พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 762 ปลอบโยนภรรยา

ตอนที่ 762 ปลอบโยนภรรยา

กู้ชิงไม่ได้กลับบ้านนานหลายวัน

ส่วนซ่งโมโม่ก็หลีกเลี่ยงเธอเช่นกัน

ซ่งโมโม่ภาวนาขอให้เธอไม่กลับมาอีก

หากเป็นเช่นนั้นจะได้ไม่มีใครรู้การกระทำที่ชั่วร้ายของเธอ

มันเป็นเพราะว่าเธอคิดน้อยไปหน่อย

ฉินคั่วคอยปลุกอาหารอร่อย ๆ ด้วยกรรมวิธีต่าง ๆ ให้ กู้ชิงตลอดสองวันที่ผ่านมา

ทักษะการทำอาหารของเขาพัฒนาขึ้นมาก

พูดแล้วก็แปลก

แต่อาหารที่วางกองอยู่ข้างหน้าล้วนเป็นอาหารที่ฉินคั่วทำเองทั้งหมด

ดูเหมือนว่าความอึดอัดของกู้ชิงจะจางหายไปแล้ว และไม่ได้รู้สึกอึดอัดอีก

นี่เรียกว่าสายสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกหรือเปล่า?

กู้ชิงชอบคิดจินตนาการถึงเรื่องต่าง ๆ อยู่เสมอ

ในช่วงสุดสัปดาห์ กู้ชิงตื่นขึ้นมาและเขยิบตัวเข้าไปในอ้อมกอดของฉินคั่ว

เธอนอนขดตัวอย่างเกียจคร้านและไม่อยากลุกขึ้นเลย

หลังจากมีฉินคั่ว ชีวิตประจำวันของเธอก็สะดวกสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

จู่ ๆ เธอก็ตระหนักได้ว่าเธอเริ่มเคยชินกับการดูแลของ ฉินคั่วแล้ว

เธอกังวลมากว่าหลังจากนี้เธอจะไม่สามารถหนีไปไหนได้

“เดี๋ยวอีกสองสามวันฉันจะย้ายกลับนะ” มือใหญ่ของ ฉินคั่วยังคงลูบประโลมกู้ชิงอยู่

จนมันทำให้กู้ชิงรู้สึกง่วงนอนอีกครั้ง

เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน

ฉินคั่วหยุดชะงักชั่วคราวแล้วยกใบหน้าสะลึมสะลือของ กู้ชิงขึ้นมา

เขาคิดกับตัวเองว่ามันไม่ควรเป็นแบบนี้

ทุกวันนี้เขาคอยดูแลกู้ชิงเป็นอย่างดี

กู้ชิงควรจะเพลิดเพลินไปกับการดูแลของเขาสิ ทุกอย่างก็เรียบร้อยดีทำไมจู่ ๆ ถึงจะกลับไป?

ฉินคั่วไม่เข้าใจและคิดหาสาเหตุไม่ได้ เขาจึงพูดติดตลกว่า “ชิงชิง เกิดอะไรขึ้น? ลูกเราจู้จี้มากเลยนะ ถ้าพ่อไม่ทำอาหารให้เขาก็ไม่กินอะไรหรอก คุณมาบอกว่าจะกลับไปแล้วอย่างนี้ จะทำยังไงล่ะ?”

“ช่วงนี้อาการแพ้ท้องน่าจะไม่ร้ายแรงแล้วล่ะ ฉันอยากกลับไปจริง ๆ” กู้ชิงอยากจะเอาหัวซุกหมอนแต่ฉินคั่วกลับล็อคตัวเธอเอาไว้แน่น

หลังจากได้ยินคำตอบ ใบหน้าของฉินคั่วก็ดูจริงจังขึ้น “ชิงชิง ถ้ามีเรื่องอะไรที่ผมทำได้ไม่ดีก็บอกผมสิ ให้ผมแก้ตัวหน่อยไม่ได้เหรอ? ขอผมดูแลคุณเถอะนะ อย่ากลับไปเลย”

