พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 742 คุณห้ามทิ้งฉัน

ตอนที่ 742

คุณห้ามทิ้งฉัน

หลังจากกินอาหารในบ้านเก่าเสร็จ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เข้ามานั่งในรถของมู่อวี้เฉิง

เธอเตรียมใจเอาไว้แล้วแต่ยังไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

ดังนั้นเธอจึงเลือกเงียบตลอดทาง

จะอธิบายยังไงดี?

เธอรู้สึกว่าคำพูดของมู่อวี้เฉิงไม่ถูกต้อง

พวกเขาทั้งสองไม่ได้ทะเลาะกันจริง ๆ

แต่ไม่รู้ทำไมพวกเขาถึงไม่คุยกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเกลียดบรรยากาศในตอนนี้เป็นอย่างมาก

แต่เธอไม่รู้ว่าจะทำลายมันยังไงดี

มู่อวี้เฉิงยังคงไม่ปริปากพูดอะไร ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงเอนตัวลงนอนบนเบาะ

เธอมองดูวิวทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

จู่ ๆ เธอก็ตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ทางกลับบ้าน

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ร้อนใจและไม่ได้เอ่ยปากถามทันทีเพราะเธอรู้ว่าคนที่กำลังพาเธอไปคือมู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงอยู่ตรงนี้ด้วย และมันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

ไม่ว่ามู่อวี้เฉิงจะพาเธอไปที่ไหน เขาจะไม่มีวันทำร้ายเธอ

หลังจากตระหนักรู้ความคิดในใจแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ก็รู้สึกตกตะลึง

กลับกลายเป็นว่าแม้แต่ในจิตใต้สำนึก เธอก็วางมู่อวี้เฉิงไว้ในตำแหน่งที่สำคัญกว่าใคร ๆ

เธอคอยพึ่งพามู่อวี้เฉิงมาโดยตลอด

หากรู้อย่างนี้แล้วจะมัวทะเลาะกันไปทำไม?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าเธอค่อนข้างบิดเบี้ยวเล็กน้อย

มารอดูกันว่ามู่อวี้เฉิงจะพาเธอไปที่ไหน

หลังจากนั้นไม่นาน รถยนต์ก็มาจอดอยู่บริเวณชานเมือง

ที่นี่ค่อนข้างห่างไกลออกไปหน่อย

ความมืดรอบตัวทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

เธอเงยหน้ามองไปทางมู่อวี้เฉิงอย่างช่วยไม่ได้

มู่อวี้เฉิงลงจากรถยนต์ เดินวนไปอีกทางหนึ่งแล้วเอื้อมมือออกไปเปิดประตูให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “เหมี่ยวเหมี่ยว ลงมาสิ”

“ที่นี่ที่ไหน?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงรู้สึกหวาดกลัวในใจ

แต่ตราบใดที่มู่อวี้เฉิงอยู่เคียงข้างเธอ เธอก็จะไม่กลัวอะไร

“ตามผมมา” มู่อวี้เฉิงเดินพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปข้างหน้า

ร่างกายที่ตึงเครียดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

เธอเดินตามหลังเขาไปเงียบ ๆ

หลังจากรู้สึกผ่อนคลายลงแล้ว เธอก็พบว่าทิวทัศน์ในชนบทมีความสวยงามมาก

สามารถมองเห็นหิ่งห้อยบินว่อนอยู่กลางอากาศ และได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ป่า

จู่ ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกคาดหวังในใจ ไม่รู้ว่าทำไมมู่อวี้เฉิงถึงพาเธอมาที่นี่

หลังจากเดินข้ามกอกกเข้าไปใกล้ เธอก็มองเห็นแสงสว่างตรงหน้า

เธอเดินเข้าไปมองดูแล้วตระหนักได้ว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่พวกเธอ แต่ยังมีคู่รักอีกสองสามคู่

มีลำธารอยู่ตรงหน้าพวกเขา

โคมลอยหลายดวงไหลมาประสานกันอยู่ในแม่น้ำ

สร้างสีสันหลากหลาย สวยงามตระการตา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสะกิดแขนมู่อวี้เฉิง “คุณรู้จักที่นี่ได้ยังไง?”

เธอไม่เคยรู้จักมันมาก่อนเลย

เธอยุ่งอยู่กับงานตลอดทั้งวันและไม่รู้จักสถานที่ชมวิวสวย ๆ เหมือนกับมู่อวี้เฉิง

เธอค้นพบว่ามู่อวี้เฉิงเป็นเหมือนหีบสมบัติที่สักพัก จะเซอร์ไพรส์ออกมาเรื่อย ๆ

“บังเอิญเจอน่ะ” มันเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ

เขาเห็นใครบางคนติดป้ายประกาศไว้บนเสาและคิดว่าคำเชิญชวนของพวกเขาดูน่าสนใจดี เขาจึงเขยิบเข้าไปมองใกล้ ๆ

โดยคิดว่าถ้าหลังจากนี้มีโอกาสจะพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าไปดูสักหน่อย

ใครจะรู้ว่าวันนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะโกรธมากจนเป็นเหตุให้เขาพาเธอมาที่นี่

คนจำนวนไม่น้อยที่แวะมาที่นี่คงจะได้ยินชื่อจากโฆษณาเช่นกัน

“ทำไมฉันไม่โชคดีบ้างเลย?” หากเธอรู้ล่วงหน้าเธอคง จะทำเซอร์ไพรส์มู่อวี้เฉิงเช่นกัน

“ระหว่างเรา ใครรู้ก็เหมือนกันแหละ” มู่อวี้เฉิงบีบจมูก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบา ๆ ด้วยความรักใคร่

พวกเขาทั้งสองทะเลาะกันในเรื่องที่ไม่ควรเป็นปัญหา และคืนดีกันราวกับความขัดแย้งก่อนหน้าไม่เคยเกิดขึ้น

ไม่ควรมีกำแพงมาขวางกันระหว่างพวกเขา

อีกด้านหนึ่งมีคนขายโคมลอยอยู่

มู่อวี้เฉิงพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปดู

พวกเขาซื้อโคมลอยและรับปากกามาจากคนขาย

“แม่น้ำนี้มีความหมายอะไรมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าปากกานี้มีไว้ใช้สำหรับเขียนโคมลอยน้ำ

แต่ถ้าหากไม่มีลูกเล่นอะไรเลย มันคงจะไม่สามารถดึงดูดผู้คนได้มากขนาดนี้จริงไหม?

