พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 760 ด้วยความเสน่หา

ตอนที่ 760 ด้วยความเสน่หา

ฉินคั่วรู้ว่าสถานะของเขาในสายตาของกู้ชิงนั้นต่ำต้อย เขาจึงไม่กล้าพูดอะไร

เขาจึงรีบเข้าไปเตรียมอาหารในห้องครัวเงียบ ๆ

ก่อนหน้านี้เขาคลุกตัวอยู่ในห้องครัวตลอดทั้งวัน

คอยชิมอาหารที่เขาทำเป็นการส่วนตัว

จนกระทั่งรสชาติตอบสนองกับความอยากอาหาร

ตอนนี้กู้ชิงมีลูกน้อยอยู่ในท้องแล้ว

เขาจึงไม่กล้าประมาททำอาหารให้กู้ชิงกินแบบส่งเดช

กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากเขากินอาหารที่ตัวเองทำไม่ได้ แล้วกู้ชิงจะกินมันได้อย่างไร?

หลังจากทำซุปและเตรียมอาหารสองอย่างเสร็จแล้ว ฉินคั่วก็ลองชิมดูและพบว่ามันมีรสชาติดีจึงนำตะเกียบกับชามออกมา

ฉินคั่วนำอาหารมาวางเสิร์ฟบนโต๊ะด้วยความรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

“ชิงชิงลองชิมดูสิ”

กู้ชิงกำลังอารมณ์ไม่ดี

เธอคิดว่าฉินคั่วแค่พูดอ้างพาเธอมากินอาหารเย็นเพื่ออยากจะอยู่กับเธอเท่านั้น

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าฉินคั่วจะทำอาหารเย็นเองจริง ๆ

อาหารทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว

รู้ไหมว่าแต่ก่อนสมัยฉินคั่วมาอาศัยอยู่กับกู้ชิง ตอนนั้นเขายังล้างจานไม่เป็นด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้เขาทำอาหารเป็นแล้ว

ในที่สุดเธอก็เปิดใจยอมรับว่าฉินคั่วน่าจะชอบเธอจริง ๆ

และอยากจะดูแลเธอจริง ๆ

“นาย…” กู้ชิงเปิดปากร้องอุทาน แต่สุดท้ายกลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

“ทำไม? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?” ฉินคั่วรีบเดินเข้ามาหาอย่างประหม่า

“ไม่มีอะไร กินข้าวเถอะ” กู้ชิงระงับความรู้สึกซับซ้อนในใจแล้วเอื้อมมือไปจับตะเกียบ

ฉินคั่วนั่งลงข้าง ๆ แล้วคอยปอกกุ้งให้กู้ชิง

กุ้งมีสารอาหารมากมายและสตรีมีครรภ์ก็สามารถรับประทานได้เช่นกัน

ฉินคั่วค้นหาวัตถุดิบพวกนี้บนอินเทอร์เน็ต และส่วนใหญ่มักจะเป็นของที่ต้องนำมาปรุงสุกก่อนถึงจะกินได้

“นายก็กินเถอะ ฉันแกะเองได้” กู้ชิงเริ่มทนไม่ไหวเมื่อเห็นว่าฉินคั่วพยายามจะทำตัวประจบประแจงเธอ

โดยรู้สึกว่าเธอกำลังทำเกินไป

“ไม่ ผมจะดูคุณกิน” ฉินคั่วรู้สึกประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อเห็นว่ากู้ชิงมีความอยากอาหารมากกว่าตอนกลางวันอย่างเห็นได้ชัด และไม่มีวี่แววว่าเธอจะอาเจียนเลย

คำพูดของมู่อวี้เฉิงนั้นถูกต้องทีเดียว ดูสิ ลูกของเขากำลังไว้หน้าเขาจริง ๆ ด้วย

ไม่มาแกล้งแม่เลย

เชื่อฟังดีมาก

กู้ชิงค้นพบว่าอาหารที่ฉินคั่วทำนั้นมีรสชาติใช้ได้ทีเดียว

สามารถกินได้และไม่รู้สึกพะอืดพะอมเหมือนตอนอยู่บ้าน

กู้ชิงรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดจริง ๆ

ทำไมมันถึงบังเอิญขนาดนี้?

