พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 764 ไม่พอใจ

ตอนที่ 764 ไม่พอใจ

เนื่องจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังหลับอยู่ และที่นี่ยังมี มู่อวี้เฉิงจอมเย็นชา กู้ชิงจึงไม่กล้าพูดเสียงดัง

ฉินคั่วคุ้นเคยและเข้าใจอารมณ์ของมู่อวี้เฉิงเป็นอย่างดี

เขาหยิบผลไม้และเครื่องดื่มออกมาจากห้องครัวแล้วยื่นให้กู้ชิง “ชิงชิง กินสิ ไม่ต้องเกรงใจหรอก”

กู้ชิงเหลือบมองไปทางมู่อวี้เฉิงแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่ามู่อวี้เฉิงไม่สนใจ

เธอตีแขนของฉินคั่วเบา ๆ แล้วพูดว่า “คุณไปหยิบจับของของคนอื่นได้ยังไง”

ฉินคั่วมองดูท่าทางสงบเสงี่ยมของกู้ชิงแล้วทำอะไรไม่ถูก “นี่บ้านเพื่อนผม ผมรู้จักมู่อวี้เฉิงดีกว่าคุณ คุณไม่ต้องเกรงใจหรอกชิงชิง เขาไม่ถือสาหรอก เขาแค่ดูเย็นชานิดหน่อย แต่กับเพื่อนฝูงเขาก็เป็นแบบนี้”

จากนั้นฉินคั่วก็ยื่นของให้

กู้ชิงจึงรับผลไม้มากัดกินคำเล็ก ๆ

หลังจากเห็นมู่อวี้เฉิงเดินออกไป เขาก็เดินตามหลังออกไปแล้วจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยสีหน้าไม่พึงพอใจ “เฮ้ย ช่วยทำหน้าเย็นชาให้มันน้อย ๆ ลงหน่อยได้มั้ย? ไม่เห็นเหรอว่าแกทำเมียฉันกลัว?”

มู่อวี้เฉิงสังเกตเห็นว่ากู้ชิงดูเกร็งมากเช่นกัน

เขาถอนหายใจเบา ๆ “งั้นฉันจะไปเรียกเหมี่ยวเหมี่ยว”

มู่อวี้เฉิงไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร

โดยปกติแล้วไม่ว่าจะเป็นในบริษัทหรือกับคนนอก เขาก็มักจะพูดคุยกับผู้คนด้วยสีหน้าเช่นนี้

เว้นแต่กับถงเหมี่ยวเหมี่ยว เขาไม่สามารถปฏิบัติต่อคนอื่นเหมือนที่เขาปฏิบัติต่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้

ท้ายที่สุดฉินคั่วอุตส่าห์พาภรรยามาที่นี่ มู่อวี้เฉิงจึงพยายามไม่พูดจาปากเสียใส่และนั่งเงียบ ๆ เท่านั้น

ใครจะรู้ว่าการทำแบบนี้ก็ยังทำให้คนอื่นหวาดกลัวอยู่ดี

“งั้นก็ได้ แกนี่มันเหมือนท่อนไม้จริง ๆ นั่งเฉย ๆ คนก็กลัว ไปตามพี่สะใภ้ออกมาทำให้สถานการณ์ผ่อนคลายลงเถอะ” เขาไม่ได้ปลุกถงเหมี่ยวเหมี่ยวทันทีที่พวกกู้ชิงมาถึง เพราะเขารู้ว่าช่วงนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหนื่อยมาก

มีเวลาพักผ่อนทั้งทีก็ต้องพักผ่อนให้เต็มที่

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ปลุกเธอ

แต่นึกไม่ถึงว่าจะมีช่วงเวลาที่เขาจะไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้

มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปในห้องอย่างสิ้นหวัง

“เกิดอะไรขึ้น? ฉินคั่ว นี่มันบ้านคนอื่นนะ อย่าไปพูดอะไรไร้สาระ” กู้ชิงกลัวว่าฉินคั่วจะไปทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง

แต่จู่ ๆ เธอก็ตระหนักได้ว่าฐานะของบ้านฉินคั่วอยู่ในระดับเดียวกันกับมู่อวี้เฉิง

พวกเขาเป็นเพื่อนกันจริง ๆ

เพียงแต่ความคิดของเธอยังไม่เปิดกว้างพอ

เธอมักจะลืมตัวตนของเธอเสมอ วันนี้เธอมาที่นี่ในฐานะแฟนสาวของฉินคั่ว

ไม่ได้มาในฐานะพนักงาน

เธอจะทำให้ฉินคั่วอับอายได้อย่างไร?

