พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 740 อยากถูกกู้ชิงควบคุม

ตอนที่ 740

อยากถูกกู้ชิงควบคุม

“รอบนี้หนูได้วันหยุดหนึ่งอาทิตย์ก็เลยกลับมาอยู่กับแม่ค่ะ” กู้ชิงสัมผัสมือแม่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยผิวสาก ๆ แต่มันกลับทำให้กู้ชิงรู้สึกอบอุ่นมาก

คราวเมื่อเธอเป็นเด็ก มือคู่นี้คอยตรากตรำทำงานเพื่อเลี้ยงดูเธอ

ตอนนี้แก่เฒ่าแล้ว เธอยังไม่สามารถคอยอยู่ดูแลข้าง ๆ ได้อีก

“ชิงเอ๋อร์ อยู่ข้างนอกดีมั้ย? ถ้าไม่ชอบอยู่ที่นั่นก็กลับมานะ แม่จะรออยู่ที่นี่เสมอ” แม่กู้พูดแล้วลูบหัวเธอ

แม้ว่าเมืองอื่นจะไม่ดีเท่า แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้กู้ชิงได้กินอาหารอร่อย ๆ และมีเสื้อผ้าดี ๆ ใส่

แม่กู้เก็บเงินที่เธอส่งกลับมาตลอดทั้งปีอย่างดี และไม่ได้แตะต้องเงินพวกนั้นแม้แต่หยวนเดียว

เธอคำนวณเงินทุกหยวนอย่างรอบคอบ

แค่นี้ก็เพียงพอให้กู้ชิงได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแล้ว

“แม่ ข้างนอกนั่นก็ดีค่ะ แม่อยู่บ้านสุขสบายดีก็ดีแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอก หนูสบายดี” กู้ชิงรู้ว่าแม่รู้สึกทุกข์ใจแทนเธอ

ในโลกนี้มีแม่เพียงคนเดียวที่เป็นห่วงเธอมากที่สุด

“แม่มีป้าคอยดูแลแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นได้อีกล่ะ ตอนนี้คนหนุ่มสาวไปไหนก็ต้องมีเงิน ลูกหาเงินได้แล้วก็เก็บไว้ใช้เองบ้าง ไม่ต้องส่งกลับมาหมดหรอก” แม่กู้ลูบหัวกู้ชิง

ตอนที่กู้ชิงหย่าร้างเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นแม่กู้เอาแต่โทษตัวเอง

ท้ายที่สุดผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่เธอเลือกให้กู้ชิงเป็นการส่วนตัว

ใครจะรู้ว่ามันจะจบลงอย่างทุกข์ทรมาน

เธอกังวลมากว่ากู้ชิงจะหลุดออกจากวงโคจรนั้นมาไม่ได้

ลูกสาวของเธอแข็งแกร่งกว่าที่เธอคิด ไม่เพียงแต่จะหลุดออกจากวงโคจรนั้นมาได้ แต่ยังมีหน้าที่การงานที่ดีในเมืองใหญ่อีกด้วย

เธอจึงภูมิใจในตัวลูกสาวมาก

“แค่เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ เองจะเป็นไรคะ? แม่ ถ้าหนูเก็บเงินซื้อบ้านได้แล้ว แม่จะย้ายมาอยู่กับหนูมั้ยคะ? มาอยู่ด้วยกันหนูจะได้รู้สึกสบายใจขึ้น” กู้ชิงอยากซื้อบ้านเพื่ออำนวยความสะอาดให้แก่ตัวเองและเพื่อพาแม่ไปดูแลที่นั่นด้วย

ที่นี่ค่อนข้างห่างไกล หากเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเธอคงจะไม่สามารถกลับมาได้ในทันที

“ลูกคิดว่าแม่จะปรับตัวเข้ากับเมืองใหญ่ได้เหรอ? ที่บ้านนอกเรานี่แม่ยังได้คุยกับพวกป้า ๆ บ้าง ย้ายไปอยู่เมืองใหญ่แล้วแม่จะคุยกับใครได้? อย่าลืมคิดว่าไหนลูกจะต้องไปทำงานอีก จะทิ้งให้แม่นั่งเบื่ออยู่ที่บ้านคนเดียวหรือไง แม่น่ะไม่เหมาะกับชีวิตในเมืองใหญ่หรอกลูก” หลังจากได้ยินเช่นนั้น แม่กู้ก็โบกมือปฏิเสธทันที

บางคนพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะได้ย้ายไปอยู่เมืองใหญ่

แต่พอถึงบั่นปลายชีวิต ทุกคนก็ล้วนอยากจะกลับมาอยู่ที่ชนบท

“แม่ หนูขอโทษ” กู้ชิงไม่กล้าพอที่จะละทิ้งทุกอย่างเพื่อกลับมาอยู่เคียงข้างแม่กู้ในชนบท

ทำให้แม่กู้ถูกทิ้งไว้ที่นี่เพียงลำพัง

“จะมาขอโทษแม่ทำไม? ลูกเป็นคนที่มีความสามารถและมันก็เป็นรางวัลที่ดีที่สุดสำหรับแม่แล้ว” การได้เห็นลูกสาวมีชีวิตที่ดีย่อมดีกว่าสิ่งอื่นใด

“แม่คะ หนูทำให้แม่โกรธหรือเปล่า โตแล้วยังทำให้แม่ผิดหวังอีก” กู้ชิงถอนหายใจและตักอาหารให้แม่กู้

“ใครว่าล่ะ หนูเป็นลูกสาวคนเก่งของแม่เสมอ หลายปีที่ผ่านมาหนูช่วยแม่มามากพอแล้ว อย่าคิดมากเลย กลับมาแล้วทำไมพูดแต่เรื่องเศร้า ๆ ล่ะ? รีบกินข้าวเถอะ จะเย็นชืดหมดแล้ว” แม่กู้พูดบอกกู้ชิงแล้วก้มหน้ากินอาหาร

กู้ชิงก้มหน้าลงและกินอาหารอย่างเชื่อฟัง

ตกกลางคืนหลังจากป้ากลับไปแล้ว แม่กู้ก็ไปทำเตียงให้กู้ชิง

กู้ชิงรีบเดินเข้าไปหาแล้วพูดว่า “แม่คะ หลังยิ่งไม่ค่อยดีอยู่เดี๋ยวหนูทำเองก็ได้ค่ะ อย่าฝืนตัวเองเลย”

“ลูกกลับมาบ้านทั้งที แม่ขอปูเตียงให้หน่อยเถอะ ไม่เป็นไรหรอก ชิงเอ๋อร์ แม่แก่แล้วทำอะไรไม่ค่อยได้ ขอแม่ทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างปูเตียงให้ลูกบ้างเถอะ ถ้าลูกมาห้ามกันแบบนี้แล้วแม่จะทำอะไรได้อีก?” แม่กู้มองดูกู้ชิง

ดวงตาของเธอมีน้ำปริ่มล้นออกมา

กู้ชิงหันหน้าหนี ไม่อาจทนต่อสายตาของผู้เป็นแม่ได้

เพราะว่ามันทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจ

“แม่คะ แค่ปูเตียงเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง หนูทำเองได้” กู้ชิงนำผ้านวมออกมา จัดเรียงปลอกผ้านวมแล้วจึงยัดผ้านวมใส่เข้าไปข้างใน

“ชิงเอ๋อร์ ตอนนี้ลูกทำอย่างกับแม่เป็นไร้ประโยชน์ ไม่ยอมให้แม่ทำอะไรบ้างเลย” แม่กู้พูดบอกทั้งน้ำตา

“แม่คะ หนูจะกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง? หนูเป็นลูกสาวควรจะดูแลแม่ให้ดีไม่ใช่เหรอคะ? แม่ หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ แม่ไม่ต้องทำเหมือนหนูเป็นเด็กแล้วก็ได้” กู้ชิงกันแม่กู้ออกจากห้อง “เอาล่ะแม่ มันดึกแล้ว ไปนอนเถอะค่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวนอนไม่เต็มอิ่มแล้วพรุ่งนี้จะปวดหัวอีก”

“ก็ได้” แม่กู้ตอบกลับอย่างไม่มีทางเลือก

จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ เดินกลับไปที่ห้องนอน

กู้ชิงมองดูภาพตรงหน้าด้วยอาการแสบจมูก

หลังจากโตขึ้น กู้ชิงก็พบว่าแม่ของเธอคอยดูแลเธออย่างดีมาตั้งแต่เด็กจนโต

อันที่จริงไม่ใช่แม่เป็นญาติเพียงคนเดียวของเธอ แต่เธอยังเป็นญาติเพียงคนเดียวของแม่ด้วย

ทั้งสองปลอบโยนและให้ความอบอุ่นแก่กัน

“กริ๊ง ๆ ๆ” เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะความคิดของกู้ชิง