“ชิงชิง เป็นไงบ้าง อร่อยมั้ย?” ภายในชั่วพริบตากู้ชิงก็กินข้าวหมดไปหนึ่งถ้วย จากนั้นฉินคั่วก็น้ำซุปมาเสิร์ฟให้เธอ

“อร่อยมาก ฉินคั่วนายหัวไวนะเนี่ย ฉันแพ้ราบคาบเลย” กู้ชิงพูดบอกหน้านิ่ง

ฉินคั่วรู้สึกว่าคำพูดของกู้ชิงทำให้เขารู้สึกผิดอยู่เสมอ “ชิงชิง ผมทำอะไรให้คุณไม่มีความสุขหรือเปล่า?”

“เปล่าสักหน่อย” กู้ชิงเพียงแค่รู้สึกกลุ้มใจนิดหน่อย

แต่เธอไม่รู้ว่าอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้นี้มาจากไหน

เธอคิดไม่ออกและยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

“มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ อย่าเก็บไว้ในใจ คนเก่ง บอกผมมาเถอะนะ” ฉินคั่วพูดเกลี้ยกล่อมเธออย่างอ่อนโยน

“ไม่มีอะไร ฉันแค่หงุดหงิดน่ะ” กู้ชิงค่อนข้างเชื่อใจฉินคั่ว

และพูดความรู้สึกที่อยู่ในใจออกมา

“เป็นเรื่องปกตินะที่รัก คนท้องก็มีอารมณ์แปรปรวนแบบนี้เป็นธรรมดา แต่อย่าแบกเอาไว้คนเดียว ระบายออกมาให้ผมฟัง ถ้ายังไม่อยากกลับไปเจอซ่งโมโม่ งั้นคืนนี้ก็อยู่กับผมก่อน ผมจะไปนอนในห้องรับแขกเอง” ฉินคั่วพูดแสดงจุดยืนทันที

ฉินคั่วรู้สึกพึงพอใจมากที่อย่างน้อยกู้ชิงก็ยอมอยู่กับเขา

กู้ชิงจับตะเกียบขึ้นมาเขี่ยอาหารไปมา จิบซุปด้วยสีหน้าลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “คืนนี้ฉันจะอนุญาตให้นายมานอนด้วยก็ได้”

ดวงตาของฉินคั่วเป็นประกายทันที

“แต่ว่านายห้ามทำอะไรประมาทเด็ดขาด ลูกยังเล็กเกินกว่าจะทำอะไร เพราะงั้นนายต้องอดทนไว้” กู้ชิงพูดด้วยความรู้สึกเขินแล้วรีบหันหลังกลับไป

“ผมจะไม่ยุ่งวุ่นวายเด็ดขาด ที่รัก คืนนี้จะอยู่ต่อใช่ไหม?” ฉินคั่วมองดูกู้ชิงอย่างระมัดระวัง

กู้ชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

ฉินคั่วจึงเดินเข้าไปหอมแก้มกู้ชิงทันที “ที่รัก ผมรักคุณ จะตายแล้ว ผมเตรียมของใช้ทั้งหมดไว้ให้คุณแล้ว เดี๋ยวอีกสักพักจะให้คนเอาชุดนอนมาส่งให้”

“ของใช้?” กู้ชิงสับสน ไม่เข้าใจว่าทำไมฉินคั่วถึงเตรียมของได้ไวขนาดนี้

ฉินคั่วคิดว่ากู้ชิงน่าจะคิดว่าเขาเคยเตรียมของพวกนี้ให้คนอื่นใช้มาก่อน

ฉินคั่วจึงรีบพูดอธิบาย“ชิงชิง ผมเตรียมของพวกนี้เอาไว้เอง ไม่เกี่ยวกับคนอื่นเลย จริง ๆ”

พอเห็นสีหน้าวิตกกังวลของฉินคั่ว กู้ชิงก็อดหัวเราะไม่ได้

ฉินคั่วเกาหัวด้วยความสับสน ยิ้มแบบนี้หมายความว่ายังไง?

จะโกรธหรือไม่โกรธ? ยิ้มแบบนี้น่าจะไม่โกรธใช่ไหม?

