พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 739 กังวลทั้งคืน

ตอนที่ 739

กังวลทั้งคืน

ฉินคั่วสั่งการลูกน้องในเมืองหนานให้เข้าไปตรวจสอบว่าเขามีบ้านกี่หลังและในแต่ละหลังมีคู่นอนอยู่หรือไม่

ดวงตาของเขามืดมนลงเมื่อเห็นข้อมูลเขียนบรรยายว่าเขายังเหลือคู่นอนอีกห้าหกคน

โดยปกตินอนด้วยกันแค่ครั้งเดียว ความตื่นตาตื่นใจกับของสดใหม่ของฉินคั่วก็หมดลงแล้ว

ลูกน้องที่กำลังรายงานผลรู้สึกได้ว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดีจึงพูดถามอย่างระมัดระวังว่า “นายน้อย พวกผมควรจัดการยังไงดีครับ?”

ฉินคั่วกลับมาได้สติและพูดว่า “ไล่พวกเธอออกไป ใครที่สมควรได้รับเงินก็ให้เงินเธอไป”

ฉินคั่วนึกไม่ถึงว่าเขาจะได้ปิดฮาเร็มของตัวเองจริง ๆ

ทำบาปจริง ๆ

หากไม่คิดคำนวณอย่างรอบคอบ เขาก็คงจะไม่รู้เลยว่ามีหญิงสาวมากหน้าหลายตาขนาดนี้

เกือบจะในเวลาเดียวกัน ทุกคนในเมืองหนานก็ได้รับข่าว

ว่าฉินคั่วขับไล่สาวสวยในคลังของเขาออกไปแล้ว

นี่คือการเปลี่ยนแปลงใช่ไหม?

แต่ไม่ใช่ว่าคู่นอนทุกคนจะโง่เขลาเหมือนกับหวังลี่

พวกเธอรู้ดีว่าเวลาที่จะได้อยู่กับฉินคั่วนั้นมีไม่นาน

ดังนั้นพวกเธอจึงดีใจมากที่ได้รับเงินก้อนใหญ่ก่อน จะจากไป

ฉินคั่วเป็นคนใจกว้างและรูปลักษณ์หน้าตาของเขาก็ไม่ได้แย่

ท้ายที่สุดพวกเธอเป็นฝ่ายที่ได้รับกำไร

อย่างน้อยก็ดีกว่าไปอยู่กินกับตาเฒ่าอ้วนเผละไหมล่ะ?

หลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ลูกน้องในเมืองหนานก็โทรศัพท์ไปหาฉินคั่ว “นายน้อย ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ”

“อืม เช็กให้ดีอย่าให้พลาด ถ้ามีหลุดไปก็รีบจัดการซะ อย่าให้เหลืออะไรทิ้งไว้ เข้าใจมั้ย?” ฉินคั่วหวาดกลัวจริง ๆ

เดิมทีกู้ชิงมีความคิดที่ไม่ดีเกี่ยวกับตัวเขาอยู่แล้ว

หากกู้ชิงรู้เรื่องนี้เข้า

สถานะว่าที่สามีของเขาคงจะตกอยู่ในอันตราย

ไม่มีใครมาเทียบตำแหน่งของกู้ชิงในใจเขาได้

เพื่อนบางคนจากเมืองหนานถึงกับส่งข้อความมาหยอกล้อฉินคั่ว

เขาถามว่าฉินคั่วเป็นอะไรหรือไม่ ทำไมถึงขับไล่สาว ๆ พวกนั้นออกไปหมด

ฉินคั่วเมินเฉยต่อคำหยอกล้อของพวกเขาและด่าทอว่าร้ายกลับ จากนั้นก็ให้คนในเมืองเป่ยของมู่อวี้เฉิงไปตรวจสอบเรื่องราวเกี่ยวกับอดีตสามีของกู้ชิง

หลังจากตรวจสอบ เขาก็พบเข้ากับปัญหาบางอย่าง

หลายปีก่อนอดีตสามีของกู้ชิงเข้ารับการตรวจร่างกายในโรงพยาบาลเอกชนแห่งขึ้น และพบว่าเขาเป็นคนมีบุตรยาก