ไม่ใช่แค่กู้ชิงคนเดียวที่รู้สึกคุ้นเคย

แต่ฉินคั่วก็ยังคุ้นเคยกับเช้าที่ตื่นขึ้นมาแล้วมีภรรยาตัวหอมอยู่ในอ้อมกอดของเขา

อย่าพูดถึงการไม่ได้อยู่ด้วยกันนาน ๆ เลย

อุตส่าห์ได้ครอบครองแล้ว ใครจะยอมรับความสูญเสียได้

ฉินคั่วไม่สามารถยอมรับมันได้

“เดี๋ยวนายจะต้องกลับไปเมืองหนานแล้ว อยู่ดูแลฉันตลอดเวลาไม่ได้หรอก ฉันไม่อยากยอมรับตอนที่ไม่มีนายอยู่ นายทำดีแล้ว ฉันแค่ต้องดูแลตัวเองบ้าง” กู้ชิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เธอกลับรู้สึกแตกสลายเล็กน้อย

แม้แต่น้ำเสียงยังฟังดูตื่นตระหนกขึ้น

ฉินคั่วตกใจมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ชิงชิง คุณพูดอะไร… ไม่อยากให้ผมไปเหรอ?”

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น อย่าเข้าใจผิดสิ” กู้ชิงเอียงหัว

น้ำตาที่ไม่มีที่มาที่ไปไหลลงมาเป็นสาย

กู้ชิงแทบจะเป็นคนไม่ร้องไห้เลย

หลังจากเห็นน้ำตาของเธอ ฉินคั่วก็ตื่นตระหนกมากและรีบจูบซับน้ำตาบนแก้มของกู้ชิง “เกิดอะไรขึ้น? ผมไม่ไปหรอก โอเคมั้ย? ไม่ไป”

อย่างมากที่สุดก็รีบกลับมาหลังจากเจรจาเรื่องธุรกิจเสร็จแล้ว

เขาจะปล่อยให้กู้ชิงสุดที่รักอยู่ที่นี่เพียงลำพังได้อย่างไร?

พอได้เห็นท่าทางโศกเศร้าของเธอ ฉินคั่วก็รู้สึกทุกข์ ใจมาก

กู้ชิงรีบหยุดร้องไห้อย่างรวดเร็ว

พฤติกรรมนี้ไม่สอดคล้องกับอายุและอุปนิสัยของเธอเอาเสียเลย

แต่อารมณ์ที่แสดงออกมานั้นมันเหมือนน้ำที่เอ่อล้นออกมาจากท่อระบายน้ำ หลั่งไหลออกมาจากสมองเธอและไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ยับยั้งด้วยซ้ำ

หลังจากได้ยินฉินคั่วพูดเกลี้ยกล่อมเธอ กู้ชิงก็รู้สึกถึงความอัปยศอดสูอย่างอธิบายไม่ถูก

ตอนนี้ฉินคั่วทำให้เธอเสียนิสัยจริง ๆ เธอสามารถแสดงอารมณ์ความรู้สึกได้ทุกที่ทุกเวลา

ฉินคั่วตามใจเธอมากจริง ๆ

กู้ชิงควรดูแลสภาพจิตใจของเธอให้ดี

นอกจากนี้เธอยังต้องกลับไปคุยกับซ่งโมโม่

เกิดปล่อยให้ฉินคั่วดูแลแบบนี้ต่อไป

เธอก็เกรงว่าวันหนึ่งเธอจะแยกตัวออกจากฉินคั่วไม่ได้

“อย่าโมโหเลยนะ” ฉินคั่วพูดกระซิบเบา ๆ โดยคิดในใจว่าต่อให้ต้องพยายามหนักกว่านี้ก็ไม่สำคัญ

เขาจะไม่ปล่อยให้ภรรยากับลูกต้องทุกข์ทรมาน

กู้ชิงโอบแขนไว้รอบเอวฉินคั่ว “ฉินคั่ว ทำไมนายถึงดีกับฉันขนาดนี้?”

ความรู้สึกของฉินคั่วรุนแรงมาก

เขาสังเกตเห็นทุกรายละเอียด

กู้ชิงกลัวมากจริง ๆ กลัวว่านี่จะเป็นแค่ภาพลวงตา

ในระยะเวลาของการปรับตัว เธอยอมรับว่าเธอกำลัง ค่อย ๆ ตกหลุมรักฉินคั่ว

“ก็เพราะผมชอบคุณไง ผมรักคุณและรักลูกของเราด้วย คุณคือที่รักของผม ถ้าผมไม่ดูแลคุณให้ดี ผมจะไปดูแลใครล่ะ?” ฉินคั่วพูดตอบอย่างเป็นธรรมชาติมาก

