พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 738 ล้มเหลว

ตอนที่ 738

ล้มเหลว

“ปวดหัว ไปที่อื่นเถอะ” ตอนนี้ฉินคั่วเริ่มเวียนหัวเต็มที

เขาเพียงรู้แต่ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่กู้ชิง

ถ้าไม่ใช่ เขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่

“คุณ คุณชายฉิน ฉันรอคุณอยู่ที่นี่มานานแล้ว เข้ามานั่งพักสักหน่อยไม่ได้เหรอคะ?” เมื่อได้ยินว่าฉินคั่วกำลังจะจากไป หญิงสาวก็เริ่มวิตกกังวล

เธอวิ่งเข้าไปหาโดยคิดจะรั้งเขาเอาไว้

“เธอไม่ใช่กู้ชิง ไม่ใช่ ออกไปซะ ออกไป” ฉินคั่วพูดไล่ราวกับว่าเขากำลังหลีกเลี่ยงอสูรกายร้าย

เขาก้าวถอยหลังด้วยความสิ้นหวัง

หญิงสาวจ้องมองเขาด้วยสายตาเจ็บปวด “คุณชายฉิน ใครคือกู้ชิง? ไหนคุณบอกว่ามีฉันคนเดียวไงคะ? บอกฉันมาว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“ฉินคั่ว บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าแกมันไม่ได้เรื่องเลย สมควรแล้วที่ถูกกู้ชิงหักอกแบบนี้ อย่าหวังว่าฉันจะช่วยแกล่ะ” มู่อวี้เฉิงค่อนข้างผิดหวังในตัวฉินคั่วเช่นกัน

แต่ก่อนแม้ว่าฉินคั่วจะเป็นคนไม่เอาถ่าน แต่เขาก็ไม่ได้ทำตัวเสเพลแบบนี้

ตอนนี้มีผู้หญิงวิ่งหน้าสลอนมาหาเขาถึงสองคน

หนำซ้ำยังอยู่ที่บ้านในเมืองเป่ย

เขาเลี้ยงผู้หญิงไว้ทุกที่เลยหรือไง?

“ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” ​ฉินคั่วดูสับสน

“แกไม่รู้แล้วใครจะรู้?” ใบหน้าของมู่อวี้เฉิงมืดมนลง

“ฉินคั่ว ลองคิดดูว่าถ้าหลังจากนี้แกพากู้ชิงเข้ามาแล้วมีคู่นอนสาว ๆ ออกมาทักทายตลอดทางที่แกไป แกจะขอให้กู้ชิงยกโทษให้แกได้ยังไง” คำพูดของมู่อวี้เฉิงดังก้องอยู่ในรูหูของฉินคั่วราวกับคำสาป

เขาเมาเกินครึ่งกว่าปกติด้วย

เขาจึงหันไปมองพิจารณาตัวตนของหญิงสาวตรงหน้า จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “เธอมาที่นี่ทำไม?”

“คุณชายฉิน คุณลืมไปแล้วเหรอคะ? ก่อนหน้านี้คุณให้คนเอากุญแจมาให้ฉัน บอกให้ฉันรออยู่ที่นี่ ทำไมคุณยังทำเป็นจำไม่ได้อีกล่ะ?” หญิงสาวได้ยินบทสนทนาระหว่างพวกเขา

ผู้หญิงที่ชื่อกู้ชิงน่าจะเป็นตัวจริงในใจของฉินคั่ว

หากแต่เธอต้องเลิกรา เธอก็ควรได้รับผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง

“เราเลิกกันไปตั้งนานแล้ว ทำไมเธอยังตีหน้ามึนมาหาฉันอีก? คนไม่ได้เอากุญแจไปส่งให้เธอ แต่เธอแอบไปปั๊มเองใช่มั้ย? ฉันไม่ได้แวะมาที่เมืองเป่ยบ่อย ๆ เธอก็เลยแอบเข้ามาอยู่ในบ้านของฉันสินะ ทำไมถึงได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนี้?” ฉินคั่วจ้องมองผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา

ผู้หญิงคนนี้ก็ดีนะ แต่มักใหญ่ใฝ่สูงไปหน่อย

พอเห็นว่าเขาเป็นนายน้อยตระกูลฉินก็รีบเรียกร้องเอาของจากเขาทันที

หลังจากตระหนักรู้เรื่องนี้

ฉินคั่วก็เลิกกับหญิงสาวรายนี้อย่างเด็ดขาด

เขาไม่ได้สนใจเศษเงินที่จ่ายออกไป

สิ่งสำคัญคือเขาต้องการคู่นอนที่มีความคิดต่างหาก ไม่ใช่คนเนรคุณที่เลี้ยงไม่ซื่อ

ผู้หญิงแบบนี้ค่อนข้างอุบาทว์ ไม่ช้าหรือเร็วก็จะต้องนำหายนะมาให้

ดังนั้นฉินคั่วจึงเลิกรากับหญิงสาวรายนี้ไป

นึกไม่ถึงว่าหล่อนจะใจกล้าหน้าด้านเอากุญแจมาไขเปิดประตูบ้าน

“จะมายึดไปได้ยังไง คุณก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่านี่คือรังรักของเรา” หญิงสาวดูไม่ได้วิตกกังวลเลยและต่อปากต่อคำเจรจากับฉินคั่ว

เห็นได้ชัดว่าหล่อนเป็นนักขุดทองมือฉมัง

“หยุดพูดไร้สาระสักทีได้มั้ย? เลิกก็คือเลิก ไม่มีวันกลับมาคบกันอีก ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้” ฉินคั่วตัดสินใจว่าจะจัดหาคนมาเปลี่ยนกลอนล็อคประตูโดยด่วนที่สุด

คำพูดของมู่อวี้เฉิงยังคงย้ำเตือนเขา

เขาต้องจัดการหญิงสาวรอบกายออกไปก่อนถึงจะไปหากู้ชิงได้

ไม่อย่างนั้นหากกู้ชิงมาบังเอิญเห็นเข้า มันจะเป็นอย่างไร?

“ไม่ได้สิคุณชายฉิน คุณเป็นถึงคุณชายตระกูลฉิน ก็น่าจะใช้ค่าปลอบใจที่เราเลิกกันด้วยสิคะ” เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวคุ้นเคยกับการทำแบบนี้

หล่อนพูดต่อรองกับฉินคั่วอย่างใจเย็น

“เราเซ็นสัญญากันไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันให้เธอไปห้าล้านแล้ว เธอจะเอาอีกเท่าไหร่” ฉินคั่วมองดูหญิงสาวอย่างเหลืออด

เขารู้ว่าจุดประสงค์ที่หญิงสาวมาที่นี่จะต้องไม่ใช่เรื่องง่าย

เงื่อนไขของหล่อนจะต้องสูงมาก

“คุณเป็นถึงนายน้อยตระกูลฉิน ห้าล้านนี่มันน้อยไปมั้ยคะ?” หญิงสาวทำหน้าตาบูดบึ้งขณะก้มหน้าเล่นเล็บ

ฉินคั่วกำลังพูดบางอย่าง แต่จู่ ๆ มู่อวี้เฉิงก็ก้าวออกมาข้างหน้า

“คุณชายฉินต้องยกเงินให้เธอทุกหยวนเลยหรือไง? เป็นแค่คู่นอน อย่าคิดอะไรสูงส่งนักเลย ถ้ายังไม่รีบออกไปซะ พรุ่งนี้ฉันจะทำให้เธอหายไปจากเมืองเป่ย!”

ตอนแรกใบหน้าของมู่อวี้เฉิงถูกซ่อนอยู่ในเงามืด หญิงสาวจึงไม่สังเกตเห็นเขา

แต่เมื่อหล่อนเห็นมู่อวี้เฉิง ดวงตาของหล่อนก็เบิกกว้างราวกับเห็นผี “มู่ มู่อวี้เฉิง”

ในเมืองเป่ย ชื่อของมู่อวี้เฉิงนั้นน่ากลัวกว่าฉินคั่วมาก

นอกจากนี้มู่อวี้เฉินยังเป็นคนไร้ความเมตตามาโดยตลอด

จึงไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเขา

“รู้แล้วยังไม่ไปอีก? ออกไปซะก่อนที่ฉันจะโกรธ” มู่อวี้เฉิงจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาเย็นชา