“นายปรับปรุงบ้านทั้งหลังใหม่และเตรียมของใช้เอาขนาดนี้ ฉันก็คงต้องเชื่อนายแล้วล่ะ แต่นายเตรียมไว้ล่วงหน้าแบบนี้มีแผนการจะทำอะไร? หรือว่านายคิดว่ายังไงฉันก็จะมา?” กู้ชิงถามคำถามที่อยู่ในใจของเธอ

“ประมาณนั้น คุณต้องการคนดูแล แต่ถ้าคุณไม่ต้องการยังไงผมก็จะไปลักพาตัวคุณมาอยู่ดี ผมไม่กลัวหรอก” ฉินคั่วพูดด้วยรอยยิ้ม

“งั้นฉันกลับตอนนี้เลยดีมั้ย?” กู้ชิงจงใจพูด

ฉินคั่วมองดูสีหน้าเธอแล้วรู้ว่าเธอไม่ได้โกรธ

เขาจึงเดินเข้าไปกอดกู้ชิง “ไม่ได้ คุณเข้ามาแล้วและคุณเป็นของผม จะกลับออกไปไม่ได้”

“ก็ได้ ปล่อยเถอะ ฉันจะไปล้างจาน” กู้ชิงพูดแล้วหยิบชามกับตะเกียบเตรียมจะไปล้าง

หลายปีที่ผ่านมาเธอคุ้นเคยกับการดูแลตัวเอง

เธอทำทุกอย่างเองและไม่มีใครมาคอยดูแลเธอ เธอพึ่งพาตัวเองเสมอ ดังนั้นฉินคั่วทำอาหารแล้วก็ไม่จำเป็นต้องล้างจาน

กู้ชิงมีความคิดเห็นแบบนี้

แต่เมื่อฉินคั่วเห็นท่าทางของเธอเขาก็รีบเข้าไปคว้ามือเธอทันที “ทำอะไรน่ะชิงชิง งานสกปรกพวกนี้เดี๋ยวผมทำเอง คุณไปพักผ่อนเถอะ ผมอยู่ที่นี่แล้ว คุณจะมาทำทำไม?”

“ฉันไม่ได้คลื่นไส้อย่างที่นายคิดสักหน่อย ฉันแค่ท้อง ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรง จะทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?” กู้ชิงไม่เคยรู้สึกว่าเธอเปราะบางขนาดนั้น

“ชิงชิง มองผมแล้วฟังผมนะ ไม่ว่าคุณจะเคยเป็นแบบไหนมาก่อนหรือคนอื่นจะเคยปฏิบัติกับคุณยังไง ผมอยากจะบอกคุณว่าตราบใดที่คุณอยู่ที่นี่กับผม เป็นที่รักของผม ผมจะดูแลคุณกับลูกให้ที่ดีที่สุด แค่เชื่อใจผมและปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของผมนะ” ฉินคั่วมองลึกเข้าไปในดวงตาของกู้ชิงด้วยความเสน่หา

กู้ชิงไม่เคยรู้ว่าดวงตาของฉินคั่วสวยงามขนาดนี้มาก่อน

เธอเดินก้าวไปข้างหน้าและจูบดวงตาของฉินคั่ว

ฉินคั่วเห็นเช่นนั้นจึงจูบที่ริมฝีปากของเธอโดยตรง

ทว่าจูบของเขาไม่ได้เป็นเหมือนหมาป่าเฉกเช่นแต่ก่อน แต่มันกลับเป็นจูบที่อ่อนโยนมาก

ทำให้เธอหลอมละลายไปกับความอ่อนโยนของเขา

ฉินคั่วกอดกู้ชิงไว้แน่น คอยประคับประคองหลังเธอเอาไว้

จนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

เธอผลักฉินคั่วออก “ปล่อย”

ฉินคั่วไม่กล้าประมาทในตอนนี้ เขาจึงปล่อยมือออกจากกู้ชิง “ชิงชิงที่รัก เป็นอะไรไป?”

“พอเถอะ ดึกแล้ว ไปอาบน้ำนอนเถอะ ฉันง่วง” ดูเหมือนว่าช่วงนี้กู้ชิงจะนอนไม่พอ

ฉินคั่วจูบปากเธออย่างไม่ลดละ “ก็ได้ ผมไปเตรียมชุดนอนมาให้”