พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 745 ฉันจะเลี้ยงลูกเอง

ตอนที่ 745

ฉันจะเลี้ยงลูกเอง

กู้ชิงคิดว่าฉินคั่วจะเบื่อหน่ายกับชีวิตในชนบท เขาน่า จะทนอยู่ได้แค่ไม่กี่วันแล้วจึงยอมแพ้กลับออกไป

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าฉินคั่วจะอยู่ที่นี่กับกู้ชิงได้ทั้งสัปดาห์

วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว

กู้ชิงจึงเก็บของเตรียมจะเดินทางกลับ

แม่กู้ยังคงอาลัยอาวรณ์ เธอออกไปหาอาหารต่าง ๆ ที่กู้ชิงชอบกินตอนเด็ก ๆ บนภูเขากลับมาให้

เธอยัดของต่าง ๆ ใส่กล่องขนาดใหญ่กลับมาให้ลูกสาว

กู้ชิงถึงกับทำอะไรไม่ถูก “แม่คะ ไม่ต้องใส่มาเยอะหรอก เอาให้เยอะหนูก็กินไม่หมดอยู่ดี เก็บไว้นานก็เสียของ”

“เอาใส่ตู้เย็นจะเสียของได้ยังไง ลูกงานยุ่งไม่รู้จะได้กลับมาบ้านอีกเมื่อไหร่ ของแค่นี้ไม่พอแบ่งให้ลูกกับเสี่ยวฉินกินกันพอหรอก” แม่กู้หวังว่าเธอจะสามารถมอบทุกอย่างที่มีให้กับ กู้ชิงได้

แต่เมื่อเห็นว่ากู้ชิงไม่สามารถแบกไปได้หมด เธอก็ยอมแพ้

พอรู้ว่าลูกสาวกำลังจะจากไป แม่กู้ก็อาสาขอทำอาหารมื้อนี้เอง

กู้ชิงไม่เห็นด้วย แต่แม่กู้ดื้อรั้นมากอยากจะทำอาหารให้เธอกินให้ได้

เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้แม่ทำอาหารเป็นครั้งคราว คิดว่าตอนนี้สุขภาพร่างกายของแม่กู้น่าจะยังไม่มีปัญหาอะไร

ดังนั้นกู้ชิงจึงปล่อยให้เธอทำ

ในตอนแรกทุกคนเพลิดเพลินกับการกินอาหาร

แต่หลังจากผ่านไปครึ่งทาง กู้ชิงก็รู้สึกคลื่นไส้

คลื่นแห่งความขมขื่นประดังประเดเข้ามาหาเธอ

กู้ชิงอดไม่ได้ที่จะปิดปากและวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ “แหวะ…”

สีหน้าของฉินคั่วเปลี่ยนไปทันที เขารีบเดินตามเธอไป “เกิดอะไรขึ้น? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

“ไม่เป็นไร แค่รู้สึกอึดอัดน่ะ” กู้ชิงอยากจะอาเจียนแต่ไม่สามารถอาเจียนออกมาได้

ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น การมองเห็นของเธอก็มืดลงจนเธอเกือบจะล้มลง

ฉินคั่วรีบเดินเข้าไปประคองกู้ชิง

“ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ? ผมจะพาพี่ไปโรงพยาบาล” ฉินคั่วดูเป็นกังวล

“แค่นั่งพักแป๊บนึงเดี๋ยวก็ดีขึ้น ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก” กู้ชิงไม่อยากทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่โต

“กู้ชิง พี่ไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยหรือไง! ไปโรงพยาบาล ไปเดี๋ยวนี้” ฉินคั่วเริ่มอารมณ์เสียเล็กน้อย

“ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย จะโมโหทำไม?” กู้ชิงพูดบอกด้วยสีหน้าเย็นชา

เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะทะเลาะ แม่กู้ก็เดินเข้ามาตบมือกู้ชิงเบา ๆ แล้วด้วยน้ำเสียงโกรธว่า “ชิงเอ๋อร์ พูดแบบนี้กับเสี่ยวฉินได้ยังไง เสี่ยวฉินแค่เป็นห่วงลูก ลูกงานยุ่งมากไม่รู้จักดูแลร่างกายตัวเองให้ดี เสี่ยวฉินพูดถูกแล้ว ไปตรวจดูที่โรงพยาบาลหน่อยเถอะลูก”

