พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 743 จากนี้ไปจะมีแค่พี่คนเดียว

ตอนที่ 743

จากนี้ไปจะมีแค่พี่คนเดียว

ฉินคั่วเปลี่ยนรถบัสอยู่หลายสายจนกระทั่งมาถึงบ้านเกิดของกู้ชิง

ทว่าการตรวจสอบที่เขาค้นพบนั้นกลับไม่ระบุตำแหน่งที่ชัดเจน

ดังนั้นฉินคั่วจึงต้องกวาดสายตามองหาทีละคน

ตอนนี้เย็นมากแล้ว และกลุ่มควันก็ฟุ้งกระจายไปทั่วทุกบ้าน

เมืองใหญ่ต่างเปลี่ยนมาใช้ไฟฟ้าและแก๊สหุงต้ม แต่ที่ชนบทยังคงใช้ฟืนอยู่

วิถีชีวิตเหล่านี้คือสิ่งที่สืบทอดมาจากอดีต

ฉินคั่วคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติมาก เพราะสมัยอยู่ในป่าเขาก็เคยก่อฟืนมาก่อน

แต่สิ่งที่ปรุงอาหารออกมากลับไม่เป็นที่น่าพอใจ

ฉินคั่วกลับมาแล้วและเขาไม่อยากนึกถึงเรื่องราวในอดีต

มันโหดร้ายและนองเลือดเกินไป

บางครั้งเขาต้องนั่งมองเพื่อนร่วมทีมที่เพิ่งพูดคุยหัวเราะด้วยกันตายลงต่อหน้าต่อตา

นี่คือเหตุผลที่ฉินคั่วต้องการหลบหนีมาโดยตลอด

เขาเดินลากกระเป๋าเดินทางไปตามท้องถนนในชนบท

จิตใจของเขาสงบกว่าเดิมมาก

บังเอิญว่ามีใครบางคนยืนอยู่ตรงหน้าเขาพอดี ฉินคั่วจึงรีบเดินเข้าไปถามอย่างสุภาพว่า “คุณป้าครับ พอทราบมั้ยครัวว่าบ้านกู้ชิงไปทางไหน?”

“คุณมาหากู้ชิงทำไม?” อีกฝ่ายยังคงระมัดระวังคนแปลกหน้าและไม่ได้ตอบคำถามในทันที

คนคนนี้คือป้าที่กู้ชิงไหว้วานจ้างให้มาดูแลแม่กู้ที่บ้าน

“ผมเป็นแฟนกู้ชิงครับ ว่าจะมาเซอร์ไพรส์เธอ” ฉินคั่วพูดบอกโดยไม่แสดงอาการเคอะเขิน

แม้ว่ากู้ชิงจะยังไม่ได้ตอบตกลง และเขายังไม่ได้สานสัมพันธ์กับกู้ชิง

แต่มันก็เป็นแค่เรื่องของเวลา ตอนนี้กู้ชิงเป็นของเขาแล้ว

จะอยู่ห่างไกลแฟนตัวเองได้ยังไง?

“แฟนเหรอ” ป้าเบิกตากว้างมองดูฉินคั่ว

ฉินคั่วมีรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลา

สวมเสื้อเชิ้ตขาวดูค่อนข้างประพฤติตนดีและน่าเชื่อถือ

เป็นแบบที่คนเฒ่าคนแก่ชอบ

ฉินคั่วทำการบ้านเรื่องการแต่งตัวมาก่อน

ท้ายที่สุดนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะมาพบพ่อแม่กู้ชิง เขาจึงประมาทไม่ได้

“ครับ เป็นแฟน” ฉินคั่วพูดตอบด้วยรอยยิ้ม

ป้าถอนหายใจ กู้ชิงนี่ชีวิตดีจริง ๆ มีหน้าที่การงานในเมืองใหญ่ไม่พอ

ยังมีแฟนรูปร่างหน้าตาดีแบบนี้อีก

เก่งจริง ๆ

“เดี๋ยวป้าพาไป คุณคงไม่รู้ว่าป้าเป็นคนทำอาหารให้แม่กู้ชิงมานานหลายปีแล้ว ป้าอยู่ดูแลเขาทุกวัน กู้ชิงมัวแต่ยุ่งอยู่กับงาน แต่เธอก็เป็นเด็กดีกตัญญูมากนะ มีเวลาว่างทีไรก็กลับบ้านมาตลอด แถมยังคอยส่งอาหารเสริมมาให้เรื่อย ๆ” ป้าเริ่มพูดคุยกับฉินคั่ว