หลังจากคิดได้เช่นนั้น กู้ชิงก็กระสับกระส่ายเล็กน้อย

กระทั่งเธอเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกมาจากห้อง กู้ชิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“คุณถง” กู้ชิงส่งเสียงทักทาย

“มาถึงกันสักพักแล้วเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูผลไม้ด้วยความรู้สึกไม่พึงพอใจ

โชคดีที่มู่อวี้เฉิงยังรู้จักเสิร์ฟผลไม้ ไม่ปล่อยให้แขกนั่งรอเฉย ๆ

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงจะปล่อยให้พวก กู้ชิงนั่งรอเธอตื่น

นอกจากนี้ฉินคั่วยังเป็นคนเอาผลไม้มาเสิร์ฟ

หากเธอรู้เข้า เธอจะต้องบ่นมู่อวี้เฉิงจนหูชาอย่างแน่นอน

“เปล่าค่ะ เราเพิ่งมาถึง” กู้ชิงยิ้ม

“คุณนี่มันจริง ๆ เลย แขกมาถึงแล้วทำไมไม่มาปลุกฉัน?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองมู่อวี้เฉิงแล้วพูดบ่น

แขกมาถึงแล้ว ปล่อยให้เธอนอนอยู่ในห้องได้ยังไง?

แบบนั้นมันน่าอายไม่ใช่เหรอ?

“ก็ผมอยากให้คุณนอนต่ออีกแป๊บนึง คุณตื่นมาตั้งแต่เช้า” มู่อวี้เฉิงพูดเบา ๆ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยากจะหันไปปรี๊ดใส่แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะโกรธ

“พวกเธอนั่งลงก่อน เดี๋ยวอวี้เฉิงกับฉันจะยกเตาย่างไปไว้ที่สนามหญ้า” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแล้วสั่งให้มู่อวี้เฉิงไปขยับเตา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปยกวัตถุดิบต่าง ๆ ออกมา

กินหม้อไฟในพื้นที่เปิดโล่งจะดีที่สุด

แต่เนื่องจากมีวัตถุดิบหลายอย่าง เธอจึงต้องเดินเข้าเดินออกอยู่หลายครั้ง

กู้ชิงเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้ามาจึงอยากจะเดินตามไปช่วย

แต่ฉินคั่วรีบคว้ามือเธอเอาไว้ “จะไปไหน? ของพวกนั้นหนักมาก เดี๋ยวผมยกเอง คุณนั่งรออยู่นี่เถอะ”

“ทุกคนยุ่งกันมาก ฉันนั่งรอเฉย ๆ ไม่ได้หรอก ฉันจะยกแต่ของเบา ๆ แล้วกัน” กู้ชิงจะนั่งเฉยได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่รู้ว่าเธอท้อง

เกิดอีกฝ่ายคิดว่าเธอขี้เกียจมันคงจะไม่ดี

“งั้นก็ได้” กู้ชิงเป็นคนดื้อรั้น หากเขาไม่เห็นด้วยก็เกรงว่ากลับบ้านไปแล้วเธอจะอารมณ์เสียใส่

แล้วเขาจะทำอะไรได้อีก? นอกจากตอบตกลง

ฉินคั่วเดินตามหลังกู้ชิงเหมือนกับหางเล็ก ๆ

พอเห็นว่ากู้ชิงจะหยิบกะละมัง ฉินคั่วก็รีบคว้ามันทันที “เอาล่ะ ๆ ผมจะถืออันนี้เอง คุณถือถุงไป”

“อืม” กู้ชิงเดินไปที่มุมห้องแล้วถือถุงออกไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟังพวกเขาคุยกันกะหนุงกะหนิงแล้วเผลอหลุดยิ้มออกมา