“แม่คะ หนูไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ” กู้ชิงอาจจะทำตัวโหดร้ายกับฉินคั่ว แต่เธอไม่ได้สามารถทำตัวโหดร้ายกับแม่กู้ได้

“ลูกไม่ใช่หมอจะรู้ได้ยังไงว่าไม่เป็นอะไร รีบไปโรงพยาบาลซะ เดี๋ยวแม่จะไปยืมรถบ้านป้าให้” แม่กู้พูดแล้วรีบเดินออกไปบ้านป้าทันที

กระทั่งแม่กู้เดินออกไปแล้ว กู้ชิงก็ดึงแขนออกมาจากมือของฉินคั่ว “นายจะยุ่งอะไร? ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าฉันไม่เป็นอะไรสักหน่อย”

“คุณป้าพูดถูก พี่ไม่ใช่หมอสักหน่อยจะรู้ได้ยังไงว่าตัวเองไม่เป็นอะไร?” ฉินคั่วมีสีหน้ากังวลเช่นกัน

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่าผู้หญิงที่พูดบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไรเพียงแค่เสแสร้งแกล้งทำ

แต่หลังจากเขาพบกับกู้ชิง เขาก็ตระหนักได้ว่าเขารู้สึกทุกข์ใจแทนเธอเพียงใด

เขาหวังว่าจะอดทนต่อความเจ็บปวดแทนกู้ชิงได้

กู้ชิงเพิ่งอาเจียนออกมา เห็นได้ชัดว่าเธอไม่สบายและใบหน้าของเธอก็ดูซีดเซียวเล็กน้อย

ป้าเพิ่งซื้อรถเก๋งคันเล็กมาเมื่อสองปีที่แล้ว เวลาขับรถเก๋งไปเยี่ยมเพื่อนฝูงหรือญาติพี่น้องก็มักดูมีหน้ามีตาเล็กน้อย

คราวเมื่อไปยืมรถเก๋ง ป้ายังดูลังเลอยู่เล็กน้อย

สิ่งที่มีค่าที่สุดในครอบครัวของพวกเขาคือรถเก๋งคันนี้ หากถูกขีดข่วนหรือโดนรถจะรู้สึกทุกข์ใจมาก

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่ากู้ชิงช่วยเหลือเธอมามากแค่ไหน เธอก็กัดฟันสู้และเดินเข้าไปยืมรถเก๋งกับคนเฒ่าคนแก่ในบ้าน

ฉินคั่วอาสาเป็นคนขับรถ

ที่นี่มีระยะห่างจากตัวเมืองประมาณหนึ่งชั่วโมง

เขาขับรถอย่างเชื่องช้าเพราะกลัวว่ากู้ชิงจะรู้สึกไม่สบายใจ

กู้ชิงมองดูท่าทางระมัดระวังของเขาแล้วไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอย่างไร เธออดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ฉันไม่ได้มีค่าขนาดนั้น จะขับรถช้าหรือเร็วก็ไม่สำคัญหรอก”

“ทำไมจะไม่มีค่า? พี่คือสมบัติในสายตาผม” ฉินคั่วพูดบอกอย่างเป็นธรรมชาติ

ไม่ว่ากู้ชิงจะเคยได้รับความเจ็บปวดหรือความคับข้องใจมาจากไหน

แต่ตราบใดที่ฉินคั่วอยู่ที่นี่ เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายกู้ชิงแม้แต่น้อย

กู้ชิงตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก หลับตาลงและเอนตัวนอนพักผ่อน