หญิงสาวหันไปมองฉินคั่วอย่างลังเล จากนั้นจึงหยิบกระเป๋าและวิ่งออกจากบ้านฉินคั่วไป

เขาช่วยพยุงฉินคั่วเข้าไปในห้องนั่งเล่น

ห้องนั่งเล่นไม่ได้ตกอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง

ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่ได้มาที่นี่บ่อยนัก และน่าจะเพิ่งมาถึงวันนี้

แต่เธอรู้ได้อย่างไรว่าฉินคั่วจะมาที่นี่? เขาจึงสงสัยว่า ฉินคั่วอาจจะถูกสะกดรอยตาม

ไม่รู้ว่าทักษะที่ร่ำเรียนมาจากกองทัพจะสูญเปล่าหรือเปล่า

เขามั่วสุมกับผู้หญิงตลอดทั้งวัน โดยที่ไม่รู้จักระมัดระวังตัวเลย

มู่อวี้เฉิงรินน้ำใส่แก้วให้ฉินคั่ว

“แกกับผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างที่แกพูดจริง ๆ เหรอ?” มู่อวี้เฉิงเพิ่งคิดได้ว่าเขาเข้าใจฉินคั่วผิด

“ตลกปะ? แกไม่เห็นสายตาโลภของแม่นั่นเหรอ?” ฉินคั่วรู้สึกปวดหัวเช่นกัน

ในอดีตเขาชอบถูกหญิงสาวรายล้อมข้างกาย

หญิงสาวพวกนั้นมักจะว่านอนสอนง่ายและมีไหวพริบ

แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย

เพราะพวกเธอเหล่านั้นไม่ใช่กู้ชิง

“แกไปหาผู้หญิงประสาทพวกนั้นมาจากไหน?” แม้แต่มู่อวี้เฉิงยังรู้สึกเหลืออด

พวกเธอล้วนแปลกประหลาดกว่าชาวบ้าน ทำไมถึงมองไม่ออก?

“ตอนนี้ฉันก็เริ่มสงสัยเหมือนกันว่าผู้หญิงพวกนั้นมาเข้าตาฉันได้ยังไง” ฉินคั่วพูดพึมพำ

แต่ก่อนเมื่อไหร่ก็ตามที่เขารู้สึกชื่นชอบผู้หญิงสักคน เขามักจะเข้าไปจีบเธอโดยตรง ไม่ปล่อยให้พลาดโอกาส

แน่นอนว่าบางคนเต็มใจบางคนก็ไม่เต็มใจ

แต่เขามักจะเลือกคนที่เต็มใจและไม่ได้บีบบังคับพวกเธอเลย

คนเดียวที่เขาบีบบังคับคือกู้ชิงเท่านั้น

หญิงสาวบางคนชื่นชอบใบหน้าของเขา หลังจากนอนด้วยกันครั้งสองครั้งพวกเขาก็แยกย้าย

เขาใช้วิธีการแบบนี้กับหญิงสาวทุกคน

แต่มันกลับล้มเหลวเมื่อถูกใช้กับกู้ชิง

“ฉันส่งคนให้แกแล้ว จัดการเอาเองแล้วกัน” มู่อวี้เฉิงไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของฉินคั่ว

หญิงสาวแต่ละคนดูเหมือนคนเสียสติ

เกิดเรื่องมันบานปลายมาถึงเขาจะทำอย่างไร

ให้ฉินคั่วจัดการทุกอย่างดีที่สุด

หากเขาไม่สามารถจัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พรรค์นี้ได้ ประสบการณ์ชีวิตตลอดหลายปีที่ผ่านมาคงจะสูญเปล่า

“อวี้เฉิง ขอบใจ” ฉินคั่วพูดขอบคุณมู่อวี้เฉิงอย่างเคร่งขรึม

“ไม่เอาน่า ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก สิ่งสำคัญคือหาวิธีเอาตัวหวานใจแกกลับมาให้ได้เหอะ แล้วถ้าอยากจะขอบใจฉันจริง ๆ แค่มาดื่มเหล้ามงคลฉลองให้ฉันสักแก้วก็พอ” มู่อวี้เฉิงตบไหล่ ฉินคั่ว

ดึกมากแล้ว หลังจากมาส่งฉินคั่วกลับบ้านอย่างปลอดภัย มู่อวี้เฉิงก็เดินทางกลับบ้าน