ดึงสติเธอกลับมาอีกครั้ง

เธอมองดูแล้วพบว่ามันเป็นหมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย

น่าจะเป็นใครสักคนในเมืองเป่ยที่รู้จักเธอ

ดังนั้นกู้ชิงจึงรับโทรศัพท์ทันที

“สวัสดีค่ะ” กู้ชิงพูดทักทายเพื่อไม่ให้ดูหยาบคายจนเกินไป

“พี่สาว” เสียงทุ้มดังมาจากปลายสาย

เมื่อได้ยินเสียงนี้ กู้ชิงก็กระชับโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้น

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วคิดจะกดวางสาย

แต่ฉินคั่วรีบพูดหยุดเธอไว้ “พี่สาว ผมไม่ได้เจอพี่มานานแล้ว ถ้าพี่ไม่ให้ผมเจอหน้า อย่างน้อยก็ให้ผมได้ยินเสียงพี่สักหน่อยได้มั้ย? หืม?”

“ฉินคั่ว นายเป็นแบบนี้มันน่าเบื่อจริง ๆ ฉันให้ทุกอย่างที่นายต้องการแล้ว นายจะยังต้องการอะไรอีก?” กู้ชิงมีแต่ตัวและไม่มีอะไรที่สามารถทำกำไรได้อีก

ร่างกายคือสิ่งเดียวที่เธอคิดว่ามันมีค่าที่สุดและเธอได้มอบมันให้ฉินคั่วไปแล้ว เขายังจะมาพัวพันทำไมอีก?

“พี่สาว พี่ก็รู้ว่าผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น พี่อย่าพูดให้ผมโมโหสิ” ฉินคั่วค้นพบว่ากู้ชิงสามารถทำให้คนโกรธจนตายได้จริง ๆ

แค่พูดคุยเพียงไม่กี่คำ เธอก็ทำให้ฉินคั่วโมโหได้แล้ว

เขาไม่รู้จะทำอย่างไรกับเธอคนนี้ดี

“ฉันไม่ได้จะยั่วโมโหนายสักหน่อยฉินคั่ว ฉันขอบอกนายตรง ๆ ตอนนี้เลยนะว่าในเมื่อนายได้สิ่งที่ต้องการไปแล้วก็ช่วยปล่อยกันไปสักทีได้มั้ย?” กู้ชิงเม้มปาก เธอไม่ชอบการถูกรบกวนชีวิตแบบนี้

เพราะมันทำให้เธอหลงทาง

โดยเฉพาะคนที่ไม่เอาแน่เอานอนอย่างฉินคั่ว

เหตุผลที่เธอตามใจฉินคั่วเป็นเพราะว่าความคิดก่อนหน้านี้

แต่นึกไม่ถึงว่าฉินคั่วจะตามหาหมายเลขโทรศัพท์เธอเจอ

“พูดถึงสิ่งที่ผมต้องการใช่มั้ย? ผมต้องการพี่ พี่จะให้มั้ยล่ะ” ฉินคั่วพูดกับกู้ชิงด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

“หยุดล้อเล่นสักที พอเถอะ ฉันจะไปนอนแล้ว แค่นี้นะ” หลังจากพูดจบ กู้ชิงก็ชิงตัดสายไปก่อน

อีกด้านหนึ่งของปลายสาย ฉินคั่วกำลังจมอยู่ในความเงียบ

เขากำลังจัดข้าวของ เตรียมออกเดินทางไปหากู้ชิง

ตามล่าว่าที่ภรรยา

โดยธรรมชาติแล้วเขาไม่สามารถนั่งรอความตายได้

แต่หลังจากคุยโทรศัพท์กัน กู้ชิงกลับทำให้เขาโมโหมาก

ดวงตาของฉินคั่วเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

รอให้เขาจีบเธอติดก่อนเถอะ นิสัยแย่ ๆ ของกู้ชิงจะต้องถูกแก้ไข

แต่ด้วยอุปนิสัยของกู้ชิงแล้ว หากเธอไม่เต็มใจ การไล่ตามจีบเธอจนสำเร็จก็ยังอีกยาวไกล

แค่คิดก็เศร้าใจแล้ว

เมื่อไหร่เขาจะได้นอนอยู่บนเตียงอุ่น ๆ กับภรรยาเหมือนมู่อวี้เฉิงสักที

เขาอยากถูกกู้ชิงควบคุมใจแทบขาดแล้ว