พวกเขาเดินทางอย่างช้า ๆ และมาถึงโรงพยาบาลหลังจากผ่านไปเกือบสองชั่วโมง

โรงพยาบาลมีขนาดค่อนข้างใหญ่ และฉินคั่วก็มีสีหน้าไม่ดีเลย

เขาเดินพากู้ชิงมาลงทะเบียน จากนั้นคุณหมอก็เชิญกู้ชิงเข้าไปซักไซ้อาการ

สีหน้าของกู้ชิงดูไม่ดีนัก คุณหมอจึงถามคำถามเธอสองสามข้ออย่างอดทน

“คนไข้ครับ ไม่ทราบว่ารู้สึกคลื่นไส้มานานแค่ไหนแล้วครับ” คุณหมอมองดูกู้ชิง

กู้ชิงรู้ว่าเธอไม่สามารถปิดบังอะไรต่อหน้าคุณหมอได้

เธอจึงพูดตอบเบา ๆ ว่า “รู้สึกคลื่นไส้ตั้งแต่สองวันก่อนแล้วค่ะ พยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้อ้วกออกมา แต่วันนี้ทนไม่ไหวจริง ๆ”

ฉินคั่วขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบ กู้ชิงรู้สึกคลื่นไส้ตั้งแต่สองวันก่อน

ทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็นเลย?

กู้ชิงไม่พูดอะไร เอาแต่อดกลั้นเอาไว้

เขาอดกลั้นความโกรธเคืองเอาไว้ในใจ ฉินคั่วไม่สามารถอารมณ์เสียต่อหน้าคุณหมอได้

“งั้นคนไข้ หมอขอถามหน่อยว่ามีเพศสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ครับ?” คุณหมอกระซิบถามเบา ๆ

กู้ชิงตกตะลึง ไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอาการไม่สบายของเธออย่างไร

แต่เธอยังคงตอบอย่างตรงไปตรงมา “ประมาณหนึ่งอาทิตย์ก่อนค่ะ”

ฉินคั่วเกิดความคิดบางอย่างในใจ

แต่เขายังไม่มั่นใจ

เขากลั้นหายใจแล้วมองดูคุณหมอ

นับตั้งแต่ปฏิบัติหน้าที่ในกองทัพเสร็จ เขาก็ไม่เคยกังวลขนาดนี้มาก่อน

“คนไข้ ลองดูนี่นะครับ” คุณหมอหยิบกล่องบางอย่างออกมาจากลิ้นชัก

กู้ชิงก้มหน้าดูแล้วพบว่าบนกล่องเขียนว่าแท่งทดสอบการตั้งครรภ์

เธอหน้าซีดเผือดแล้วเงยหน้ามองด้วยความรู้สึกไม่เชื่อ “คุณหมอ หมายความว่า…”

แม้ว่าเธอจะอยากมีลูกเป็นของตัวเอง

แต่เธอก็ไม่อยากมีลูกกับฉินคั่ว

สถานการณ์บ้านตระกูลฉินมีความซับซ้อนมาก

บางทีพวกเขาอาจจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สนใจแต่เงิน ใช้ลูกมาเป็นตัวการผูกมัดฉินคั่ว

“คนไข้ เป็นแม่คนครั้งแรกสินะครับ ไม่ต้องกังวลไป ลูกคือของขวัญประทานจากพระเจ้า ยังไม่รู้ว่าท้องจริง ๆ หรือเปล่า ไปลองดูก่อนนะครับ” คุณหมอพยายามพูดปลอบใจกู้ชิงด้วยคำพูดที่อ่อนโยน

กู้ชิงพยักหน้า หยิบแท่งทดสอบการตั้งครรภ์เข้าไปในห้องน้ำด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ฉินคั่วเดินตามหลังกู้ชิงไปราวกับว่าเธอมีหาง

“ไม่ต้องห่วง ถ้าเกิดท้องขึ้นมาจริง ๆ ผมจะจัดการเอง ไม่ต้องกังวล โอเคมั้ย?” ฉินคั่วมองลึกเข้าไปในดวงตาของกู้ชิงอย่างแน่วแน่

ขณะเดียวกัน ดูเหมือนว่ากู้ชิงจะตระหนักได้ว่าฉินคั่วชอบเธอจริง ๆ

เธอเม้มปากแล้วพูดยืนการอีกครั้ง “ฉินคั่ว นายชอบฉันจริง ๆ เหรอ? ถ้าเกิดฉันท้องขึ้นมาจริง ๆ นายจะทำยังไง และถ้านายไม่ต้องการ ฉันจะเลี้ยงเอง…”

ก่อนที่กู้ชิงจะพูดจบ ฉินคั่วก็ดึงเธอมากอดไว้แน่น