เธอมองออกว่าฉินคั่วชอบกู้ชิงจริง ๆ

เพราะสายตาของคนเราไม่สามารถหลอกกันได้

สายตาที่ฉินคั่วจ้องมองกู้ชิงเต็มไปด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง

สิ่งที่มู่อวี้เฉิงเคยพูดก่อนหน้านี้ถูกต้องทุกประการ

เธอไม่ควรเข้าไปขวางความสัมพันธ์ของพวกเขา

ทุกคนมีโชคชะตาและความรู้สึกของตัวเอง

ตอนนี้กู้ชิงกับฉินคั่วก็เข้ากันได้ดีไม่ใช่เหรอ?

ไม่จำเป็นต้องให้เธอยื่นมือเข้าไปแทรกแซง

พวกถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าเดินออกอยู่สามครั้งกว่าจะได้ของครบถ้วน

ฉินคั่วเฝ้าดูกู้ชิงจากด้านข้าง โดยกลัวเธอจะถูกชนหรือล้มลง

หลังจากได้ยินคำพูดของฉินคั่ว กู้ชิงก็หน้าแดง

“นายพูดเกินจริงไปมั้ย? ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ” เธอใช้ชีวิตอย่างดีมาตลอดยี่สิบกว่าปี แต่พอมาเจอกับฉินคั่วเธอกลับเป็นเหมือนคนไร้ประโยชน์ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

“แต่ว่าตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ คุณมีลูกอยู่ในท้อง อะไรเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง” ฉินคั่วพูดออกมาอย่างมั่นใจ

“แต่คนอื่นท้องแล้วยังทำงานกันได้เลย” แม้ว่ากู้ชิงจะไม่ต้องทำไร่ทำนาเหมือนคนรุ่นเก่า แต่ก็ไม่จำเป็นต้องระมัดระวังถึงขนาดนี้

“คุณจะไปเหมือนคนอื่นได้ยังไง? ต้องดีกว่าสิ ถ้าคุณคิดว่าผมไม่ดีพอผมจะไปปรับปรุงตัว” ฉินคั่วขมวดคิ้ว

เขาพยายามหาวิธีการมาดูแลกู้ชิงให้ดียิ่งขึ้น

แทนที่กู้ชิงจะดูแลตัวเองให้ดีกลับชอบทำอะไรที่เสี่ยงอันตรายต่อตัวเองอยู่เรื่อย

“ฉันคิดว่าข้อเสียนายคือกังวลเกินกว่าเหตุ” ตอนนี้ฉินคั่วไม่มีงานทำ เขาจึงวนเวียนอยู่กับกู้ชิงตลอดทั้งวัน

ถึงเขาจะดูแลทุกอย่างอย่างดี แต่บางครั้งกู้ชิงก็รู้สึกว่าวิธีการนี้ค่อนข้างน่าอึดอัดเกินไปหน่อย

ฉินคั่วทำตัวราวกับเป็นแม่เธอ หรือบางครั้งก็สามารถพูดได้เต็มปากว่ายิ่งกว่าแม่

“ชิงชิง พูดแบบนี้ได้ไง ผมเป็นห่วงคุณต่างหาก” ฉินคั่วมองดูกู้ชิงด้วยความรู้สึกเสียใจ

“ฉันแค่รู้สึกว่ามันไม่จำเป็น นายเข้าใจมั้ย?” กู้ชิงถอนหายใจเบา ๆ

กู้ชิงรู้ว่าฉินคั่วพยายามทำทุกอย่างเพื่อเธอ

แต่นั่นมันเป็นการเปลี่ยนรูปแบบการใช้ชีวิตของเธอ

เธอก็ย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา

ถึงอย่างนั้นก็เห็นได้ชัดว่าฉินคั่วทำได้ดีกว่าคนอื่น ๆ มาก

“เข้าใจแล้ว” ฉินคั่วรู้สึกท้อแท้และเดินก้มหน้าไปข้างหน้าอย่างหดหู่

กู้ชิงมองดูแผ่นหลังของฉินคั่วแล้วเม้มปาก โดยคิดว่าตนเองพูดเกินกว่าเหตุไปหรือเปล่า

เห็นได้ชัดว่าฉินคั่วทำดีกับเธอมาก