พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 761 คราวสิ้นหวัง

ตอนที่ 761 คราวสิ้นหวัง

เธอรู้สึกอบอุ่นมากที่ได้ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของฉินคั่ว

กู้ชิงขี้เกียจมากและไม่อยากลุกขึ้นจากเตียงด้วยซ้ำ

เมื่อคืนฉินคั่วประพฤติตนดีมากและไม่ได้ทำอะไรเลย

ทั้งสองนอนกอดกันไปจนถึงรุ่งสาง

กู้ชิงสลัดเรื่องนี้ทิ้งไป เธอยังไม่ลืมงานของเธอ

เธอลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปอาบน้ำ

ฉินคั่วยังนอนหลับอยู่ เขาทำงานหนักมาตลอดทั้งวันและเมื่อคืนเขาก็เหนื่อยมาก

กู้ชิงลุกจากเตียงเงียบ ๆ การเคลื่อนไหวของเธอเบามากจนเขาไม่รู้สึกอะไรเลย

หลังจากเห็นว่ามีวัตถุดิบในตู้เย็นหลงเหลืออยู่ กู้ชิงก็หยิบส่วนผสมออกมาทำโจ๊ก ทอดอาหารบางส่วนสำหรับตัวเองและเหลือบางส่วนไว้ให้ฉินคั่ว

เธอเดินทางมาทำงานด้วยตัวเอง

หลังจากเดินเข้ามาในประตูบริษัท กู้ชิงก็พบเข้ากับ ซ่งโมโม่

ซ่งโมโม่ไม่หลบหน้าและเดินตรงเข้ามาหากู้ชิง

กู้ชิงไม่เข้าใจว่าทำไมซ่งโมโม่ถึงยังกล้าเผชิญหน้ากับเธอโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรหลังจากพูดแฉเธอไปขนาดนั้น

ซ่งโมโม่เป็นคนแบบนี้จริง ๆ เหรอ?

ต้นตอมาจากอะไร

ทำไมถึงได้กลายมาเป็นคนแบบนี้?

เธอหยุดเดินและรอให้ซ่งโมโม่เดินเข้ามาหา

เธออยากรู้ว่าซ่งโมโม่จะพูดอะไรกับเธอบ้าง

“พี่กู้ชิง เมื่อคืนนี้ทำไมไม่กลับมาล่ะ?” ซ่งโมโม่จงใจถามทั้งที่รู้ว่ากู้ชิงหายไปไหน

“ทำไมเหรอ?” กู้ชิงแสร้งทำสีหน้าปกติ

“เมื่อคืนนี้พี่ไม่กลับมา ฉันก็กังวลแทบแย่เลย” ซ่งโมโม่พูดบอกขณะทำหน้าเศร้า

“แล้วทำไมพี่ไม่เห็นเธอโทรหรือส่งข้อความมาถามเลยล่ะ? ซ่งโมโม่ เธอเป็นห่วงพี่จริง ๆ เหรอ?” กู้ชิงทำหน้าเย็นชาใส่

จู่ ๆ เธอก็คิดถึงความเป็นไปได้

บางทีซ่งโมโม่อาจจะไม่ได้ชอบเธอมาตั้งแต่แรก

เพียงแค่แสร้งทำกับเธอเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอด

ในเมืองเป่ย มีแค่กู้ชิงคนเดียวที่อีกฝ่ายสามารถพึ่งพาได้

ดังนั้นอีกฝ่ายจึงฝืนใจแสดงกับเธอมาตลอด

ยิ่งคิดเรื่องนี้มาเท่าไหร่ กู้ชิงก็ยิ่งรู้สึกผิดหวังมากเท่านั้น

และรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง

“พี่กู้ชิง พี่หมายความว่ายังไง?” ซ่งโมโม่ตกใจกับท่าทางของกู้ชิง

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมกู้ชิงถึงทำหน้าทำตาบูดบึ้งแบบนี้

หรือว่ากู้ชิงจะรู้เรื่องนั้นแล้ว?