ในตอนนั้นเขายังไม่ได้แต่งงานกับกู้ชิง กู้ชิงจึงไม่รู้

ตอนแรกเขาทำดีกับกู้ชิงมาก

แต่หลังจากได้รับความกดดันจากการทำงาน แม่สามีก็คอยพูดกระตุ้นให้กู้ชิงมีลูก

อดีตสามีของเธอเป็นผู้บริหารบริษัทแห่งหนึ่งจึงกังวลเรื่องภาพลักษณ์เป็นพิเศษ

ด้วยความหวาดกลัวว่าความบกพร่องทางกายภาพ จะถูกเปิดเผย เขาจึงกักขังกู้ชิงไว้ที่บ้านและใช้ค่าครองชีพมาเป็นข้ออ้างในการข่มขู่

นอกจากนี้เขามักจะทำร้ายกู้ชิงด้วยวิธีการต่าง ๆ นานาเพื่อตอบสนองความพึงพอใจอันน่าขยะแขยงของเขา

ไม่แปลกใจเลยที่กู้ชิงจะมีปฏิกิริยาแบบนั้นเมื่อถูกเขาจูบ

ในโลกเรายังมีอสูรกายร้ายแบบนี้หลงเหลืออยู่ได้อย่างไร?

หากเขาเจอกู้ชิงเร็วกว่านี้ กู้ชิงก็คงจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้

แต่ยังดีที่พระเจ้ายุติธรรม เพราะมันหมายความว่าหลังจากนี้ผู้ชายคนนั้นจะไม่มีลูกหลานสืบทอดสกุล

เป็นเรื่องที่น่าปีติยินดีจริง ๆ

เดิมทีฉินคั่วอยากจะลงโทษอดีตสามีของเธอ แต่หลังจากคิดพิจารณาเรื่องนี้แล้วเขาก็ตัดสินใจว่าจะไม่ทำ

แม้ว่ากู้ชิงจะหย่าร้างแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ออกมาป่าวประกาศอาการข้อบกพร่องของสามีด้วยซ้ำ

เขารู้อยู่แก่ใจว่ากู้ชิงเป็นคนดี

แต่พอเห็นแบบนี้แล้ว ฉินคั่วก็อดจะอิจฉาไม่ได้

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาอยากจะเอาชนะอดีตสามีของเธอเต็มทนแล้ว

อยากให้อีกฝ่ายได้ลิ้มลองการดูถูกเหยียดหยาม

ฉินคั่วเริ่มวางแผนในใจด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ใครก็ตามที่บังอาจทำร้ายกู้ชิงจะไม่มีวันได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

ต่อมา ฉินคั่วเริ่มตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับกู้ชิง

ตอนที่กู้ชิงจากไป เธอใช้บัตรประชาชนของตัวเองซื้อตั๋วเดินทาง

เธอไม่ได้คิดอะไรมากนัก แค่อยากจะไปซ่อนตัวใน ที่ห่างไกลเพื่อที่ฉินคั่วจะได้ยอมถอยออกไปและหลงลืมเธอไปเสีย

ฉินคั่วค้นพบหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่กู้ชิงเดินทางกลับไปอย่างรวดเร็ว

นอกจากนี้แม่ของกู้ชิงยังอาศัยอยู่ที่นั่นด้วย

ตอนนี้เธออายุมากแล้ว ไม่อยากย้ายไปอยู่เมืองใหญ่และไม่ต้องการทำตัวเป็นภาระลูกสาว

กู้ชิงเองก็กังวลว่าถ้าไปที่เมืองใหญ่แล้ว เธอจะไม่มีเวลาอยู่ดูแลแม่

แม่ของเธอไม่ค่อยคุ้นเคยกับเมืองอื่น เธอจึงกลัวว่าจะมีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

แม่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้มานานสิบกว่าปีแล้วและค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่มากกว่าเมืองใหญ่

ดังนั้นกู้ชิงจึงส่งเงินกลับมาให้แม่เป็นประจำ และขอให้ป้าเพื่อนบ้านคอยเข้ามาทำความสะอาดและซักเสื้อผ้าให้

ป้าเพื่อนบ้านคนนี้เป็นคนจิตใจดี

คราวเมื่อกู้ชิงอาศัยอยู่ที่หมู่บ้าน เธอมักจะคอยมาช่วยเหลือ

ชื่อเสียงเรียงนามในหมู่บ้านก็ค่อนข้างดี

กู้ชิงติดกล้องตัวหนึ่งเอาไว้ที่บ้าน

หลังจากเฝ้าสังเกตมาระยะหนึ่ง กู้ชิงก็พบว่าป้าสามารถดูแลแม่ของเธอได้เป็นอย่างดี

เธอจึงรู้สึกโล่งใจมาก

แม้ของเธออายุมากแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้แก่หงำเหงือก

