พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 752 ต้านทานไม่ไหว

ตอนที่ 752 ต้านทานไม่ไหว

กู้ชิงกลับมาทำงานล่าช้ากำหนดเดิมสองวัน และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่ได้ว่าอะไร

พอเห็นเธอเดินเข้ามา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เธอมาสักที”

หลายวันที่ผ่านมาเธอจมอยู่กับกองเอกสารจนไม่มีเวลาให้อยู่กับมู่อวี้เฉิงเลย หลังจากกลับไปบ้านเธอก็ผล็อยหลับอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณถง เจอปัญหาตรงไหนหรือเปล่า?” กู้ชิงมองดูเธอด้วยสีหน้าสงสัย

“ไม่ได้เจอปัญหาอะไรหรอก แต่คิดว่างานเธอค่อนข้างหนัก มันเกือบจะฆ่าฉันแล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยสีหน้า ขมขื่น

เธอไม่เพียงแต่จะต้องจัดการกับงานของกู้ชิงเท่านั้น แต่ยังต้องสะสางงานของตัวเองด้วย

มันเกือบจะฆ่าเธอแล้วจริง ๆ

“ขอโทษค่ะคุณถง ฉันน่าจะกลับมาตั้งแต่วันนั้น แต่มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นก่อน” กู้ชิงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความรู้สึกผิด

เธอเห็นแก่ตัวมาก

หลังจากกลับมาแล้วเธอก็เห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูผอมซูบลง น่าจะทำงานหนักเอาการ

“ไม่เป็นไร กลับมาเร็วกว่าเดิมสองวันก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละ ในความคิดฉันว่ามันไม่ต่างกันหรอก ว่าแต่ฉินคั่วตามไปหาเธอที่บ้านเกิดเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งแยกกองเอกสารในมือแล้วพูดถามอย่างสบาย ๆ

กู้ชิงหยุดชะงักชั่วคราวแล้วพยักหน้า “ค่ะ ฉินคั่วมาหาฉัน”

“หมอนั่นจริงจังอยู่เหมือนกันนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ยิ้มกริ่ม

ฉินคั่วเพิ่งกลับออกมาจากกองทัพและเขาทุกข์ทรมานมามากพอแล้ว การปล่อยให้เขาเดินทางไปพื้นที่ชนบทก็เหมือนกับการฆ่าเขาทั้งเป็น

แต่เขาริเริ่มเป็นฝ่ายไปตามหากู้ชิงที่หมู่บ้านเอง

ก็ถือได้ว่าเขาน่าจะรู้สึกอะไรอยู่บ้าง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ตั้งใจสอบถามเกี่ยวกับเรื่องของ ฉินคั่ว

ก่อนหน้านี้ฉินคั่วมักจะโผล่หน้ามาให้เห็นอยู่บ่อย ๆ แต่ช่วงนี้ไม่มีใครเจอเขาเลย

พอถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามไถ่ มู่อวี้เฉิงก็บอกว่าฉินคั่วน่า จะไปตามหากู้ชิง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงรู้มาอย่างนั้น

“ก็ ก็น่าจะอย่างนั้นค่ะ” กู้ชิงตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

เวลาต้องพูดคุยเรื่องฉินคั่วกับเจ้านายตัวเอง เธอมัก จะรู้สึกแปลก ๆ อยู่เล็กน้อย

“ถึงฉินคั่วจะเคยทำไม่ดีมาก่อน แต่ถ้าชอบกันจริง ๆ เธอก็ลองดูได้นะ อย่ากำจัดพื้นที่ตัวเองมากเกินไป” หากผลักไสไล่ส่ง คนเดียวที่จะเจ็บหนักในตอนสุดท้ายก็คือกู้ชิง

“คุณถง ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” กู้ชิงก้มหน้าลง

เธอไม่กล้าบอกถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่าเธอกำลังท้อง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเคยพูดแนะนำเธออย่างจริงจังมาก่อน

แต่จู่ ๆ ตอนนี้เธอก็ท้อง เธอจึงกลัวว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยว จะคิดว่าเธอง่าย

“เอาล่ะ ส่วนนี้คือเอกสารของหลายวันก่อน ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว เธอลองเอาไปดู ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามฉัน” ช่วงนี้บริษัทยังไม่ได้พัฒนาโครงการใหม่ ดังนั้นจึงน่าจะอ่านเข้าใจได้ง่าย ๆ

หลังจากมีงานให้ทำน้อยลง ภาระหน้าที่ของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ลดน้อยลงอย่างไม่ต้องสงสัย

ดูเหมือนว่าตำแหน่งผู้ช่วยในบริษัทจะไม่เสียเปล่า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน เธอจึงไม่รู้ว่ากู้ชิงมีงานให้ทำเยอะแยะ

แต่กู้ชิงก็มีพละกำลังมากมายในการจัดการงานเหล่านี้

อีกทั้งเธอยังช่วยทำงานเบ็ดเตล็ดอื่น ๆ ด้วย

“ค่ะคุณถง” กู้ชิงถือเอกสารแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน

ในส่วนของลูกนั้น พักผ่อนให้มากแล้วค่อยกลับมาอ่านเอกสารก็คงไม่เป็นอะไร

แค่จะต้องพักผ่อนและกินอาหารที่มีประโยชน์ให้มากกว่าปกติ

กู้ชิงมาแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ทำงานกลับบ้านหลังเลิกงานตามเวลาปกติ

เธอไปเดินซื้อวัตถุดิบที่ตลาด โดยวางแผนจะกลับไปทำอาหารเย็นให้มู่อวี้เฉิง

สองวันนี้เธอยุ่งมากและก็มีแต่มู่อวี้เฉิงที่คอยดูแลเธอ

เธอต้องเตรียมตัวกลับไปให้รางวัลมู่อวี้เฉิงสักหน่อย

หลังมู่อวี้เฉิงกลับมาบ้าน เขาก็ได้กลิ่นหอมโชยออกมา

มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยมาก มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปดูแล้วเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว เขาจึงพูดถามด้วยความสงสัย

“ทำไมวันนี้กลับมาเร็วล่ะ?”