ซ่งโมโม่รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที

อันที่จริงเธอเสียใจที่พูดแบบนั้นออกไป

แต่มันเป็นเรื่องจริงที่ว่าเธอต้องการหาแฟนรวย ๆ เพราะไม่อยากลำบาก

เธอรู้สึกว่าชีวิตมันยากลำบากเกินไป

ก็เลยอยากจะหาทางลัดสักหน่อย

“ไม่มีอะไรหรอก ไปทำงานเถอะ” กู้ชิงพูดตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวแล้วเดินจากไป

เธอแตกต่างจากซ่งโมโม่

เธอไม่สามารถทำตัวใจเย็นเผชิญหน้ากับคนที่พูดลับหลังเธอได้

กู้ชิงทำแบบนั้นไม่ได้ และไม่รู้ว่าซ่งโมโม่กำลังคิดอะไรอยู่

ซ่งโมโม่เม้มปาก คิดว่ากู้ชิงน่าจะรู้เรื่องนั้นแล้ว

ไม่อย่างนั้นคงไม่แสดงท่าทางแบบนี้ใส่เธอ

แต่ว่าซ่งโมโม่ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

เธออิจฉากู้ชิงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่เธอไม่อยากเสียงานนี้ไปและไม่อยากออกไปจากเมืองเป่ย

หลังจากย้ายมาอยู่เมืองเป่ย เธอก็ตกหลุมรักเมืองนี้เข้าเต็มเปา

แม้ว่าค่าครองชีพจะสูงไปหน่อย แต่แหล่งท่องเที่ยวหลายอย่างก็เหมาะกับวัยรุ่นอย่างเธอ

เธอยังไม่มั่นใจว่ากู้ชิงคิดอะไรอยู่ และหวังว่ากู้ชิงจะไม่เอาคืนเธอกลางที่สาธารณะ

หากกู้ชิงย้ายออกไปได้มันคงจะดีเสียกว่า

เธอจะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับกู้ชิง

หลังจากเธอจะพยายามรักษาระยะห่างจากกู้ชิงกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ซ่งโมโม่ไม่มีทางเลือกอื่น

ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจมากเท่านั้น กว่าจะรู้ตัวก็สายไปแล้ว

จากนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่าพฤติกรรมของเธอโง่เขลาและบ้าระห่ำขนาดไหน

คนอย่างกู้ชิงจะถูกคนอื่นจูงจมูกได้อย่างไร?

และไหนจะฉินคั่ว เธอไม่ควรไปยั่วโมโหคนแบบนั้นเลย

ตอนนี้ซ่งโมโม่เสียใจมาก เสียใจอย่างสุดซึ้ง

ไม่รู้ว่าจะอธิบายความเสียใจออกมาเป็นคำพูดอย่างไรดี

คำพูดดังกล่าวเหมือนกับน้ำที่ถูกสาดออกไป ไม่สามารถนำกลับมาคืนได้

กู้ชิงกลับเข้าไปในทำงานด้วยสภาพไม่สู้ดีนัก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามอย่างเป็นกันเองว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มีอะไรค่ะ” กู้ชิงรู้สึกทุกข์ใจมากเพราะเธอถือว่า ซ่งโมโม่เป็นน้องสาวของเธอจริง ๆ

มันกลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง

“ใช่เรื่องเกี่ยวกับซ่งโมโม่มั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดาว่านอกเหนือจากเรื่องของฉินคั่วแล้ว เรื่องที่กู้ชิงกังวลล่าสุดน่า จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับซ่งโมโม่

“คุณถง รู้ได้ยังไงคะ?” กู้ชิงรู้สึกว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวสามารถคาดการณ์เรื่องต่าง ๆ ได้ดีจริง ๆ และสามารถเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“เดาถูกสินะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเบา ๆ

“เรื่องซ่งโมโม่นั่นแหละค่ะ ฉันสับสนนิดหน่อย ปกติแล้วฉันก็ทำดีกับน้อง ไม่รู้ว่ากลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง?” กู้ชิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วพูดบอกถงเหมี่ยวเหมี่ยว

นอกจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้ว เธอก็ไม่รู้จะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง

“เกิดอะไรขึ้น” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม

ในความคิดของเธอ ซ่งโมโม่เป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึก จะสร้างความปั่นป่วนขนาดนี้ได้ยังไง?