“แม่น้ำนี้มีชื่อว่าแม่น้ำประทานพร ได้ยินมาว่าใครขอพรก็เห็นผลกันหมด หลายคนเลยมาที่นี่เพื่อขอพร” มู่อวี้เฉิงค้นหาข้อมูลมาอย่างดี

ดังนั้นเมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม เขาจึงตอบได้ในทันที

ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ แต่เป็นแบบนี้ทุกครั้ง

ไม่ว่าเขาจะพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปที่ไหน เขามัก จะเตรียมพร้อมเสมอ

มู่อวี้เฉิงไม่เคยเชื่อเรื่องพรรค์นี้มาก่อน

แต่อย่างน้อยแค่มันทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความสุขได้ก็เพียงพอแล้ว

“คุณอยากขอพรมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความสงสัย

เธอหยิบปากกาขึ้นมาแล้วคิดจะเขียนข้อความบนกระดาษโคมลอยอย่างกระตือรือร้น

มู่อวี้เฉิงดึงถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามาหาแล้วกอดไหล่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้ “พรผมเป็นจริงแล้ว แต่ก็ยังอยากขอพรอยู่นะ”

“อะไรเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกะพริบตา

บุคคลที่มากอำนาจอย่างมู่อวี้เฉิงยังต้องการขอพรอยู่อีกเหรอ?

“ยัยบ๊อง ถ้าบอกพรที่ขอไปก็ไม่ได้ผลสิ อย่าถามเยอะ รีบขอพรเถอะ” มู่อวี้เฉิงลูบหัวถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ฮึ่ม ถ้าคุณไม่บอกฉัน ฉันก็จะไม่บอกคุณเหมือนกัน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพึมพำ

จากนั้นเธอก็ง่วนอยู่กับการเขียน

หวังว่าทุกคนในครอบครัวจะปลอดภัย มีความสุขและไม่ต้องทุกข์ทรมานกับสิ่งอื่นใด

เธอจึงเขียนคำว่าร่มเย็นเป็นสุข ยินดีปรีดาตัวโต ๆ

ขอให้ได้อยู่กับมู่อวี้เฉิง เพียงเท่านี้ก็นับว่าเป็นความพึงพอใจอย่างมากแล้ว

ตอนนี้เธอแค่อยากให้ทุกคนมีสุขภาพแข็งแรงและมีความสุข

เธออดไม่ได้ที่จะหันไปมองด้วยความสงสัย

เธอหันไปมองมู่อวี้เฉิงแล้วพบว่าข้อความบนโคมลอยของมู่อวี้เฉิงเรียบง่ายมาก

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

ส่วนที่ขาดหายไปจงคงอยู่ชั่วนิรันดร์

ทำไมถึงรู้สึกว่าข้อความนี้พิเศษจัง?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง

แต่เธอไม่ได้หัวเราะ

ทั้งสองคนปล่อยโคมลอยลงแม่น้ำ จากนั้นก็มองดูโคมลอยที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปไกล

รอคอยจะกระทั่งแสงสว่างริบหรี่ลง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงหันไปถามมู่อวี้เฉิงว่า “ที่คุณเขียนหมายความว่ายังไงเหรอ?”

มันให้ความรู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย

“ส่วนที่ขาดหายไปของผมคือคุณ ผมหวังว่าคุณจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์และไม่ทิ้งผมไป” มู่อวี้เฉิงจ้องมองเข้าไปในดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขาพูดประโยคนี้ด้วยความเสน่หา

เดิมทีถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยากจะหัวเราะ แต่ตอนนี้เธอกลับหัวเราะไม่ออก

นึกไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงจะแสดงความรักต่อเธอด้วยคำพูดที่โรแมนติกแบบนี้

ทำไมผู้ชายคนนี้เก่งจังนะ?

เธอยังจะโกรธเขาอยู่อีกเหรอ? ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าผู้ชายคนนี้รักเธอมากขนาดไหน

เธอเดินเข้าไปกอดมู่อวี้เฉิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ “คุณตั้งใจใช่มั้ย”

ตั้งใจทำให้เธอประทับใจจนเธอปลีกตัวออกไปไม่ได้

“ใช่ ผมตั้งใจทำ ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมดีแค่ไหน ผมจะทำให้คุณไปจากผมไม่ได้อีก” มู่อวี้เฉิงลูบหัว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วพูดยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกไม่ถึงว่าเขาจะไร้ยางอายขนาดนี้ เธอน้ำตาไหลพรากขณะหัวเราะเสียงดังลั่น “ไม่ต้องห่วง ต่อให้คุณไม่พูดแบบนี้ ฉันก็จะอยู่เกาะคุณไปตลอดชีวิต จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป ไม่ไปไหน คุณก็ด้วย ห้ามทิ้งฉันล่ะ”

“อืม” มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและให้คำมั่นสัญญาอย่างเคร่งขรึม