาก็คงจะไม่กระทำเรื่องแย่ ๆ ที่ทำให้กู้ชิงไม่มีความสุข

ฉินคั่วนอนกอดกู้ชิงอย่างพึงพอใจและผล็อยหลับไป

เช้าวันต่อมา กู้ชิงตื่นขึ้นมาแต่เช้า

เธอมองดูฉินคั่วด้วยสีหน้าตกตะลึง อดกลั้นต่อความเจ็บปวดในร่างกายแล้วลุกขึ้นจากเตียงไปเก็บข้าวของ

สัปดาห์นี้ที่บริษัทไม่มีงานยุ่ง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงสัญญาว่าจะให้วันหยุดพักร้อนเธอหนึ่งสัปดาห์

กู้ชิงคิดเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

ฉินคั่วแค่ชอบร่างกายของเธอไม่ใช่เหรอ? เธอก็แค่มอบมันให้เขา

กว่าเธอจะกลับมา ฉินคั่วคงจะรู้สึกเบื่อหน่ายและไปหาคนอื่นมาแทนที่แล้ว

วิธีการของกู้ชิงอาจจะสุดโต่งไปหน่อย

แต่นี่เป็นวิธีการที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดเท่าที่เธอเคยคิดมา

ฉินคั่วตามเกาะติดเธอราวกับพลาสเตอร์หนังหมา

เธอจะไปไหนหรือทำอะไรไม่ได้เลย

รอให้เธอกลับไปอยู่เงียบ ๆ สักพัก ถึงตอนนั้นเรื่องระหว่างเธอกับฉินคั่วคงจะจบลง

กู้ชิงคิดว่าแบบนี้มันน่าจะดีแล้ว

เพราะเมื่อไหร่ที่ได้ครอบครอง เราจะไม่รู้สึกคิดถึงมันตลอดเวลา

ฉินคั่วเป็นคนหยิ่งผยอง เขาคุ้นเคยกับการถูกเอาอกเอาใจมาตั้งแต่เด็ก ของทุกอย่างจะต้องถูกประเคนไว้ตรงหน้าเขา

ดังนั้นฉินคั่วจะไม่มีวันยอมแพ้หากเขาไม่ได้รับของ ที่ต้องการ

นี่คือข้อสรุปที่เธอเรียนรู้มานานนับหลายปี

วิธีนี้ควรนำมาใช้จัดการกับคนอย่างฉินคั่ว

แค่เสียสละสิ่งไร้ค่ามาจัดการปัญหาของฉินคั่วไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

หลังจากจัดของทุกอย่างเสร็จแล้ว กู้ชิงก็เดินลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากอพาร์ตเมนต์

“พี่สาว…” ความฝันอันแสนหวานของฉินคั่วล้วนเกี่ยวข้องกับกู้ชิง

เขาอยากจะโอบกอดคนตัวหอมเอาไว้ในอ้อมแขนของเขา

แต่ใครจะรู้ว่าทั้งหมดจะเปล่าประโยชน์

ฉินคั่วเบิกตากว้าง รีบกระโดดลงจากเตียงทันที

กู้ชิงอยู่ไหน? กู้ชิงหายไปไหน?

ฉินคั่วรีบลุกจากเตียง โดยคิดว่าบางทีกู้ชิงอาจ จะทำอาหารเช้าอยู่ในห้องครัว

แต่เมื่อเขาเดินเข้าไป เขากลับไม่เห็นร่างที่คุ้นเคย

งั้นกู้ชิงไปไหน?

เขาบีบบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ลง

บางทีกู้ชิงอาจจะออกไปซื้อของบางอย่างข้างนอก

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ฉินคั่วก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอนและบังเอิญเห็นตู้เสื้อผ้าที่ถูกกางออก เขาเปิดตู้เสื้อผ้าดูแล้วพบว่าตู้เสื้อผ้าที่เคยเต็มไปด้วยเสื้อผ้าของกู้ชิง

ตอนนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า

กู้ชิงไปไหน?

นี่เป็นความคิดแวบแรกของฉินคั่ว

กู้ชิงหายไปไหน?

เธอไม่พอใจในตัวเขามากจนรีบหนีไปแต่เช้าเลยเหรอ?

ฉินคั่วรู้สึกกังวลมากจนอยู่ไม่เป็นสุข

ในขณะที่เขากำลังกังวลเกี่ยวกับกู้ชิงและคิดว่าเธอไปไหน ฉินคั่วก็คิดอีกครั้งว่าเขาแย่มากเลยเหรอ?