พูดถึงเรื่องอาหารเสริม

ป้าคิดว่าแม่ของกู้ชิงคงไม่สามารถกินอาหารทั้งหมดได้

หากกองเป็นพะเนินไว้ในโกดังก็มีแต่สูญเปล่า

เธอจึงแอบเอาอาหารเสริมไปให้คนเฒ่าคนแก่ที่บ้านของตัวเอง

เธอกังวลว่าจะถูกจับได้

แต่หลังจากผ่านไปนาน แม่ของกู้ชิงก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย

ดังนั้นป้าจึงมักจะแอบเอาของในโกดังออกไป

ป้าไม่ได้เอาของออกไปมากนัก แค่เลือกดูของที่ดูมีราคามากที่สุด

เธอเองก็ไม่รู้ราคาเหมือนกัน

เพียงแค่เลือกอันที่ดูหรูหรา

เอาไปมอบให้คนอื่นจะได้ดูมีหน้ามีตา

แน่นอนว่าเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครสักคนเดียว

ฉินคั่วเพียงแค่ฟังเงียบ ๆ ไม่ได้พูดขัดจังหวะ

แต่ทัศนคติของป้าคนนี้ดูไม่ค่อยจะดีนัก

อาจเพราะเป็นคนคอยดูแล กู้ชิงจึงไม่ได้พูดอะไร

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็มาถึงหน้าบ้านของกู้ชิง

บ้านของกู้ชิงยังคงเป็นบ้านอิฐแบบสมัยโบราณ

อิฐสีน้ำเงินและกระเบื้องสีขาวดูเก่าไปหน่อย แต่ยังคงสะอาดสะอ้านดี

มีผักบุ้งเลื้อยทอดยาวอยู่ตามผนัง

ดูสวยมาก

กู้ชิงเหมาะกับสภาพแวดล้อมแบบนี้

มันเรียบง่ายเหมือนกับตัวเธอ

ป้าผลักประตูเปิดออกแล้วเดินเข้าไป

กู้ชิงกำลังทำอาหารอยู่ เมื่อได้ยินเสียงดังเธอก็หันกลับมามองป้าด้วยความประหลาดใจ “ป้าคะ หนูบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าวันนี้ไม่ต้องมา? หนูอยู่บ้านแล้วเดี๋ยวหนูดูแลแม่เองค่ะ”

แม้ว่าเธอจะเหน็ดเหนื่อย แต่เธอก็ให้ความสำคัญกับช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้ใช้ร่วมกับแม่กู้

“ที่ป้าแวะมาน่ะ เพราะป้าไปเจอแฟนเธอเดินหลงอยู่หน้าบ้าน กลับมาบ้านทั้งที ยัยเด็กนี่นะ ทำไมไม่บอกเขาบ้างว่าบ้านเธออยู่ไหน?” ป้ามองกู้ชิงด้วยสายตาตำหนิ

“แฟน?” กู้ชิงกำลังสงสัยว่าเธอมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเธอไม่เคยรู้?

“ใช่ อยู่ข้างหลังป้าเนี่ย” ป้าชี้ไปทางด้านหลัง มองเห็นพระจันทร์สลัวราวกับลูกบอลสีเงินยามราตรี ค่ำคืนอันเงียบสงบเริ่มส่งเสียงลมกระพือดังขึ้นเรื่อย ๆ พัดก้อนเมฆขมุกขมัวที่อยู่ตรงหน้าให้จางหายไป ส่องประกายให้เห็นคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ฉินคั่วมองเข้ามาในบ้านจนสุดทางเดิน

กู้ชิงมองตามนิ้วยาวของป้าแล้วตกใจมากจนทำช้อนในมือหล่น สีหน้าเธอเปลี่ยนไปทันที “นายมาที่นี่ทำไม?”