บางครั้งแม่กับป้าจะออกมานั่งคุยกันตามประสาสาว ๆ

พอเห็นฉากที่น่าอบอุ่นนี้ กู้ชิงก็รู้สึกดีใจ

เธออยากจะกลับมาดูนานแล้ว

ครั้งนี้เธอจึงมีโอกาสได้กลับมาหาแม่

แม่ก็คงจะคิดถึงเธอมากเช่นกัน

หลังจากนั่งรถมาตลอดทั้งวันทั้งคืน กู้ชิงก็มาถึงบ้าน

ตอนนี้มืดมากแล้ว ป้าเตรียมอาหารเสร็จและกำลังนั่งกินข้าวอยู่บนโต๊ะกับแม่

ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่

กู้ชิงมองดูแม่ที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น

เธอวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปแล้วร้องเรียกว่า “แม่”

“ชิงเอ๋อร์ ชิงเอ๋อร์” แม่เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียก

พอเห็นกู้ชิง แม่ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาก

หางตามีน้ำตาเอ่อล้นออกมา

กู้ชิงรีบเดินเข้าไปหา “แม่ เดินช้า ๆ ลงหน่อยสิ เกิดล้มขึ้นมาจะทำยังไง?”

ป้ามองดูกู้ชิงด้วยดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขเช่นกัน “กู้ชิงกลับมาแล้ว เมื่อสองวันก่อนแม่หนูยังพูดถึงอยู่เลย”

“ค่ะ รอบนี้หนูลางานหนึ่งอาทิตย์ก็เลยแวะกลับมาเยี่ยมสักหน่อย” กู้ชิงแสบจมูกอยากจะร้องไห้ไม่แพ้กัน

ตั้งแต่ไปทำงานเธอต้องเสียสละอะไรมากมาย

เธออยากอยู่ข้าง ๆ แม่และคอยดูแลแม่

แต่มันเป็นไปไม่ได้ และถ้าไม่ทำงานก็ไม่มีเงิน

เธออยากจะทำให้แม่มีชีวิตที่ดีขึ้น เธอจึงตัดสินใจไปทำงานหนักที่เมืองใหญ่เพียงลำพัง

การแต่งงานกับคนสวะเป็นสิ่งที่ทำให้แม่เจ็บปวดหัวใจมากที่สุด

โชคดีที่เธอกู้ทุกอย่างคืนมาได้และแม่ของเธอก็ไม่ได้ถือโทษโกรธเธอเลย

หากในตอนนั้นมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับแม่ กู้ชิงคงจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย

“ชิงเอ๋อร์กลับมาก็ดีแล้ว มากินข้าวกับแม่สิ” แม่จับมือ กู้ชิงแน่นแล้วไม่ยอมปล่อย

“ค่ะ หนูจะอยู่กับแม่อีกหลายวันเลย จะพาแม่ไปทุกที่ที่แม่อยากไป” กู้ชิงพูดบอกแล้วเดินประคองแม่ไปนั่งลงบนเก้าอี้

“ป้าคะ นั่งลงด้วยกันสิคะ” กู้ชิงบอกให้ป้านั่งลง

“อย่าเลย ป้าไม่นั่งหรอก ไม่อยากรบกวนเวลาสองแม่ลูก ป้ากลับไปกินข้าวก่อนนะ ที่บ้านป้าน่าจะทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว” ป้าขอตัวกลับไปอย่างชาญฉลาด

“แม่ ป้าเป็นยังไงบ้างคะ? ไม่ได้ทำให้แม่ลำบากใจใช่มั้ย?” กู้ชิงถามด้วยน้ำเสียงกระซิบ

เธอรู้ว่าแม่เธอมองคนทะลุปรุโปร่ง

“ป้าเขาก็ดี แต่บางครั้งก็เอาเปรียบอยู่หน่อย ๆ ไม่เป็นไรหรอก ครั้งนี้จะอยู่นานแค่ไหนล่ะ?” แม่กู้หันกลับไปมองกู้ชิง

ลูกสาวห่างบ้านไปไกล เธอก็คอยคิดถึงลูกสาวทุกวัน

กังวลทั้งคืน กลัวว่าจะไม่ได้กินของอร่อย ๆ ใส่เสื้อผ้า อุ่น ๆ