กู้ชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมรับอย่างใจเย็น

เธอกอดฉินคั่วแล้วไม่พูดอะไร

ฉินคั่วอยากให้ภรรยาตัวติดเขาตลอดเวลา

แต่เหมือนว่าจะมีบางอย่างไม่ถูกต้องกับสภาพจิตใจของกู้ชิง

เมื่อเปรียบเทียบกับความปรารถนาอันเห็นแก่ตัวของเขา ฉินคั่วก็หวังว่ากู้ชิงจะสบายดี

“เอาล่ะ ชิงชิงที่รักตื่นได้แล้ว เช้านี้อยากกินอะไร?” ฉินคั่วลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้า

สามเดือนแรกเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด

กู้ชิงยังท้องได้ไม่ถึงหนึ่งเดือนดี

ท้องจึงยังไม่ค่อยปูดโปนเท่าไหร่

บางครั้งมันก็รู้สึกมหัศจรรย์มากจริง ๆ ที่มีอีกหนึ่งชีวิตเล็ก ๆ อยู่ในท้องของเธอ

คิดแล้วก็รู้สึกราวกับฝันไป

ทุกเช้ากู้ชิงจะตื่นขึ้นมาสัมผัสท้องของตัวเองและถามยืนยันกับฉินคั่ว

ฉินคั่วไม่เคยรู้สึกเบื่อหน่ายกับคำถามของเธอเลยและคอยตอบคำถามของเธออย่างอดทนทุกวัน

สามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่าเขาเป็นแบบอย่างของแฟนที่ดีจริง ๆ

เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเวลาฉินคั่วตกหลุมรักใครสักคนเขาเป็นแบบนี้จริง ๆ เหรอ?

ฉินคั่วไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเป็นมีอุปนิสัยเหมือนหมาน้อยผู้ซื่อสัตย์

เขาตระหนักรู้เรื่องนี้หลังจากพบกับกู้ชิง

ปรากฏเขาก็สามารถพูดจาประจบประแจงได้เหมือนกัน

ฉินคั่วเคยหัวเราะเยาะคนประเภทนี้มาก่อน

หนำซ้ำยังดูถูกดูแคลนพวกเขา

แต่ตอนนี้พอคิดเปรียบเทียบกับคนอื่น ๆ แล้ว การกระทำของเขาก็ไม่ได้แตกต่างไปกว่ากันมากนัก

ตอนนี้บรรทัดฐานของเขาต่ำเตี้ยเรี่ยราดมาก

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการทำให้กู้ชิงมีความสุขเป็นหลัก

ขอแค่กู้ชิงมีความสุข จะให้เขาทำอะไรก็ยอม

แค่อย่าทิ้งเขาไปก็พอ

ฉินคั่วรู้สึกว่าเขาสิ้นหวังจริง ๆ เมื่อต้องปลอบโยนภรรยา

ทั้งสองลุกขึ้นมาพร้อมกัน

ฉินคั่วบีบยาสีฟันใส่แปรงสีฟันให้กู้ชิงตามปกติ

กู้ชิงก็ทำตัวเป็นธรรมชาติมา เธอรับแปรงสีฟันมาแปรงฟันอย่างเชื่อฟัง

พวกเขาทั้งสองอาศัยอยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่วันเท่านั้น แต่นิสัยการใช้ชีวิตของพวกเขาใกล้เคียงกันมาก

มันเหมือนกับว่าพวกเขาถูกกำหนดให้มาเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

ฉินคั่วใช้เวลาอยู่หลายวันเพื่อทำให้กู้ชิงรู้สึกคุ้นเคยกับเขา

ท้ายที่สุดกู้ชิงจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา

เขาจินตนาการไม่ออกเลย ตอนนี้มันกลายมาเป็นแบบนี้แล้ว หากวันหนึ่งกู้ชิงทิ้งเขาไปจริง ๆ เขาจะต้องเจ็บปวดและเสียใจมากขนาดไหนนะ

ดังนั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่กู้ชิงมีความคิดริเริ่มที่จะปล่อยเขาไป

เขาจะกำจัดความคิดพวกนั้นให้สิ้นซากไปซะ

กู้ชิงเป็นของเขา และในชีวิตนี้จะต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น

เขามองกู้ชิงที่กำลังยืนแปรงฟันอย่างเชื่อฟังด้วยดวงตาครอบงำ

ดวงตาสีเข้มจ้องมองไปทางกู้ชิง ปกคลุมร่างทั้งร่างของเธอเอาไว้ใต้เงา