“ผมมาไม่ได้เหรอ?” ฉินคั่วพูดถามอย่างมาดมั่น

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นายควรอยู่!” กู้ชิงกัดฟันแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

นึกไม่ถึงว่าหลังจากตามเกาะติดเธออยู่ในเมืองเป่ย เขาจะตามเธอมาที่บ้านเกิดด้วยจริง ๆ

กู้ชิงแค่อยากจะมีชีวิตที่สงบสุขสักหนึ่งวัน

ป้าสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

คู่รักหนุ่มสาวนี้น่าจะกำลังทะเลาะกันอยู่

อย่างนั้นเธอก็คงไม่รบกวนอยู่ที่นี่ต่อ

เธอเพียงหันไปมองทางนู้นทีทางนี้ทีราวกับคนโง่เขลาแล้วเดินจากไป

จากนั้นกู้ชิงก็ตระหนักได้ว่าเธอตื่นตระหนกเกินไป

เธอหยิบช้อนขึ้นมาล้างใต้ก๊อกน้ำ เมินหน้าหนีฉินคั่วแล้วทำอาหารต่อ

เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดอะไรอีก ฉินคั่วก็เดินเข้ากอดกู้ชิงไว้ในอ้อมแขน

กู้ชิงพยายามปลีกตัวออกไปแต่ฉินคั่วกลับไม่ยอมปล่อยมือ

กู้ชิงหันกลับมาจ้องเขม็งฉินคั่ว “ฉินคั่ว นายคิดว่าที่นี่คือที่ไหน? นี่มันบ้านฉันนะ แม่ฉันก็อยู่ที่นี่ ถ้านายจะมาทำเรื่องบ้า ๆ ก็กลับไปเมืองหนานซะ”

นึกไม่ถึงว่าฉินคั่วจะทำตัวป่าเถื่อน

มันทำให้กู้ชิงรู้สึกปวดใจ

“ไม่ จนกว่าพี่จะกลับไปกับผม” ฉินคั่วไม่ได้กลิ่นหอมของกู้ชิงมานานแล้ว

เขาแค่อยากกอดเธอไว้แน่น ๆ ไม่อยากปล่อยมือ

“ฝันไปเถอะ” กู้ชิงหัวเราะเยาะ

“ผมมาถึงนี้แล้ว พี่ก็แค่บอกไปว่าผมเป็นแฟนพี่ ไม่งั้นพี่จะอธิบายให้แม่ฟังยังไง? หืม?” ฉินคั่วหยิบผมเธอขึ้นมาเล่นพันปลายนิ้วด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย

“นายคิดจะอยู่ที่นี่นายแค่ไหน? รีบซื้อตั๋วกลับไปตอนนี้เลย!” กู้ชิงหันไปมองฉินคั่วด้วยสายตาเหลือเชื่อ

“ผมจะรอกลับพร้อมพี่” ฉินคั่วพูดอย่างเอาแต่ใจ

“แล้วถ้าฉันไม่อยากกลับพร้อมนายล่ะ?” กู้ชิงรู้สึกว่านี่มันมากเกินไปแล้วจริง ๆ

เธอไม่เคยอารมณ์ดีเวลาได้อยู่กับฉินคั่วเลย

“พี่ใจร้ายจัง ผมอุตส่าห์เดินทางมาไกล พี่จะทำแบบนี้กับผมเหรอ” ฉินคั่วพูดแล้วแสร้งทำเป็นน่าสงสาร

นี่คือวิธีการที่เขาชอบทำ

กู้ชิงมองดูเขา

บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าพักผ่อนไม่เพียงพอ ดวงตาของฉินคั่วจึงดูคล้ำขึ้นเล็กน้อย

สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดีนัก

ทำให้กู้ชิงเผลอใจอ่อนโดยไม่ทันรู้ตัว

“ฉันไม่ได้ขอร้องให้นายมาที่นี่สักหน่อยฉินคั่ว อีกอย่างที่นี่บ้านนอก ไม่มีสื่อบันเทิงที่นายชื่อชอบหรอก นายกลับไปดีกว่า อยู่ต่อนายก็ปรับตัวเข้ากับที่นี่ไม่ได้หรอก” น้ำเสียงของกู้ชิงยังคงสงบ

เธอพยายามพูดกับฉินคั่วด้วยน้ำเสียงแนะแนว

“ใครว่างั้นล่ะ? ถ้าพี่อยู่ได้ผมก็อยู่ที่นี่ได้เหมือนกัน เราจะกลับไปด้วยกันโอเคมั้ย? ถ้าพี่ไม่อยากให้ผมแตะต้องผมก็จะไม่แตะต้องอะไร ผมจัดการคนพวกนั้นหมดแล้ว จากนี้ไปจะมีแค่พี่คนเดียว” ฉินคั่วใช้ประโยชน์จากความสูงก้มลงไปจูบคอกู้ชิง