มันน่าแปลกจริง ๆ ที่สามารถทำให้กู้ชิงกังวลได้

กู้ชิงเล่าเรื่องที่ฉินคั่วบอกเธอและเนื้อหาของประวัติสนทนาให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟัง

“เพราะงั้นซ่งโมโม่ก็เลยคิดว่าเธอได้ออกเดทกับคนรวยแล้วจะสุขสบายงั้นเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหัวเราะ

เธอมองไม่ออกจริง ๆ ว่าซ่งโมโม่จะเป็นคนแบบนี้

“เดาว่าน่าจะคิดแบบนั้นนะคะ คุณถง ฉันควรจะทำยังไงดีคะ? หรือว่าฉันควรแกล้งทำเป็นไม่รู้ดี?” กู้ชิงไม่สามารถระงับความโกรธในใจเมื่อเห็นหน้าซ่งโมโม่ได้

“ถ้าเธอไม่อยากเจอหน้าซ่งโมโม่ก็ไปอยู่กับฉินคั่วสักพักเถอะ รอให้สงบสติได้ก่อนแล้วค่อยกลับมาคุยกันดี ๆ ฉันคิดว่าช่วงนี้ซ่งโมโม่น่าจะมีเรื่องกดดันด้วย คงไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นหรอก อย่าเพิ่งคิดมาก คิดในแง่ดีเอาไว้ก่อน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าซ่งโมโม่น่าจะบ้าไปแล้วที่พูดแบบนั้นออกมา

และบางทีน่าจะมีความเข้าใจผิดบางอย่าง

หวังว่าพวกเขาจะสามารถแก้ปัญหาระหว่างกันและกันได้

วิธีการของถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อนข้างเป็นไปได้มาก

ซ่งโมโม่ต้องคิดให้มากกว่านี้และเธอก็ต้องใช้เวลาคิดเช่นกัน

อย่างไรก็ตามเธอคิดว่าความคิดเห็นของซ่งโมโม่นั้นไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

เธอไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ

การได้พบกับฉินคั่วล้วนเป็นเรื่องไม่คาดฝัน

สมัยฉินคั่วอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับกู้ชิง ทุกสิ่งทุกอย่างกู้ชิงก็เป็นคนควักเงินจ่ายเองทั้งหมด

มีเพียงดอกไม้เท่านั้นที่ฉินคั่วเต็มใจมอบให้เธอและเธอก็ไม่สามารถปฏิเสธมันได้ ดอกไม้จึงเป็นสิ่งเดียวที่มาจากเงินของฉินคั่วจริง ๆ

แต่ทำไมซ่งโมโม่ถึงคิดแบบนั้น?

ขนาดตอนนี้เธอท้องแต่เธอก็ยังตั้งหน้าตั้งตาทำงานอยู่ โดยคิดว่าวันดีคืนดีเกิดฉินคั่วทำตัวใจร้ายขึ้นมา เธอกับลูกก็ยังไม่ถึงคราวสิ้นหวัง

นอกจากนี้เงินออมของกู้ชิงเกือบจะซื้อบ้านได้แล้ว ขอแค่เธอตั้งใจทำงานหนักทุกเดือน เธอก็จะสามารถผ่อนบ้านได้

เธอไม่ได้ย่ำแย่ และไม่มีอะไรจะต้องพึ่งพาฉินคั่ว

ซ่งโมโม่ไม่เข้าใจอะไรเลย คิดแค่อยากจะคบหาใครสักคน

คนเราต้องรู้จักยืนหยัดด้วยตัวเองก่อน หลังจากยืนหยัดด้วยตัวเองได้แล้ว ไม่ว่าใครจะมารักเราหรือไม่รักเรา เราก็สามารถเดินออกมาจากตรงนั้นได้อย่างอิสระ

ทว่าซ่งโมโม่คิดแต่จะพึ่งพาคนอื่นอยู่เรื่อย

เธอไม่รู้อะไรเลย รอให้เธอได้พึ่งพาใครสักคนก่อนเถอะ ไว้คนคนนั้นจากเธอไปเมื่อไหร่ เธอก็จะค้นพบว่ามันเจ็บปวดปางตาย

ซ่งโมโม่ยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องนี้

เธอตัดสินคนอื่นจากมุมมองง่าย ๆ สุดท้ายแล้วเวลา จะบอกเธอเอง