“กู้ชิงกลับมาแล้วน่ะ มาช่วยแบ่งงานฉันไปทำ ไม่งั้นฉันคงจะเหนื่อยมากแน่” ตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้แล้วว่างานของเธอง่ายแค่ไหน

เมื่อเทียบกับงานของกู้ชิง

แต่กู้ชิงก็สามารถทำงานได้เป็นอย่างดี

เพียงแต่การแบกรับสองหน้าที่มันค่อนข้างยุ่งวุ่นวายไปหน่อย

“เหนื่อยแล้วทำไมไม่ไปพักผ่อน? จะมาทำอาหารอีกทำไม?” มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปนวดไหล่ให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่จำเป็นต้องกลับมาทำงานบ้าน

ถึงจะไม่ต้องการแม่บ้าน แต่ก็ยังมีเขา

เขาเต็มใจจะทำทุกอย่างเพื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ฉันอยากทำอาหารให้คุณ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่งยิ้มสดใส

หลายวันที่ผ่านมาเธอยุ่งมากและไม่ได้ใช้เวลากับ มู่อวี้เฉิงมากนัก

“อาหารค่อยทำเมื่อไหร่ก็ได้ เร็วเข้า ไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวผมเอาอาหารไปเสิร์ฟให้บนโต๊ะ” มู่อวี้เฉิงยังคงบีบไหล่เพื่อให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกผ่อนคลาย

“ไม่เป็นไร…” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ทันได้พูดจบประโยคด้วยซ้ำ

มู่อวี้เฉิงก็เอื้อมมือมาถอดผ้ากันเปื้อนเธอออกก่อนและนำไปสวมทับตัวเองแทน

จากนั้นก็ยกอาหารออกมาจากห้องครัว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองมู่อวี้เฉิงที่กำลังยุ่งตัวเป็นเกลียว

ต้องบอกว่าแต่ก่อนการทำอาหารของมู่อวี้เฉิงถือว่าเป็นคำขอที่มากเกินควร

พอมองดูเขาทำแบบนี้แล้ว คิดว่าคนนอกคง จะจินตนาการไม่ออกว่าเขาสามารถทำอาหารได้

แต่ทั้งหมดนี้ทุกอย่างของมู่อวี้เฉิงกลับเป็นข้อยกเว้นสำหรับเธอ

กระทั่งมู่อวี้เฉิงนำอาหารมาวางเสิร์ฟบนโต๊ะ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถามเขา

“อวี้เฉิง ทำไมคุณดีกับฉันจัง?”

“แน่ใจนะว่าจะถามคำถามนี้?” มู่อวี้เฉิงไม่ได้ตอบแต่ถามกลับแทน

ดวงตาของเขามืดมนลงขณะที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหดคอลง

“ทำไม ทำไมต้องเลี่ยงไม่ตอบด้วย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกัดฟันแล้วมองตามู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงเดินตรงเข้าไปอุ้มถงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นมาแล้วบรรจงจูบลงบนริมฝีปากของถงเหมี่ยวเหมี่ยวทันที

“เข้าใจหรือยัง?” เขาโอบกอดเอวเรียวของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้แน่น ใช้พละกำลังอย่างมากราวกับว่าต้องการกอดคนตรงหน้าไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโอบรอบคอมู่อวี้เฉิงแล้วยิ้ม “อ๋อ คุณมู่อยากได้ร่างกายฉันเองเหรอ?”

มู่อวี้เฉิงหัวเราะ “จะคิดแบบนั้นก็ได้นะ”

“กินข้าวก่อนมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าเธอจะต้องผละตัวออกจากมู่อวี้เฉิงก่อน

หากมู่อวี้เฉิงเอาจริงก็เกรงว่าเธอจะต้านทานไม่ไหว

ดังนั้นเธอจึงพูดเปลี่ยนเรื่องทันที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามอย่างมาก และมู่อวี้เฉิงก็ไม่อยากทำให้เธอเสียน้ำใจ

แม้จะรู้สึกตื่นตัวมาบ้างแล้ว แต่เขาก็ยังยอมปล่อยมือ “อืม กินข้าวก่อนเถอะ”

เธอไม่ได้กินอาหารฝีมือตัวเองมานานแล้ว และ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกพึงพอใจมาก

เธอกินอาหารมากกว่าปกติเล็กน้อย

มู่อวี้เฉิงเก็บชามกับตะเกียบออกไป พอเห็นว่าเธอนอนนิ่งไม่ไหวติ่งอยู่บนโซฟา เขาก็เดินเอามือไปแตะหน้าผากเธอ “ไปเดินย่อยกัน”

“แต่ฉันเหนื่อยแล้ว” เธอปฏิเสธคำขอของมู่อวี้เฉิงอย่างมีไหวพริบ

“ออกไปเดินเล่นข้างนอกกันเถอะ ไม่เป็นไรหรอก” มู่อวี้เฉิงบีบบังคับด้วยการดึงเธอออกมา

กินแล้วนอนจะทำให้น้ำหนักขึ้นได้ง่ายและไม่ดีต่อสุขภาพ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโอบกอดมู่อวี้เฉิงแล้วพิงไหล่เขา

ทั้งสองเดินไปมาภายใต้แสงจันทร์อันเงียบสงัด

ปลดเปลื้องความเหน็ดเหนื่อยให้บรรเทาลง